Adhyaya 215
Inilalahad ng adhyāya na ito ang isang maikling tagubilin na iniuugnay kay Śrī Mārkaṇḍeya, na humihikayat sa paglalakbay-dambana sa Śṛṅgitīrtha at naglalarawan ng kapangyarihang nagliligtas nito. Itinatanghal ang pook bilang “mokṣada,” tagapagkaloob ng mokṣa sa mga nilalang na may katawan, at may tiyak na pangako na ang sinumang mamatay doon ay makakamtan ang mokṣa nang walang pag-aalinlangan. Ikinakabit din ang parehong lugar sa pananagutan sa mga ninuno: sa pagsasagawa ng piṇḍadāna, ang tao ay nagiging anṛṇa, malaya sa utang sa pitṛs. Sa bisa ng naipong kabutihang-loob, ang nalinis na tao ay sinasabing makaaabot sa “gāṇeśvarī gati,” isang marangal na hantungan pagkamatay na kaugnay ng mga Gāṇa sa loob ng kosmolohiyang Śaiva. Sa ganitong paraan, pinagbubuklod ng kabanata ang mokṣa, ang tungkuling maka-ninuno, at ang disiplina ng paglalakbay-dambana sa iisang banal na patnubay na nakaugat sa kapangyarihan ng pook.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृङ्गितीर्थं ततो गच्छेन्मोक्षदं सर्वदेहिनाम् । मृतानां तत्र राजेन्द्र मोक्षप्राप्तिर्न संशयः
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, marapat na magtungo sa Śṛṅgitīrtha, na nagbibigay ng mokṣa sa lahat ng may katawan. O hari ng mga hari, sa mga namamatay roon, tiyak ang pag-abot sa kalayaan.
Verse 2
तत्रैव पिण्डदानेन पितॄणामनृणो भवेत् । तेन पुण्येन पूतात्मा लभेद्गाणेश्वरीं गतिम्
Doon din, sa pag-aalay ng piṇḍa, ang tao’y nagiging walang pagkakautang sa mga ninuno. Sa bisa ng gayong kabutihan, nalilinis ang loob at nakakamit ang banal na landas na tinatawag na ‘Gāṇeśvarī’ na kalagayan.