Adhyaya 162
Inilalahad ng kabanatang ito ang isang maikling tīrtha-māhātmya kung saan isinalaysay ni Mārkaṇḍeya na ang Gopeśvara ang susunod na pook-paglalakbay matapos ang Sarpakṣetra (bukirin ng ahas). Itinatag dito ang antas‑antas na bunga ng kaligtasan na kaugnay ng gawaing ritwal: ang isang pagligo lamang sa tīrtha ay sinasabing nakapagpapalaya sa tao mula sa mga kasalanan at dungis (pātaka). Ngunit may malinaw na hanggahang etikal: ang pagligo at pagkatapos ay kusang pagwawakas ng buhay ay tinuligsa; kahit makarating pa raw ang gayong tao sa templo ni Śiva, nananatili siyang “nakaugnay sa kasalanan.” Sa kabaligtaran, ang pagligo at pagsamba kay Īśvara ay nagdudulot ng paglaya sa lahat ng kasalanan at pagpasok sa Rudra-loka. Pagkatapos magtamasa sa Rudra-loka, muling isisilang ang deboto bilang isang matuwid na hari. Ang bunga sa daigdig (phala) ay inilalarawan bilang kasaganahang panghari—mga elepante, kabayo, karwahe, mga tagapaglingkod, paggalang ng ibang mga pinuno, at mahabang buhay na masaya—na pinagsasama ang ritwal, aral sa asal, at phalaśruti sa estilong pang-paglalakbay-dambana.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । गोपेश्वरं ततो गच्छेत्सर्पक्षेत्रादनन्तरम् । यत्र स्नानेन चैकेन मुच्यन्ते पातकैर्नराः
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, dapat magtungo sa Gopeśvara, kaagad matapos dalawin ang Sarpakṣetra—doon, sa iisang paliligo, napapalaya ang mga tao sa mga kasalanan.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा कुरुते प्राणसंक्षयम् । स गच्छेद्यदि युक्तोऽपि पापेन शिवमन्दिरम्
At sa tīrtha na yaon, ang sinumang maligo at saka wakasan ang buhay—kahit nabibigatan pa ng kasalanan—siya’y napaparoon sa tahanan ng Śiva, sa Kanyang banal na dako.
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । मुच्यते सर्वपापैश्च रुद्रलोकं स गच्छति
Sa tīrtha ring yaon, ang sinumang maligo at sumamba sa Panginoong Īśvara ay napapalaya sa lahat ng kasalanan, at napaparoon sa daigdig ni Rudra.
Verse 4
क्रीडित्वा च यथाकामं रुद्रलोके महातपाः । इह मानुष्यतां प्राप्य राजा भवति धार्मिकः
Matapos magalak doon sa daigdig ni Rudra ayon sa kanyang nais, ang dakilang mapagtiis—pagbalik dito at muling isilang bilang tao—ay nagiging haring matuwid at maka-Dharma.
Verse 5
हस्त्यश्वरथसम्पन्नो दासीदाससमन्वितः । पूज्यमानो नरेन्द्रैश्च जीवेद्वर्षशतं सुखी
Taglay ang mga elepante, kabayo, at mga karwahe, napalilibutan ng mga aliping babae at mga lingkod; iginagalang maging ng mga hari, siya’y nabubuhay nang masaya sa loob ng sandaang taon.
Verse 162
। अध्याय
Kabanata (tanda ng pagtatapos ng kabanata).