शिवाचार्याभिषेकविधिः / Rite of Consecrating a Śiva-Teacher (Śivācārya Abhiṣeka)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । अथैवं संस्कृतं शिष्यं कृतपाशुपतव्रतम् । आचार्यत्वे ऽभिषिंचेत तद्योगत्वेन चान्यथा

Sinabi ni Upamanyu: “Pagkaraan, kapag ang alagad ay nalinang at naihanda nang wasto—yaong tumanggap ng panatang Pāśupata—dapat siyang pahiran at basbasan sa abhiṣeka upang italaga bilang guro; kung hindi, gawin lamang ayon sa angkop na kakayahan ng alagad para sa disiplina ng yoga.”

Verse 2

मण्डलं पूर्ववत्कृत्त्वा संपूज्य परमेश्वरम् । स्थापयत्पञ्चकलशान्दिक्षु मध्ये च पूर्ववत्

Matapos ihanda ang ritwal na maṇḍala gaya ng dati at sambahin nang ganap si Parameśvara (Panginoong Śiva), ilagay ang limang banga ng pagbasbas (pañca-kalaśa) sa mga direksiyon at ang isa sa gitna, ayon sa naunang itinakda.

Verse 3

निवृत्तिं पुरतो न्यस्य प्रतिष्ठां पश्चिमे घटे । विद्यां दक्षिणतः शांतिमुत्तरे मध्यतः पराम्

Ilagay ang Nivṛtti sa unahan, at ang Pratiṣṭhā sa banga sa kanluran; ilagay ang Vidyā sa timog, ang Śānti sa hilaga, at ang Kataas-taasang Parā sa gitna—ganyan dapat ayusin ang mga banal na kapangyarihan sa ritwal.

Verse 4

कृत्वा रक्षादिकं तत्र बद्ध्वा मुद्रां च धैनवीम् । अभिमंत्र्य घटान्हुत्वा पूर्णांतं च यथा पुरा

Doon, matapos isagawa ang mga ritwal ng pag-iingat (rakṣā) at iba pa, at matapos ilapat ang Dhainavī mudrā, dapat niyang basbasan sa mantra ang mga banga; saka maghandog ng mga alay sa apoy at tapusin hanggang sa huling pūrṇāhuti, gaya ng naunang itinuro.

Verse 5

प्रवेश्य मंडले शिष्यमनुष्णीषं च देशिकः । तर्पणाद्यं तु मंत्राणां कुर्यात्पूर्वावसानकम्

Matapos akayin ng guro (deśika) ang alagad—na walang takip sa ulo—papasok sa maṇḍala na nabasbasan, dapat niyang isagawa, simula sa tarpaṇa, ang mga paunang pangwakas na ritwal para sa mga mantra, hanggang sa matapos ayon sa itinakdang ayos.

Verse 6

ततः संपूज्य देवेशमनुज्ञाप्य च पूर्ववत् । अभिषेकाय तं शिष्यमासनं त्वधिरोहयेत्

Pagkaraan nito, matapos sambahin nang wasto ang Panginoon ng mga diyos at, gaya ng dati, makamtan ang Kanyang pahintulot, dapat paupuin ng guro ang alagad sa upuang-ritwal upang isagawa ang abhiṣeka, ang pagbuhos ng banal na tubig ng pagtatalaga.

Verse 7

सकलीकृत्य तं पश्चात्कलापञ्चकरूपिणम् । न्यस्तमंत्रतनुं बद्ध्वा शिवं शिष्यं समर्पयेत्

Pagkatapos, gawing ganap—na may anyo ng limang kalā—at itali at patatagin ang alagad na ang katawan ay nabendisyunan sa paglalagay ng mga mantra; saka ialay nang pormal ang mapalad na alagad na iyon kay Śiva.

Verse 8

ततो निवृत्तिकुंभादिघटानुद्धृत्य वै क्रमात् । मध्यमान्ताच्छिवेनैव शिष्यं तमभिषेचयत्

Pagkatapos, sa wastong pagkakasunod, itaas ang mga sisidlang-ritwal—nagsisimula sa Nivṛtti-kumbha—at si Śiva mismo ang nag-abhiṣeka sa alagad na iyon, mula sa gitna hanggang sa pagtatapos ng ritwal.

Verse 9

शिवहस्तं समर्प्याथ शिशोः शिरसि देशिकः । शिवभावसमापन्नः शिवाचार्यं तमादिशेत्

Pagkatapos, inilalagay ng guro ang “kamay ni Śiva” sa ulo ng bata; at sa pagpasok sa kalagayan ng kamalayang-Śiva, dapat niyang italaga siya bilang guro ni Śiva (Śivācārya).

Verse 10

अथालंकृत्य तं देवमाराध्य शिवमण्डले । शतमष्टोत्तरं हुत्वा दद्यात्पूर्णाहुतिं ततः

Pagkatapos, palamutian ang banal na anyo at sambahin si Śiva nang wasto sa loob ng Śiva-maṇḍala; maghandog ng isang daan at walo (108) na alay sa sagradong apoy, at saka ihain ang pūrṇāhuti, ang ganap na pangwakas na handog.

Verse 11

पुनः सम्पूज्य देवेशं प्रणम्य भुवि दंडवत् । शिरस्यंजलिमाधाय शिवं विज्ञापयेद्गुरुः

Muling sambahin nang wasto ang Panginoon ng mga diyos, at magpatirapa sa lupa na parang tuwid na tungkod; ang guro, na may magkatiklop na palad sa ibabaw ng ulo, ay dapat magsumamo nang mapagpakumbaba kay Śiva.

Verse 12

भगवंस्त्वत्प्रसादेन देशिकोयं मया कृतः । अनुगृह्य त्वया देव दिव्याज्ञास्मै प्रदीयताम्

O Mapalad na Panginoon, sa pamamagitan ng Iyong biyaya ako’y ginawang karapat-dapat na tagapagturo. O Deva, mahabag Ka at ipagkaloob sa kanya ang banal na utos—ang Iyong sagradong pahintulot at patnubay.

Verse 13

एवं विज्ञाप्य शिष्येण सह भूयः प्रणम्य च । शिवं शिवागमं दिव्यं पूजयेच्छिववद्गुरुः

Sa gayon, matapos siyang turuan at ipabatid, at muling yumukod kasama ang alagad, ang Guru—na ang asal ay tulad ni Śiva—ay dapat sumamba at maghandog ng pagsamba sa mapalad na Panginoong Śiva at sa banal na Śivāgama, ang makalangit na kasulatang Shaiva.

Verse 14

पुनः शिवमनुज्ञाप्य शिवज्ञानस्य पुस्तकम् । उभाभ्यामथ पाणिभ्यां दद्याच्छिष्याय देशिकः

Muling humingi ng pahintulot sa Panginoong Śiva, ang guro ay dapat iabot sa alagad ang aklat ng kaalaman kay Śiva, na inihahandog nang may paggalang gamit ang dalawang kamay.

Verse 15

स ताम्मूर्ध्नि समाधाय विद्यां विद्यासनोपरि । अधिरोप्य यथान्यायमभिवंद्य समर्चयेत्

Ipatong niya sa ulo ang banal na Kaalamang iyon; saka niya iluklok ang Vidyā sa luklukan ng pag-aaral. Ayon sa itinakdang tuntunin, siya’y dapat yumukod dito at sambahin nang may ganap na paggalang.

Verse 16

अथ तस्मै गुरुर्दद्याद्राजोपकरणान्यपि । आचार्यपदवीं प्राप्तो राज्यं चापि यतो ऽर्हति

Pagkaraan, nararapat ding ipagkaloob ng Guru sa kanya ang mga sagisag ng pagkahari at mga kagamitang pangkaharian. Sapagkat nang makamtan niya ang katayuang Ācārya, tunay ngang karapat-dapat din siya sa pamumuno.

Verse 17

अथानुशासनं कुर्यात्पूर्वैराचरितं यथा । यथा च शिवशास्त्रोक्तं यथा लोकेषु पूज्यते

Pagkaraan, dapat itakda at sundin ang wastong disiplina gaya ng isinagawa ng mga sinaunang banal—ayon sa itinuturo sa mga kasulatang-śāstra ni Śiva, at sa paraang iginagalang at pinararangalan sa mga daigdig.

Verse 18

शिष्यान्परिक्ष्य यत्नेन शिवशास्त्रोक्तलक्षणैः । संस्कृत्य च शिवज्ञानं तेभ्यो दद्याच्च देशिकः

Matapos siyasatin nang maingat ang mga alagad ayon sa mga tanda na itinuro sa mga Śiva-śāstra, nararapat na linisin at hubugin sila ng guro, at saka ipagkaloob sa kanila ang kaalaman tungkol kay Śiva.

Verse 19

एवं सर्वमनायासं शौचं क्षांतिं दयां तथा । अस्पृहामप्यसूयां च यत्नेन च विभावयेत्

Kaya nito, sa sinadyang pagsisikap, dapat linangin—nang walang pamimilit—ang kadalisayan, pagtitiis, at habag; gayundin ang pagkakontento na walang pagnanasa at ang isip na walang inggit.

Verse 20

इत्थमादिश्य तं शिष्यं शिवमुद्वास्य मंडलात् । शिवकुंभानलादींश्च सदस्यानपि पूजयेत्

Pagkatapos turuan ang alagad nang gayon, nararapat na isagawa ang seremonyal na pagpapaalam kay Śiva mula sa maṇḍala; at sambahin din ang Śiva-kumbha (binasbasang sisidlan), ang banal na apoy, at ang iba pang mga tagapaglingkod sa ritwal na naroon.

Verse 21

युगपद्वाथ संस्कारान्कुर्वीत सगणो गुरुः । तत्र यत्र द्वयं वापि प्रयोगस्योपदिश्यते

Pagkaraan, ang Guru—kasama ang kaniyang mga katuwang—ay dapat magsagawa ng itinakdang mga saṃskāra (mga ritwal ng pagpapabanal), alinman nang sabay-sabay o ayon sa itinuro. Saanman itinuturo ng pamamaraan ang dalawang pagpipilian, doon siya kumilos ayon dito.

Verse 22

तदादावेव कलशान्कल्पयेदध्वशुद्धिवत् । कृत्वा समयसंस्कारमभिषेकं विनाखिलम्

Sa pinakasimula, dapat ihanda ang mga kalaśa—mga banga ng banal na tubig—ayon sa itinakda para sa adhva-śuddhi, ang paglilinis ng landas ng ritwal. Matapos isagawa ang samaya-saṃskāra, ang ritwal ng pagtanggap at banal na panata, saka isagawa ang ganap na abhiṣeka (banal na pagbubuhos/pagpapaligo), na walang anumang kakulangan.

Verse 23

समभ्यर्च्य शिवं भूयः कृत्वा चाध्वविशोधनम् । तस्मिन्परिसमाप्ते तु पुनर्देवं प्रपूजयेत्

Matapos muling sumamba nang wasto kay Panginoong Śiva, at maisagawa ang paglilinis ng adhvan (ang landas ng ritwal at mga sangkap nitong prinsipyo), kapag natapos na iyon ay dapat muling sambahin ang Diyos—si Śiva—muli.

Verse 24

हुत्वा मंत्रन्तु संतर्प्य संदीप्याशास्य चेश्वरम् । समर्प्य मंत्रं शिष्यस्य पाणौ शेषं समापयेत्

Matapos maghandog ng oblation (homa) at lubusang pagbigyang-kasiyahan ang diyos ng mantra, at matapos sindihan ang banal na apoy at anyayahan at payapain ang Panginoon, ang guro ay dapat ilagay ang mantra sa palad ng alagad; saka tapusin ang natitirang mga ritwal.

Verse 25

अथवा मंत्रसंस्कारमनुचिंत्याखिलं क्रमात् । अध्वशुद्धिं गुरुः कुर्यादभिषेकावसानिकम्

O kaya, matapos pagnilayan nang maingat ang buong pagsasamskara (pagpapabanal) ng mantra ayon sa wastong pagkakasunod, ang Guru ay dapat magsagawa ng paglilinis ng mga adhvan (mga landas na ritwal at kosmiko), at tapusin ito sa abhiṣeka (banal na pagbubuhos/paghuhugas).

Verse 26

तत्र यः शान्त्यतीतादिकलासु विहितो विधिः । स सर्वो ऽपि विधातव्यस्तत्त्वत्रयविशोधने

Sa gayong kalagayan, anumang pamamaraan na itinakda sa sunud-sunod na mga kalā mula Śānti hanggang Atītā—bawat bahagi nito ay dapat ganap na isagawa nang wasto, upang dalisayin ang tatlong pangunahing katotohanan (tattva-traya).

Verse 27

शिवविद्यात्मतत्त्वाख्यं तत्त्वत्रयमुदाहृतम् । शक्तौ शिवस्ततो विद्यात्तस्यास्त्वात्मा समुद्बभौ

Ang tatlong prinsipyo (tattva-traya) ay ipinahayag bilang “Śiva”, “Vidyā”, at “Ātman”. Alamin na si Śiva ay nananahan sa Śakti; at mula sa Śakti ring iyon lumilitaw ang indibidwal na sarili (ātmā).

Verse 28

शिवेन शांत्यतीताध्वा व्याप्तस्तदपरः परः । विद्यया परिशिष्टो ऽध्वा ह्यात्मना निखिलः क्रमात्

Sa pamamagitan ni Śiva, ang landas (adhvan) na lampas sa Śānti—ang kataas-taasang kaayusang transendente—ay nilulukuban; at maging ang higit pa roon, ang Pinakamataas, ay nilulukuban din. Sa pamamagitan ng Vidyā ng Kanya, ang natitirang mga antas ng kosmikong landas ay pinananatili; at sa wastong pagkakasunod, ang buong adhvan ay nilulukuban ng Ātman.

Verse 29

दुर्लभं शांभवं मत्वा मंत्रमूलं मनीषिणः । शाक्तं शंसीत संस्कारं शिवशास्त्रार्थपारगाः

Yamang nalalamang bihira ang Śāmbhava (pagpapasimula na mula kay Śiva) at siya ang ugat ng mantra, ang mga pantas—yaong nakatawid na sa kabilang pampang ng kahulugan ng mga kasulatang Śaiva—ay dapat ding magpuri sa Śākta na saṃskāra, ang ritong pagpapabanal.

Verse 30

इति ते सर्वमाख्यातं संस्काराख्यस्य कर्मणः । चातुर्विध्यमिदं कृष्ण किं भूय श्रोतुमिच्छसि

Kaya nga, O Kṛṣṇa, ganap kong naipaliwanag sa iyo ang apat na uri ng gawain na tinatawag na saṃskāra. Ano pa ang nais mong marinig?