व्रात्यता व्रतसंत्यागः सर्वाहारनिषेवणम् । असच्छास्त्राभिगमनं शुष्कतर्काव लंबनम्
vrātyatā vratasaṃtyāgaḥ sarvāhāraniṣevaṇam | asacchāstrābhigamanaṃ śuṣkatarkāva laṃbanam
Ang mamuhay na parang itinakwil sa disiplina ng Veda, ang pagtalikod sa mga banal na panata, ang pagkain ng lahat ng uri nang walang pag-iingat, ang paglapit sa huwad na kasulatan, at ang pagkapit sa tuyong pangangatwirang walang bunga—ang mga ito’y hinahatulan bilang maruruming landas ng pamumuhay.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa narrative style)
Scene: A pilgrim at a crossroads chooses a path marked ‘śāstra’ and ‘vrata’ while turning away from a gaudy path labeled ‘asacchāstra’ and ‘śuṣka-tarka’; a simple meal and vow-thread symbolize discipline; a temple silhouette beckons ahead.
Dharma is sustained by vows, discernment, and right teaching; abandoning them leads to impurity and spiritual decline.
No single tīrtha is named in this verse; it lays general ethical foundations used throughout Skanda Purāṇa’s māhātmya sections.
It implies preserving vratas and rejecting adharma; no specific dāna/snānā/japa is prescribed in this line.