तत्रैकं रथिनं हत्वा ससूतं नृपनंदनः । तमेव रथमास्थाय वैश्यनंदनसारथिः । विचचार रणे धीरः सिंहो मृगकुलं यथा
tatraikaṃ rathinaṃ hatvā sasūtaṃ nṛpanaṃdanaḥ | tameva rathamāsthāya vaiśyanaṃdanasārathiḥ | vicacāra raṇe dhīraḥ siṃho mṛgakulaṃ yathā
Doon, matapos patayin ng anak ng hari ang isang mandirigmang nakasakay sa karwahe, kasama ang kanyang kutsero, siya’y sumakay sa mismong karwaheng iyon, na minamaneho ng anak ng mangangalakal; matatag, lumibot siya sa digmaan na gaya ng leon sa gitna ng mga kawan ng usa.
Narrator (Purāṇic narrator; likely Sūta/Lomaharṣaṇa)
Scene: A prince stands on a captured chariot; the fallen rathin and sūta lie nearby. A merchant’s son holds the reins, guiding the chariot through a chaotic battlefield. The prince’s posture is calm yet predatory, like a lion moving among scattered deer-like foes.
Dharma values competence and courage in crisis—support across social roles can uphold righteous protection of the realm.
No tīrtha is mentioned; this is a narrative verse highlighting valor and order.
None.