Adhyaya 152
Sa maikling pabatid na teolohikal na ito, itinuturo ni Mārkaṇḍeya sa manlalakbay na magpatuloy sa dakilang dambana ng Bhārgaleśvara. Ipinakikilala niya si Śaṅkara (Śiva) bilang “hininga ng buhay ng daigdig,” at sinasabi na ang pag-alaala sa Kanya lamang ay nakapapawi ng kasalanan. Itinatakda ng kabanata ang dalawang bunga (phala) na kaugnay ng tīrtha: (1) ang sinumang maligo sa tīrtha at sumamba kay Parameśvara ay magkakamit ng gantimpalang katumbas ng sakripisyong Aśvamedha; (2) ang sinumang magbuwis ng buhay (prāṇatyāga) sa tīrtha roon ay makakamtan ang “anivartikā gati,” landas na di na bumabalik, at tiyak na makarating sa Rudra-loka. Ang aral: sa Purāṇa, ang debosyon, banal na pook, at pag-alaala ay nagiging makapangyarihang daan ng kaligtasan sa pananampalatayang Śaiva.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धरापाल भार्गलेश्वरमुत्तमम् । शङ्करं जगतः प्राणं स्मृतमात्राघनाशनम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O tagapangalaga ng lupa, dapat kang magtungo sa dakilang Bhārgaleśvara—si Śaṅkara, hininga ng sanlibutan—na sa pag-alaala pa lamang ay pumupuksa ng kasalanan.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः
Ang sinumang maligo sa banal na tīrtha roon at sumamba kay Parameśvara ay nagkakamit ng gantimpalang kasing-bisa ng bunga ng yajña na Aśvamedha.
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्प्राणत्यागं करिष्यति । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
Sinumang sa tīrtha roon ay magbitiw ng hininga at iwan ang buhay, ang kanyang landas ay di na mababawi; mula sa daigdig ni Rudra ay walang pagbabalik, walang alinlangan.
Verse 152
। अध्याय
Kabanata—pamagat ng kabanata sa kasulatan.