आदित्यस्य कथामेतां द्रौपद्याराधितस्य वै । यः श्रोष्यति नरो भक्त्या तस्यैनः क्षयमेष्यति
ādityasya kathāmetāṃ draupadyārādhitasya vai | yaḥ śroṣyati naro bhaktyā tasyainaḥ kṣayameṣyati
“Sinumang tao na may debosyon na makikinig sa salaysay na ito tungkol kay Āditya na sinamba ni Draupadī—mapapawi at maglalaho ang kanyang mga kasalanan.”
Narrator (within Skanda’s discourse)
Scene: A devotional assembly in Kāśī: a sage recites the story of Draupadī’s worship of Āditya; listeners sit with folded hands as a radiant solar disc glows above, symbolizing pāpa-kṣaya through śravaṇa.
Devotional listening (śravaṇa) to sacred narratives is itself a purifying practice that erodes pāpa (sin).
The story is situated in Kāśīkhaṇḍa, aligning the merit of śravaṇa with Kāśī’s sanctity.
Śravaṇa: hearing the Āditya-kathā with bhakti is prescribed as a means of purification.