कृतज्ञो वरदः सत्यः शरण्यः साधुवत्सलः । सुव्रतः सूर्यसंकाशो वह्निगर्भः कणो भुवः
kṛtajño varadaḥ satyaḥ śaraṇyaḥ sādhuvatsalaḥ | suvrataḥ sūryasaṃkāśo vahnigarbhaḥ kaṇo bhuvaḥ
Ikaw ang marunong tumanaw ng utang-na-loob at di lumilimot sa paglilingkod; ang tagapagkaloob ng biyaya; ang mismong Katotohanan; ang kanlungan ng mga humihingi ng pag-ampon; at mapagmahal sa mga banal. Ikaw ay matatag sa sagradong panata, maningning na gaya ng araw; may diwang isinilang sa apoy; at naroroon maging sa munting butil na lumalaganap sa buong daigdig.
Lomaharṣaṇa/Sūta (deduced: Māheśvarakhaṇḍa narration to sages)
Scene: Skanda is praised as truthful refuge and boon-giver, shining like the sun, with an inner fire-glow suggesting agni-born essence and subtle omnipresence across earth.
The hymn links divine grace with ethical living—truth, vows, gratitude, and protection of the virtuous.
No particular sacred place is referenced.
No direct injunction; the verse commends vrata-like discipline (suvrata) as an ideal.