न यामि च कथं वाक्यादस्याहं ब्रह्मचारिणः । ज्वलदंगारसंकाश स्फुरत्सर्वांगतेजसः
na yāmi ca kathaṃ vākyādasyāhaṃ brahmacāriṇaḥ | jvaladaṃgārasaṃkāśa sphuratsarvāṃgatejasaḥ
“At kung hindi ako pupunta, paano ko susuwayin ang salita ng brahmacārin na ito—na ang ningas ng kanyang kapangyarihan ay kumikislap sa bawat sangkap na tila nagliliyab na baga?”
Narrator (reporting Sāmba’s inner thought)
Scene: Sāmba beholds (or recalls) Nārada’s blazing ascetic radiance—limbs shining like live embers—creating a palpable aura that compels obedience.
Tapas and brahmacarya generate spiritual authority (tejas); dharma counsels reverence and compliance with such saintly instruction.
Not specified in this verse; it is character-description within the Kāśī-khaṇḍa narrative.
No explicit ritual; brahmacarya is praised indirectly through the image of ascetic tejas.