Adhyaya 113
Sa adhyaya na ito, na binigkas ni Mārkaṇḍeya, ay nagbibigay ng gabay na tila talaan ng paglalakbay para sa isang haring kinakausap, upang marating ang Koṭitīrtha—isang tīrtha o banal na tawiran na itinuturing na walang kapantay. Pinatatatag ang kabanalan ng pook sa pag-alaala sa mga ṛṣi na nagkamit ng sukdulang siddhi roon, kaya tinatawag din itong Ṛṣikoṭi. Pagkaraan, inililista ang tatlong paraan ng pagkamit ng dakilang puṇya na nakaugnay sa lugar: (1) snāna o banal na pagligo sa tīrtha at pagpapakain sa mga Brahmin; ang pagpapakain kahit sa iisang Brahmin ay inihahambing sa pagpapakain sa “koṭi” (sampung milyon), bilang pagpapakita ng labis na pagdami ng gantimpala. (2) snāna at pagkatapos ay paggalang sa pitṛ-devatā at mga ninuno, na iniuugnay ang diwa ng śrāddha sa gawaing paglalakbay-diyos. (3) pagsamba kay Mahādeva sa pook, na nangangakong bunga na katumbas ng sakripisyong Vājapeya, kaya ang debosyon sa tīrtha ay itinataas na kapantay ng mataas na ritwal na Veda. Sa kabuuan, ito’y isang maikling tuntuning teolohikal-ritwal para sa Koṭitīrtha: lugar → itinakdang gawain → phalaśruti.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कोटितीर्थमनुत्तमम् । ऋषिकोटिर्गता तत्र परां सिद्धिमुपागता
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: “Pagkaraan nito, O hari ng mga hari, marapat na magtungo sa walang kapantay na banal na tawiran na tinatawag na Koṭitīrtha. Doon, ang ‘isang koṭi ng mga ṛṣi’ ay nakaabot sa sukdulang siddhi.”
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भोजयेद्ब्राह्मणाञ्छुचिः । एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता
Sa banal na tawirang iyon, ang sinumang maligo roon at, sa kalinisan, magpakain sa mga brāhmaṇa—kapag kahit isang pantas na brāhmaṇa ang napakain, para na ring isang koṭi ang napakain.
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । पूजिते तु महादेवे वाजपेयफलं लभेत्
Sa tīrthang iyon, ang sinumang maligo at sumamba sa mga Pitṛ at sa mga diyos—kapag si Mahādeva ay sinamba roon, matatamo niya ang bunga ng handog na Vājapeya.
Verse 113
। अध्याय
Wakas ng kabanata (Adhyāya).