विभूतिधारिणो भक्त्या रुद्रसूक्तजपप्रियान् । लिंगाराधनसंसक्ताञ्छिवनामकृतादरान्
vibhūtidhāriṇo bhaktyā rudrasūktajapapriyān | liṃgārādhanasaṃsaktāñchivanāmakṛtādarān
Taglay nila ang vibhūti, banal na abo, nang may debosyon; kinalulugdan ang japa ng Rudra-sūkta; lubos na nakatuon sa pagsamba sa liṅga at may paggalang sa Banal na Pangalan ni “Śiva”.
Narrator (contextual; likely Skanda speaking within Kāśīkhaṇḍa)
Tirtha: Viśveśvara (Kāśī)
Type: kshetra
Listener: Pilgrimage-inquirer audience (traditionally sages/śaunaka-type assembly)
Scene: A group of Kāśī devotees with tripuṇḍra and vibhūti, seated near a liṅga shrine, softly chanting Rudra-hymns while offering water and bilva leaves; lamps flicker and incense curls upward.
Devotion is expressed through embodied practice—sacred ash, mantra-japa, liṅga worship, and reverence for Śiva’s name.
No particular tīrtha is named in this verse; it continues the Naimiṣāraṇya assembly context.
Rudra-sūkta japa, liṅgārādhana (liṅga worship), and the devotional bearing of vibhūti are explicitly described.