Adhyaya 123
Inilalahad ng adhyāya na ito ang isang maikling tīrtha-māhātmya na ipinahayag ni Mārkaṇḍeya sa isang haring tagapakinig. Itinuturo niya na magtungo sa dakilang Karmadī-tīrtha, na kinikilalang pook na kinaroroonan ni Vighneśa (Gaṇanātha), ang makapangyarihan (mahābala). Ang pagligo sa tīrtha, at kung nanaisin ay samahan ng upavāsa sa araw ng caturthī, ay sinasabing nag-aalis ng mga hadlang (vighna) sa loob ng pitong kapanganakan. Ang dāna o banal na pagbibigay sa pook na ito ay nagbubunga ng akṣaya-phala, di-nasisirang gantimpala ng kabutihan, bilang katiyakang doktrinal na walang pag-aalinlangan.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कर्मदीतीर्थमुत्तमम् । यत्र तिष्ठति विघ्नेशो गणनाथो महाबलः
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O hari, marapat na magtungo sa dakilang Karmadī Tīrtha, kung saan nananahan si Vighneśa, ang makapangyarihang panginoon ng mga Gaṇa.
Verse 2
तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा चतुर्थ्यां वा ह्युपोषितः । विघ्नं न विद्यते तस्य सप्तजन्मनि भारत
Sa tīrtha na iyon, kung ang tao’y maligo at mag-ayuno sa ikaapat na araw ng buwan, walang hadlang na darating sa kaniya sa loob ng pitong kapanganakan, O Bhārata.
Verse 3
तत्र तीर्थे हि यत्किंचिद्दीयते नृपसत्तम । तदक्षयफलं सर्वं जायते नात्र संशयः
O pinakadakila sa mga hari, anumang handog na ibinibigay sa tīrtha na iyon ay nagbubunga ng di-nauubos na gantimpala sa lahat ng paraan—walang pag-aalinlangan dito.
Verse 123
। अध्याय
Wakas ng kabanata (tanda ng kolopon).