काशी रजोपि यन्मूर्ध्नि पतेदप्यनिलाहतम् । चंद्रशेखरतन्मूर्धा भवेच्चंद्रकलांकितः
kāśī rajopi yanmūrdhni patedapyanilāhatam | caṃdraśekharatanmūrdhā bhaveccaṃdrakalāṃkitaḥ
Kahit isang munting butil ng alikabok ng Kāśī, na tinamaan ng hangin, ay mahulog sa ulo—ang kanyang ulo’y nagiging gaya ng kay Candraśekhara (Śiva), na may palamuting gasuklay na buwan.
Skanda (deduced, Kāśīkhaṇḍa context: Skanda to Agastya)
Tirtha: Kāśī-kṣetra (dust of Kāśī)
Type: kshetra
Listener: Pilgrimage-inquirer audience (ṛṣis/śaunaka-lineage typical frame)
Scene: A pilgrim in Kāśī’s narrow lane; a gust lifts golden dust that settles on his head; above, Candraśekhara Śiva is envisioned with the crescent moon, blessing the devotee.
Kāśī’s sanctity is so great that even incidental contact with its dust is said to confer Śiva-like auspiciousness.
Kāśī (Vārāṇasī) as a supremely sanctifying kṣetra.
No formal rite; the verse highlights the inherent holiness of Kāśī—contact (even accidental) is meritorious.