Adhyaya 71

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कामेश्वरं ततश्चान्यच्छृणु पाण्डवसत्तम । सिद्धो यत्र गणाध्यक्षो गौरीपुत्रो महाबलः

Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkatapos, pakinggan mo pa ang isa pang banal na pook—ang Kāmeśvara, O pinakadakila sa mga Pāṇḍava—kung saan ang makapangyarihang anak ni Gaurī, ang pinuno ng mga gaṇa ni Śiva, ay naging ganap na siddha.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या भक्तियुक्तो जितेन्द्रियः । पञ्चामृतेन संस्नाप्य धूपनैवेद्यपूजनैः

Doon sa banal na tīrtha, sinumang may pagpipigil-sa-sarili at puspos ng debosyon, na sumasamba nang may bhakti—pinaliliguan (ang diyos) ng pañcāmṛta at pinararangalan sa insenso, handog na pagkain, at pagsamba—

Verse 3

प्रसाद्य जगतामीशं सर्वपापैः प्रमुच्यते । अष्टम्यां मार्गशीर्षस्य तत्र स्नात्वा युधिष्ठिर

—sa pagkalugod ng Panginoon ng mga daigdig, napapalaya siya sa lahat ng kasalanan. At, O Yudhiṣṭhira, sa pagligo roon sa ikawalong tithi ng Mārgaśīrṣa,

Verse 4

यो येन यजते तत्र स तं काममवाप्नुयात्

Anumang (diyos) ang sambahin niya roon, at sa anumang paraan, matatamo niya ang yaong minimithing bunga.

Verse 71

। अध्याय

“Adhyāya” — tanda ng banal na paghahati ng kabanata sa kasulatan.