इष्टं तेन महायज्ञैः सहस्रशतदक्षिणैः । पंचाक्षरी महाविद्या येनोक्ता मणिकर्णिका
iṣṭaṃ tena mahāyajñaiḥ sahasraśatadakṣiṇaiḥ | paṃcākṣarī mahāvidyā yenoktā maṇikarṇikā
Sa kanya, ang dakilang mga yajña ay naisagawa nang wasto, kalakip ang handog na daan at libo-libong dakṣiṇā; at ang limang-pantig na Dakilang Mantra—ang Maṇikarṇikā—ay kanyang nausal.
Skanda (deduced from Kāśīkhaṇḍa dialogue convention)
Tirtha: Maṇikarṇikā
Type: ghat
Listener: Vīra (interlocutor)
Scene: A devotee utters ‘Maṇikarṇikā’ as a radiant five-syllable mantra; behind him appear symbolic Vedic altars, priests, and heaps of dākṣiṇā dissolving into the single luminous utterance.
The Purāṇic teaching elevates tīrtha-linked mantra and remembrance as equal to (or surpassing) elaborate sacrificial merit.
Maṇikarṇikā tīrtha of Kāśī.
Performance of mahāyajñas with dakṣiṇā, and utterance of the pañcākṣarī mahāvidyā associated here with Maṇikarṇikā.