Adhyaya 46

Verse 1

स्कंद उवाच । गतेथ योगिनीवृंदे देवदेवो घटोद्भव । काशीप्रवृत्तिं जिज्ञासुः प्राहिणोदंशुमालिनम्

Sinabi ni Skanda: Nang makaalis na ang pangkat ng mga Yoginī, ang Diyos ng mga diyos—si Ghaṭodbhava—na nagnanais malaman ang mga pangyayari sa Kāśī, ay nagsugo kay Aṃśumālin.

Verse 2

देवदेव उवाच । सप्ताश्व त्वरितो याहि पुरीं वाराणसीं शुभाम् । यत्रास्ति स दिवोदासो धर्ममूर्तिर्महीपतिः

Wika ng Diyos ng mga diyos: O Saptāśva, magmadali kang pumaroon sa mapalad na lungsod ng Vārāṇasī, kung saan nananahan si Haring Divodāsa—ang mismong anyo ng Dharma.

Verse 3

तस्य धर्मविरोधेन यथातत्क्षेत्रमुद्वसेत् । तथा कुरुष्व भो क्षिप्रं मावमंस्थाश्च तं नृपम्

O Araw, kumilos ka agad upang, dahil sa kanyang pagsalungat sa dharma, iwan ng haring iyon ang banal na kṣetra (Kāśī). At huwag mong hamakin ang pinunong iyon.

Verse 4

धर्ममार्ग प्रवृत्तस्य क्रियते यावमानना । सा भवेदात्मनो नूनं महदेनश्च जायते

Kapag ang taong lumalakad sa landas ng dharma ay hinahamak, ang gayong pag-insulto ay tiyak na nagiging mabigat na kasalanan ng nang-insulto, at malaking kasamaan ang sumisibol.

Verse 5

तवबुद्धिविकासेन च्यवते चेत्स धर्मतः । तदा सा नगरी भानो त्वयोद्वास्याऽसहैः करैः

Kung sa pagliwanag ng iyong pag-unawa ay mahulog siya mula sa pagsalungat sa dharma (at magbalik sa dharma), kung gayon, O Bhānu, huwag mong paalisin ang lungsod na iyon sa pamamagitan ng di-matiis na buwis.

Verse 6

कामक्रोधौ लोभमोहौ मत्सराहंकृती अपि । ते तत्र न भवेतां यत्तत्कालोपि न तं जयेत्

Huwag nawang sumibol doon ang pagnanasa at galit, kasakiman at pagkalito, inggit at pagkamakasarili—upang kahit ang panahon mismo ay hindi siya madaig.

Verse 7

यावद्धर्मे स्थिराबुद्धिर्यावद्धर्मेस्थिरं मनः । तावद्विघ्नोदयः क्वास्ति विपद्यपि रवे नृषु

Hangga’t ang talino’y matatag sa dharma, at hangga’t ang isip ay matibay sa dharma, saan pa magmumula ang mga hadlang sa tao—kahit sa gitna ng kapahamakan, O Araw?

Verse 8

सर्वेषामिह जंतूनां त्वं वेत्सि ब्रध्नचेष्टितम् । अतएव जगच्चक्षुर्व्रज त्वं कार्यसिद्धये

Nalalaman mo ang galaw at layon ng lahat ng nilalang dito, at batid mo rin ang pagkilos ni Bradhna (ang Araw). Kaya, O Mata ng Daigdig, humayo ka upang maganap ang gawain.

Verse 9

रविरादाय देवाज्ञां मूर्तिमन्यां प्रकल्प्य च । नभोध्वगामहोरात्रं काशीमभिमुखोऽभवत्

Si Ravi (ang Araw), matapos tanggapin ang utos ng mga diyos at mag-anyong iba, ay naglakbay sa himpapawid araw at gabi, at ibinaling ang landas patungo sa Kāśī.

Verse 10

मनसातीवलोलोऽभूत्काशीदर्शनलालसः । सहस्रचरणोप्यैच्छत्तदा खे नैकपादताम्

Sa pananabik na makita ang Kāśī, siya’y labis na nabalisa sa isip; bagaman may sanlibong paa, ninais niya noon sa himpapawid ang kalagayang may iisang paa lamang—upang higit na bumilis.

Verse 11

हंसत्वं तस्य सूर्यस्य तदा सफलतामगात् । सदा नभोध्वनीनस्य काशीं प्रति यियासतः

Noon, ang pag-aanyong haṃsa (sisne) ng Araw ay naging tunay na mabisa, sapagkat lagi siyang naglalakbay sa mga landas ng himpapawid, na ang hangarin ay makarating sa Kāśī.

Verse 12

अथ काशीं समासाद्य रविरंतर्बहिश्चरन् । मनागपि न तद्भूपे धर्मध्वस्तिमवेक्षत

Pagdating sa Kāśī, si Ravi’y gumalaw sa loob at labas; ngunit ni bahagya’y hindi niya nakita sa haring yaon ang pagguho ng dharma.

Verse 13

विभावसुर्वसन्काश्यां नानारूपेण वत्सरम् । क्वचिन्नावसरं प्राप तत्र राज्ञि सुधर्मिणि

Si Vibhāvasu, nanahan sa Kāśī sa loob ng isang buong taon at nag-anyong sari-sari, ay hindi nakatagpo roon ng kahit munting siwang laban sa haring matatag sa katuwiran.

Verse 14

कदाचिदतिथिर्भूतो दुर्लभं प्रार्थयन्रविः । न तस्य राज्ञो विषये दुर्लभं किंचिदैक्षत

Kung minsan si Ravi’y naging panauhin at humiling ng bagay na mahirap makamtan; ngunit sa nasasakupan ng haring iyon, wala siyang nakitang tunay na ‘di-maabot’.

Verse 15

कदाचिद्याचको जातो बहुदोपि कदाप्यभूत् । कदाचिद्दीनतां प्राप्तः कदाचिद्गणकोप्यभूत्

Kung minsan siya’y naging pulubi; kung minsan nama’y mayaman ngunit nag-anyong iba. Minsan ay nagmistulang abang-aba, at minsan pa’y naging tagatuos—pabago-bago ang gampanin.

Verse 16

वेदबाह्यां क्रियां चापि कदाचित्प्रत्यपादयत् । कदाचित्स्थापयामास दृष्टप्रत्ययमैहिकम्

Kung minsan ay itinaguyod pa niya ang mga ritwal na nasa labas ng Veda; at kung minsan nama’y nagtatag siya ng mga aral na makalupa, na nakasalig lamang sa nakikitang agarang ‘patunay’.

Verse 17

कदाचिज्जटिलो जातः कदाचिच्च दिगंबरः । स कदाचिज्जांगुलिको विषविद्याविशारदः

Kung minsan siya’y naging ermitanyong may gusot na buhok; kung minsan nama’y hubad na renunsiyante, tila langit ang kasuotan. May pagkakataon ding nag-anyong mang-aakit ng ahas, bihasa sa kaalamang ukol sa mga lason.

Verse 18

सर्वपाषंडधर्मज्ञः कदाचिद्ब्रह्मवाद्यभूत् । ऐंद्रजालिक आसीच्च कदाचिद्भ्रामयञ्जनान्

Kung minsan siya’y naging nakakabatid sa mga aral ng bawat mapanlinlang na sekta; kung minsan nama’y nagkunwaring tagapagsalita ng Brahman, isang mataas na teologo. At kung minsan ay naging salamangkero, nililito ang mga tao sa mga hiwagang gawa.

Verse 19

नानाव्रतोपदेशैश्च कदाचित्स पतिव्रताः । क्षोभयामास बहुशः सदृष्टांत कथानकैः

Kung minsan, sa pagtuturo ng sari-saring panata, paulit-ulit niyang ginulo maging ang mga tapat na pativrata, sa pamamagitan ng mga kuwentong may halimbawa—pang-akit na mapanghikayat.

Verse 20

कापालिक व्रतधरः कदाचिच्चाभवद्द्विजः । कदाचिदपि विज्ञानी धातुवादी कदाचन

Kung minsan ay tagapagdala siya ng panatang Kāpālika; kung minsan nama’y naging dvija, isang dalawang-ulit-na-isinilang na brāhmaṇa. May pagkakataong nag-anyong pantas at marunong, at may pagkakataon ding tagapagsalita ng rasāyana—ng alkimya at pagbabago ng mga metal.

Verse 21

क्वचिद्विप्रः क्वचिद्राजपुत्रो वैश्योंत्यजः क्वचित । ब्रह्मचारी क्वचिदभूद्गृही वनचरः क्वचित्

Kung minsan siya’y isang vipra, isang brāhmaṇa; kung minsan nama’y anak ng hari, isang prinsipe; kung minsan ay vaiśya, at kung minsan pa’y isang itinatakwil. Minsan siya’y brahmacārī, minsan ay maybahay, at minsan nama’y naninirahan sa gubat.

Verse 22

यतिः कदाचिदिति सरूपैरभ्रामयज्जनान् । सर्वविद्यासु कुशलः सर्वज्ञश्चाभवत्क्वचित्

Kaya kung minsan ay nag-anyong isang yati, at sa sari-saring anyo’y nilinlang niya ang mga tao; kung minsan nama’y wari’y bihasa sa lahat ng kaalaman, at kung minsan pa’y tila isang ganap na nakaaalam ng lahat.

Verse 23

इति नानाविधै रूपैश्चरन्काश्यां ग्रहेश्वरः । न कदापि जने क्वापि च्छिद्रं प्राप कदाचन

Sa gayon, sa Kāśī ay gumala ang Panginoon ng mga graha sa iba’t ibang pagbabalatkayo; at kailanma’y hindi siya nakasumpong—kanino man, saan man—kahit isang munting kapintasan.

Verse 24

ततो निनिंद चात्मानं चिंतार्तः कश्यपात्मजः । धिक्परप्रेष्यतां यस्यां यशो लभ्येत न क्वचित्

Pagkaraan, ang anak ni Kaśyapa, pinahihirapan ng pag-aalala, ay sinisi ang sarili: “Sumpa sa pagiging utusan ng iba, na sa gayong kalagayan ay walang dangal o katanyagan na natatamo saanman!”

Verse 25

मार्तंड उवाच । मंदरं यदि याम्यद्य सद्यस्तत्क्रुद्ध्यतीश्वरः । अनिष्पादितकार्यार्थे मयि सामान्यभृत्यवत्

Sinabi ni Mārtaṇḍa: “Kung tutungo ako ngayon sa Mandara, agad magagalit ang Panginoon sa akin—sapagkat hindi natupad ang ipinag-utos—at ituturing niya akong gaya ng karaniwang alipin.”

Verse 26

कोपमप्युररीकृत्य यदि यायां कथंचन । कथं तिष्ठे पुरस्तस्य तर्हि वै मूढभृत्यवत्

Kahit pilitin ko mang tanggapin ang kanyang galit at magtungo pa rin, paano ako tatayo sa kanyang harapan—na parang hangal na alipin?

Verse 27

अथोंकृत्यावहेलं वा यामि चेच्च कथंचन । क्रोधान्निरीक्षेत्त्र्यक्षो मां विषं पेयं तदा मया

O kung sa isang mapanlibak na “hūṃ” ay umalis man ako sa anumang paraan—kapag sa galit ay titigan ako ng Panginoong Tatlong-Mata, higit pang mabuti sa akin ang uminom ng lason.

Verse 28

हरकोपानले नूनं यदि यातः पतंगताम् । पितामहोपि मां त्रातुं तदा शक्ष्यति नस्फुटम्

Kung tunay ngang maging gamu-gamo ako sa naglalagablab na apoy ng galit ni Hara, kung gayon kahit ang Lolo (Brahmā) ay halos hindi ako maililigtas.

Verse 29

स्थास्याम्यत्रैव तन्नित्यं न त्यक्ष्यामि कदाचन । क्षेत्रसंन्यासविधिना वाराणस्यां कृताश्रमः

Dito na ako mananatili magpakailanman; hindi ko ito iiwan kailanman. Sa pamamagitan ng ritwal ng kṣetra-saṃnyāsa, tinanggap ko ang panatang paninirahan sa Vārāṇasī.

Verse 30

पुरः पुरारेः कायार्थमनिवेद्येह तिष्ठतः । यत्पापं भावि मे तस्य काशीपापस्यनिष्कृतिः

Kung habang nananatili ako rito ay hindi ko maipahayag, sa harap mismo ni Purāri (Śiva), ang bagay tungkol sa tungkulin—anumang kasalanang sumibol sa akin dahil doon, ang Kāśī mismo ang magiging pagtubos sa kasalanang iyon.

Verse 31

अन्यान्यपि च पापानि महांत्यल्पानि यानि च । क्षयंति तानि सर्वाणि काशीं प्रविशतां सताम्

Bukod pa rito, anumang iba pang mga kasalanan—malalaki man o maliliit—lahat ng iyon ay napapawi para sa mga matuwid na pumapasok sa Kāśī.

Verse 32

बुद्धिपूर्वं मया चैतन्न पापं समुपार्जितम् । पुरारिणैव हि पुराऽशासि धर्मो हि रक्ष्यताम्

Hindi ko sinadya ang kasalanang ito; hindi ko ito kusang inipon. Noon pa man, si Purāri (Śiva) ang nagbilin: “Ingatan at ipagtanggol ang Dharma.”

Verse 33

धर्मो हि रक्षितो येन देहे सत्वरगत्वरे । त्रैलोक्यरक्षितं तेन किं कामार्थैः सुरक्षितैः

Ang nagtatanggol sa Dharma—kahit sa katawang ito na panandalian at mabilis lumilipas—siya ang nag-iingat sa tatlong daigdig. Ano pa ang kailangan niya sa maingat na binabantayang kāma o artha?

Verse 34

रक्षणीयो यदि भवेत्कामः कामारिणा कथम् । क्षणादनंगतां नीतो बहूनां सुखकार्यपि

Kung ang kāma, ang kaligayahan, ay tunay na maipagtatanggol, paano ito nagawang gawing walang-katawan ng ‘kaaway ni Kāma’ sa isang kisapmata—gayong sinasabing nagbibigay-ligaya ito sa marami?

Verse 35

अर्थश्चेत्सर्वथारक्ष्य इति कैश्चिदुदाहृतम् । तत्कथं न हरिश्चंद्रोऽरक्षत्कुशिकनंदने

May ilan ang nagsasabing ang artha, ang yaman, ay laging maipagtatanggol. Kung gayon, bakit hindi ito napangalagaan ni Haring Hariścandra nang harapin niya ang anak ni Kuśika (Viśvāmitra)?

Verse 36

धर्मस्तु रक्षितः सर्वैरपिदेहव्ययेन च । शिबिप्रभृतिभूपालैर्दधीचिप्रमुखैर्द्विजैः

Ngunit ang Dharma ay ipinagtanggol ng lahat, kahit kapalit ang pagkapawi ng katawan—ng mga haring tulad ni Śibi at ng mga brāhmaṇa tulad ni Dadhīci.

Verse 37

अयमेव हि वै धर्मः काशीसेवनसंभवः । रुषितादपि रुद्रान्मां रक्षिष्यति न संशयः

Ito lamang ang tunay na Dharma—isinilang sa paglilingkod sa Kāśī. Kahit magalit si Rudra, iingatan ako ng Dharmang ito; walang alinlangan.

Verse 38

अवाप्य काशीं दुष्प्रापां को जहाति सचेतनः । रत्नं करस्थमुत्सृज्य कः काचं संजिघृक्षति

Matapos makamtan ang Kāśī na napakahirap abutin, sinong may bait ang tatalikod dito? Sino ang magtatapon ng hiyas na nasa kamay na at magnanais pumulot ng salamin?

Verse 39

वाराणसीं समुत्सृज्य यस्त्वन्यत्र यियासति । हत्वा निधानं पादेन सोर्थमिच्छति भिक्षया

Ang nag-iiwan sa Vārāṇasī at nagnanais pumunta sa iba ay tulad ng taong sinisipa ang nakabaong kayamanan at saka naghahangad ng yaman sa pamamalimos.

Verse 40

पुत्रमित्रकलत्राणि क्षेत्राणि च धनानि च । प्रतिजन्मेह लभ्यंते काश्येका नैव लभ्यते

Mga anak, kaibigan, asawa, mga lupain at kayamanan—sa bawat kapanganakan ay muling natatamo; ngunit ang Kāśī lamang ay hindi madaling makamtan.

Verse 41

येन लब्धा पुरी काशी त्रैलोक्योद्धरणक्षमा । त्रैलोक्यैश्वर्यदुष्प्रापं तेन लब्धं महासुखम्

Ang nakamtan ang lungsod na Kāśī—na may kapangyarihang iahon ang tatlong daigdig—ay nagkamit ng dakilang kaligayahan, na higit pang bihira kaysa paghahari sa tatlong daigdig.

Verse 42

कुपितोपि हि मे रुद्रस्तेजोहानिं विधास्यति । काश्यां च लप्स्ये तत्तेजो यद्वै स्वात्मावबोधजम्

Kahit magalit sa akin si Rudra, maari niyang ipahamak ang aking panlabas na ningning; ngunit sa Kāśī ay matatamo ko ang tunay na liwanag na isinilang sa pagkabatid sa Sarili.

Verse 43

इतराणीह तेजांसि भासंते तावदेव हि । खद्योताभानि यावन्नो जृंभते काशिजं महः

Ang lahat ng ibang liwanag dito ay kumikislap lamang nang sandali; hanggang hindi sumisiklab ang mahā-tejas na mula sa Kāśī, ang mga iyon ay wari’y ningning ng alitaptap.

Verse 44

इति काशीप्रभावज्ञो जगच्चक्षुस्तमोनुदः । कृत्वा द्वादशधात्मानं काशीपुर्यां व्यवस्थितः

Sa gayon, ang Araw—nakaaalam ng kapangyarihan ng Kāśī, ang mata ng daigdig at tagapagtaboy ng dilim—ay hinati ang sarili sa labindalawang anyo at nanahan sa lungsod ng Kāśī.

Verse 45

लोलार्क उत्तरार्कश्च सांबादित्यस्तथैव च । चतुर्थो द्रुपदादित्यो मयूखादित्य एव च

Sila ay: Lolārka, Uttarārka, at Sāmbāditya; ang ikaapat ay Drupadāditya, at gayundin si Mayūkhāditya.

Verse 46

खखोल्कश्चारुणादित्यो वृद्धकेशवसंज्ञकौ । दशमो विमलादित्यो गंगादित्यस्तथैव च

Kasama rin si Khakholka at Āruṇāditya, at ang tinatawag na Vṛddhakeśava; ang ikasampu ay Vimalāditya, at gayundin si Gaṅgāditya.

Verse 47

द्वादशश्च यमादित्यः काशिपुर्यां घटोद्भव । तमोऽधिकेभ्यो दुष्टेभ्यः क्षेत्रं रक्षंत्यमी सदा

At ang ikalabindalawa ay si Yamāditya. O Ghaṭodbhava, sila’y laging nagbabantay sa banal na kṣetra sa Kāśīpuri laban sa masasamang nilalang na lubog sa dilim.

Verse 48

तस्यार्कस्य मनोलोलं यदासीत्काशिदर्शने । अतो लोलार्क इत्याख्या काश्यां जाता विवस्वतः

Nang ang isip ng Araw na iyon ay naging sabik at di-mapalagay sa pagtanaw sa Kāśī, kaya sa Kāśī si Vivasvat ay nakilala sa pangalang “Lolārka.”

Verse 49

लोलार्कस्त्वसिसंभेदे दक्षिणस्यां दिशिस्थितः । योगक्षेमं सदा कुर्यात्काशीवासि जनस्य च

Si Lolārka ay nasa Asisaṃbheda, sa dakong timog. Lagi niyang ipinagkakaloob ang yoga at kṣema—kapakanan at katiwasayan—ng mga taong nananahan sa Kāśī.

Verse 50

मार्गशीर्षस्य सप्तम्यां षष्ठ्यां वा रविवासरे । विधाय वार्षिकीं यात्रां नरः पापै प्रमुच्यते

Sa ikapitong tithi—o sa ikaanim—ng Mārgaśīrṣa, kapag Linggo, sa pagsasagawa ng taunang yātrā, ang tao’y napapalaya sa mga kasalanan.

Verse 51

कृतानि यानि पापानि नरैः संवत्सरावधि । नश्यंति क्षणतस्तानि षष्ठ्यर्के लोलदर्शनात्

Anumang mga kasalanang nagawa ng tao sa loob ng isang taon ay naglalaho sa isang iglap sa pagdarśana kay Lolārka sa Ṣaṣṭhī-arka, ang Araw ng ikaanim na tithi.

Verse 52

नरः स्नात्वासिसंभेदे संतर्प्य पितृदेवताः । श्राद्धं विधाय विधिना पित्रानृण्यमवाप्नुयात्

Ang tao, matapos maligo sa Asisaṃbheda at marapat na maghandog upang masiyahan ang mga diyos ng mga ninuno, at magsagawa ng Śrāddha ayon sa tuntunin, ay nakakamit ang pagkalaya sa utang na loob sa mga ninuno.

Verse 53

लोलार्कसंगमे स्नात्वा दानं होमं सुरार्चनम् । यत्किंचित्क्रियते कर्म तदानंत्याय कल्पते

Pagkaligo sa banal na tagpuan ni Lolārka, anumang gawa—pagkakaloob ng limos, paghahandog sa apoy, o pagsamba sa mga diyos—ay nagiging sanhi ng di-mauubos na kabanalan at gantimpala.

Verse 54

सूर्योपरागे लोलार्के स्नानदानादिकाः क्रियाः । कुरुक्षेत्राद्दशगुणा भवंतीह न संशयः

Sa Lolārka, sa oras ng eklipse ng araw, ang mga gawa tulad ng pagligo at pagbibigay-daan ay nagbubunga rito ng sampung ulit na higit na gantimpala kaysa sa Kurukṣetra—walang pag-aalinlangan.

Verse 55

लोलार्के रथसप्तम्यां स्नात्वा गंगासिसंगमे । सप्तजन्मकृतैः पापैर्मुक्तो भवति तत्क्षणात्

Sa Ratha-saptamī, matapos maligo sa Lolārka sa tagpuan ng Gaṅgā at Asi, ang tao ay agad na napapalaya sa mga kasalanang naipon sa pitong kapanganakan.

Verse 56

प्रत्यर्कवारं लोलार्कं यः पश्यति शुचिव्रतः । न तस्य दुःखं लोकेस्मिन्कदाचित्संभविष्यति

Sinumang may dalisay na panata at pamumuhay na tumitingin sa Lolārka tuwing Linggo, kailanman ay hindi daranas ng dalamhati sa mundong ito.

Verse 57

न तस्य दुःखं नो पामा न दद्रुर्न विचर्चिका । लोलार्कमर्के यः पश्येत्तत्पादोदकसेवकः

Sa sinumang tumitingin sa banal na Lolārka tuwing Linggo at umiinom ng tubig na pinabanal ng kanyang mga paa, wala siyang dalamhati—ni galis, ni buni, ni anumang pagsiklab ng balat.

Verse 58

वाराणस्यामुषित्वापि यो लोलार्कं न सेवते । सेवंते तं नरं नूनं क्लेशाः क्षुद्व्याधिसंभवाः

Kahit naninirahan sa Vārāṇasī, ang hindi sumasamba kay Lolārka ay tiyak na sinusundan ng mga pighating bunga ng gutom at karamdaman.

Verse 59

सर्वेषां काशितीर्थानां लोलार्कः प्रथमं शिरः । ततोंऽगान्यन्यतीर्थानि तज्जलप्लावितानिहि

Sa lahat ng mga tīrtha ng Kāśī, ang Lolārka ang pinakadakila—ang ‘ulo’; ang ibang mga tīrtha ay wari’y mga sangkap ng katawan, sapagkat pinabanal sila ng pag-apaw ng tubig nito.

Verse 60

तीर्थांतराणि सर्वाणि भूमीवलयगान्यपि । असिसंभेदतीर्थस्य कलां नार्हंति षोडशीम्

Ang lahat ng ibang tīrtha—kahit yaong nakalat sa buong bilog ng daigdig—ay hindi man lamang katumbas ng ikalabing-anim na bahagi ng kaluwalhatian ng Asi-saṃbheda Tīrtha.

Verse 61

सर्वेषामेव तीर्थानां स्नानाद्यल्लभ्यते फलम् । तत्फलं सम्यगाप्येत नरैर्गंगासिसंगमे

Anumang bunga na nakukuha sa pagligo at iba pang ritwal sa lahat ng tīrtha—yaon ding bunga ay ganap na nakakamit ng mga tao sa pagtatagpo ng Gaṅgā at Asi.

Verse 62

नार्थवादोयमुदितः स्तुतिवादो न वै मुने । सत्यं यथार्थवादोयं श्रद्धेयः सद्भिरादरात्

O muni, hindi ito pagpapalabis ni pambobola; ito’y katotohanan, tumpak na pahayag, na dapat tanggapin ng mabubuti nang may paggalang at pananampalataya.

Verse 63

यत्र विश्वेश्वरः साक्षाद्यत्र स्वर्गतरंगिणी । मिथ्या तत्रानुमन्यंते तार्किकाश्चानुसूयकाः

Kung saan si Viśveśvara (Śiva) ay hayagang naroroon, at kung saan dumadaloy ang makalangit na ilog na Gaṅgā, doon pa rin ipinapalagay ng maiinggit na mga lohiko na ‘kasinungalingan’ ang lahat.

Verse 64

उदाहरंति ये मूढाः कुतर्कबलदर्पिताः । काश्यां सर्वेर्थवादोयं ते विट्कीटा युगेयुगे

Yaong mga hangal, palalo dahil sa lakas ng baluktot na pangangatwiran, na tumatawag dito sa Kāśī na ‘pagpapalabis’—sila’y mga salagubang sa dumi, sa bawat yugto at kapanahunan.

Verse 65

कस्यचित्काशितीर्थस्य महिम्नो महतस्तुलाम् । नाधिरोहेन्मुने नूनमपि त्रैलोक्यमंडपः

O muni, tunay nga, kahit ang buong bulwagan ng tatlong daigdig ay hindi makaaakyat sa timbangan upang tumbasan ang dakilang kaluwalhatian kahit ng iisang tīrtha ng Kāśī.

Verse 66

नास्तिका वेदबाह्याश्च शिश्नोदरपरायणाः । अंत्यजाताश्च ये तेषां पुरः काशी न वर्ण्यताम्

Sa harap ng mga ateista, ng mga nasa labas ng Veda, ng mga alipin ng pita at tiyan, at ng gayong mababang pag-iisip—sa harap nila, huwag ilarawan ang Kāśī.

Verse 67

लोलार्ककरनिष्टप्ता असिधार विखंडिताः । काश्यां दक्षिणदिग्भागे न विशेयुर्महामलाः

Sinunog ng mga sinag ni Lolārka at pinira-piraso ng talim ng espada, ang lubhang marurumi ay huwag pumasok sa timog na bahagi ng banal na Kāśī.

Verse 68

महिमानमिमं श्रुत्वा लोलार्कस्य नरोत्तमः । न दुःखी जायते क्वापि संसारे दुःखसागरे

Pagkarinig sa kaluwalhatian ni Lolārka, ang pinakamainam sa mga tao ay hindi na muling isinisilang sa dalamhati saanman sa mundong ito—na isang dagat ng pagdurusa.