बकशावकसंचारं लक्ष्मणासक्त सारसम् । मत्तबर्हिणसंघुष्टं कपिंजलकुलाकुलम्
bakaśāvakasaṃcāraṃ lakṣmaṇāsakta sārasam | mattabarhiṇasaṃghuṣṭaṃ kapiṃjalakulākulam
Masigla roon ang paglalakad ng mga inakay na tagak; naroon ang mga sārasa na tapat sa kanilang kapareha; maingay sa mga paboreal na tila nalalasing sa tuwa; at siksik sa mga kawan ng ibong kapiñjala.
Skanda
Type: kshetra
Scene: A bustling sacred grove: young herons step through shallows; paired sārasas linger affectionately; peacocks call loudly; kapiñjala flocks fill the branches, creating a festive natural chorus.
The holy land is recognized by auspicious life and joyful sound—nature itself becomes a witness to sacred merit (puṇya).
The verse continues the glorification of Kāśī’s grove-and-lake environment within Adhyāya 32.
None in this verse.