अथवा चिन्तनैरेतैः किंव्यर्थैर्विश्वकारकम् । विश्वेशं शरणं यायां समे बुद्धिं प्रदास्यति
athavā cintanairetaiḥ kiṃvyarthairviśvakārakam | viśveśaṃ śaraṇaṃ yāyāṃ same buddhiṃ pradāsyati
O kung gayon—ano ang saysay ng mga walang kabuluhang pag-aalala? Lalapit ako bilang kanlungan kay Viśveśa, ang lumikha ng sansinukob; siya ang magbibigay sa akin ng wastong pagkaunawa.
Skanda (narrating/quoting; deduced for Kāśīkhaṇḍa context)
Tirtha: Viśveśvara (Kāśī)
Type: kshetra
Listener: Self / implied audience
Scene: A pilgrim-sage turns away from swirling ‘worries’ and walks toward the luminous liṅga of Viśveśvara, hands folded, as a beam of light symbolizes the gift of right understanding.
The cure for anxiety is śaraṇāgati—taking refuge in Viśveśa—who grants buddhi (right discernment).
Kāśī (Vārāṇasī), through the epithet Viśveśa—the presiding Śiva of Kāśī.
The implied prescription is śaraṇa-gamana (going for refuge) to Viśveśa—commonly expressed through darśana, japa, and prayer, though not itemized here.