Adhyaya 207
Tinutukoy ni Mārkaṇḍeya ang isang nakapaglilinis na pook-paglalakbay na tinatawag na Svarṇabindu (“Gintong Patak”) at inilalahad ang mga ritwal at mga ipinangakong bunga. Nakatuon ang kabanata sa snāna (banal na pagligo) sa tīrtha at sa pag-aalay ng ginto (kāñcana) bilang dāna sa isang brāhmaṇa na tatanggap, na itinuturing na gawaing may pinakadakilang kapakinabangan. Ipinapaliwanag na ang ginto ay ang śreṣṭha ratna (pinakamataas na hiyas), isinilang mula sa ningning ng apoy, kaya natatangi ang bisa nito bilang handog. Sinasabi na kahit pinakamaliit na piraso ng ginto—kasing-liit ng dulo ng buhok—kapag inialay na kaugnay ng tīrtha na ito, ay nagdudulot ng pag-akyat sa langit kung doon maganap ang kamatayan. Higit pa sa langit ang phala: ang tao’y pararangalan sa hanay ng mga Vidyādhara at Siddha, maninirahan sa isang dakilang sasakyang panghimpapawid hanggang sa pagkalusaw ng sansinukob, at saka muling isisilang bilang tao na marangal—isang dvija sa mayamang sambahayan. Ang diwang etikal ay pagwawasto ng karma: ang mga pagkakasala sa isip, salita, at katawan ay sinasabing mabilis na napapawi sa pamamagitan ng pag-aalay ng ginto na isinagawa nang wasto sa banal na pook na ito.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्याग्रे पावनं तीर्थं स्वर्णबिन्द्विति विश्रुतम् । यत्र स्नात्वा दिवं यान्ति मृताश्च न पुनर्भवम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Sa harapan niyon ay ang dalisay na pook-peregrinasyon na kilala bilang Svarṇabindu. Ang sinumang maligo roon ay pupunta sa langit, at ang mga namatay ay hindi na muling ipanganganak.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दत्ते विप्राय काञ्चनम् । तेन यत्तु फलं प्रोक्तं तच्छृणुष्व महीपते
O Hari, pakinggan mo ang bungang ipinahayag para sa sinumang maligo sa banal na pook na iyon at maghandog ng ginto sa isang Brāhmaṇa.
Verse 3
सर्वेषामेव रत्नानां काञ्चनं रत्नमुत्तमम् । अग्नितेजःसमुद्भूतं तेन तत्परमं भुवि
Sa lahat ng mahahalagang hiyas, ang ginto ang pinakamataas. Isinilang mula sa ningning ng apoy, kaya ito ay pinakadakila sa lupa.
Verse 4
तेनैव दत्ता पृथिवी सशैलवनकानना । सपत्तनपुरा सर्वा काञ्चनं यः प्रयच्छति
Sa pamamagitan ng pagbibigay ng ginto, ang buong daigdig—kasama ang mga bundok, kagubatan, at mga lungsod—ay parang inihandog na rin niya.
Verse 5
मानसं वाचिकं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं नश्यति क्षिप्रं स्वर्णदानेन भारत
O Bhārata, ang lahat ng kasalanang nagawa noon—sa isip, sa salita, o sa gawa—ay madaling napapawi sa pag-aalay ng ginto.
Verse 6
स्वर्णदानं तु यो दत्त्वा ह्यपि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे मृतो याति दिवं नास्त्यत्र संशयः
Tunay, sinumang maghandog ng ginto—kahit kasingliit ng dulo ng isang hibla ng buhok—at mamatay sa banal na tīrtha roon, ay tutungo sa langit; walang pag-aalinlangan dito.
Verse 7
तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्
Doon, nakaupo sa isang napakahusay na sasakyang makalangit at pinararangalan ng mga Vidyādhara at Siddha, mananahan siya nang gayon katagal—hanggang sa pagkalusaw ng mga nilalang.
Verse 8
पूर्णे तत्र ततः काले प्राप्य मानुष्यमुत्तमम् । सुवर्णकोटिसहिते गृहे वै जायते द्विजः
Kapag natapos na roon ang itinakdang panahon, at nakamtan ang marangal na kapanganakang-tao, siya’y isisilang na tunay bilang isang dvija sa tahanang may kasamang mga koro-korong ginto.
Verse 9
सर्वव्याधिविनिर्मुक्तः सर्वलोकेषु पूजितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं राजसं सत्सु विश्रुतः
Malaya sa lahat ng karamdaman, pinararangalan sa lahat ng lipunan, mabubuhay siya nang isang daang taon at higit pa—marangal sa ningning na parang hari at bantog sa mga mabubuti.
Verse 207
अध्यायः
Wakas ng kabanata (tanda ng kolopon).