षडध्व-शुद्धिः (Purification of the Six Adhvans / Sixfold Cosmic Path)

Verse 1

उपमन्युरुवाच । अतः परं समावेक्ष्य गुरुः शिष्यस्य योग्यताम् । षडध्वशुद्धिं कुर्वीत सर्वबंधविमुक्तये

Sinabi ni Upamanyu: “Pagkaraan nito, matapos suriing mabuti ng guru ang pagiging karapat-dapat ng alagad, dapat niyang isagawa ang paglilinis ng anim na landas (ṣaḍadhva-śuddhi), upang ganap na makalaya sa lahat ng gapos.”

Verse 2

कलां तत्त्वं च भुवनं वर्णं पदमतः परम् । मंत्रश्चेति समासेन षडध्वा परिपठ्यते

Sa kabuuan, ang anim na ‘landas’ (ṣaḍ-adhvā) ay binibigkas bilang: kalā (mga kapangyarihan/sangkap), tattva (mga prinsipyo), bhuvana (mga daigdig), varṇa (mga titik-tunog), pada (mga banal na salita), at higit sa mga ito, mantra (mga pormulang inihayag).

Verse 3

निवृत्त्याद्याः कलाः पञ्च कलाध्वा कथ्यते बुधैः । व्याप्ताः कलाभिरितरे त्वध्वानः पञ्च पञ्चभिः

Ipinahahayag ng mga pantas na ang “landas ng Kalā” ay binubuo ng limang Kalā na nagsisimula sa Nivṛtti. Ang iba pang mga landas (adhvan) ay bawat isa’y nilulukuban at pinupuno ng mga Kalā na ito—limang landas, at bawat landas ay may limang anyo.

Verse 4

शिवतत्त्वादिभूम्यंतं तत्त्वाध्वा समुदाहृतः । षड्विंशत्संख्ययोपेतः शुद्धाशुद्धोभयात्मकः

Ipinahahayag na ang “landas ng mga prinsipyo” (tattvādhvā) ay umaabot mula sa prinsipyo ni Śiva hanggang sa prinsipyo ng Daigdig. Binubuo ito ng dalawampu’t anim na tattva, na may kalikasang dalisay, marumi, at yaong halo (kapwa).

Verse 5

आधाराद्युन्मनांतश्च भुवनाध्वा प्रकीर्तितः । विना भेदोपभेदाभ्यां षष्टिसंख्यासमन्वितः

Mula sa Ādhāra hanggang Unmanā ay ipinahahayag bilang “landas ng mga daigdig” (bhuvanādhvan). Kapag binilang nang hindi isinasama ang mga paghahati at maliliit na paghahati, sinasabing ganap ito sa bilang na animnapu.

Verse 6

पञ्चाशद्रुद्ररूपास्तु वर्णा वर्णाध्वसंज्ञिताः । अनेकभेदसंपन्नः पदाध्वा समुदाहृतः

Ang limampung titik (mga titik-lagda) ay tunay na mga anyo ni Rudra at tinatawag na “landas ng mga titik” (varṇādhva). Ang “landas ng mga salita” (padādhvā) naman ay ipinahahayag na may maraming paghahati at pagkakaiba-iba.

Verse 7

सर्वोपमंत्रैर्मंत्राध्वा व्याप्तः परमविद्यया । यथा शिवो न तत्त्वेषु गण्यते तत्त्वनायकः

Ang buong landas ng mantra, kasama ang lahat ng mga pantulong na mantra, ay nilulukuban ng Kataas-taasang Kaalaman. Kaya, bagaman si Shiva ang Panginoong namumuno sa lahat ng tattva, hindi Siya ibinibilang sa mga tattva mismo.

Verse 8

मंत्राध्वनि न गण्येत तथासौ मंत्रनायकः । कलाध्वनो व्यापकत्वं व्याप्यत्वं चेतराध्वनाम्

Ang landas ng Mantra ay hindi dapat bilangin bilang hiwalay na uri; gayundin, ang Panginoong namumuno sa mantra ay hindi iba kay Shiva. Ang landas ng Kalā ang lumulukob, samantalang ang ibang mga landas ang nilulukuban.

Verse 9

न वेत्ति तत्त्वतो यस्य नैवार्हत्यध्वशोधनम् । षड्विधस्याध्वनो रूपं न येन विदितं भवेत्

Ang hindi nakakabatid sa tunay na kalikasan ng tattva ay hindi karapat-dapat magsagawa ng paglilinis ng mga landas (adhva-śodhana). Gayundin, kung hindi niya nauunawaan ang tunay na anyo ng anim-na-uri na adḥvan, hindi rin siya nararapat.

Verse 10

व्याप्यव्यापकता तेन ज्ञातुमेव न शक्यते । तस्मादध्वस्वरूपं च व्याप्यव्यापकतां तथा

Sa gayong limitadong paraan, hindi tunay na mauunawaan ang ugnayan ng nilulukuban at ng lumulukob. Kaya dapat maunawaan ang likas na anyo ng adḥvan at ang mismong prinsipyo ng paglalaganap—na ang Panginoon ay nananahan sa lahat at gayon ma’y nakahihigit, bilang Pati na sumasaklaw sa lahat.

Verse 11

यथावदवगम्यैव कुर्यादध्वविशोधनम् । कुंडमंडलपर्यंतं तत्र कृत्वा यथा पुरा

Pagkaunawa nang wasto sa pamamaraan, isagawa ang paglilinis ng landas ng ritwal (adhvan-śodhana). Gawin ito roon hanggang sa pinabanal na kuṇḍa at sa ritwal na maṇḍala, gaya ng dating isinagawa ayon sa naitatag na tradisyon.

Verse 12

द्विहस्तमानं कुर्वीत प्राच्यां कलशमंडलम् । ततः स्नातश्शिवाचार्यः सशिष्यः कृतनैत्यकः

Sa silangan, ihanda ang isang bilog na maṇḍala para sa kalasa ng tubig-ritwal, na sukat ay dalawang dangkal ng kamay. Pagkaraan, ang ācārya na tagapaglingkod ni Śiva, matapos maligo, kasama ang alagad—pagkatapos maisagawa ang mga araw-araw na tungkulin—ay magpatuloy sa pagsamba.

Verse 13

प्रविश्य मंडलं शंभोः पूजां पूर्ववदाचरेत् । तत्राढकावरैस्सिद्धं तंदुलैः पायसं प्रभोः

Pagpasok sa pinabanal na maṇḍala ni Śambhu, isagawa ang pagsamba nang ayon sa naunang itinakda. Doon, para sa Panginoon, ihanda ang pāyasa—handog na kaning may gatas—mula sa bigas na lutong-luto, na sinukat sa mga bahagi ng āḍhaka at āvara.

Verse 14

अर्धं निवेद्य होमार्थं शेषं समुपकल्पयेत् । पुरतः कल्पिते वाथ मंडले वर्णिमंडिते

Ihandog ang kalahati bilang naivedya para sa homa, at ihanda nang wasto ang nalalabi. Pagkatapos, sa harapan—sa loob ng maṇḍalang inihanda at pinalamutian ng mga banal na kulay—ipagpatuloy ang ritwal ayon sa itinakda.

Verse 15

स्थापयेत्पञ्चकलशान्दिक्षु मध्ये च देशिकः । तेषु ब्रह्माणि मूलार्णैर्बिन्दुनादसमन्वितैः

Ang gurong tagapangasiwa ng ritwal ay magtatag ng limang kalasa: tig-isa sa bawat direksiyon at isa sa gitna. Sa mga sisidlang iyon, itanim niya ang mga namumunong banal na prinsipyo (brahmaṇi) sa pamamagitan ng mga ugat na pantig, na may bindu at nāda.

Verse 16

नम आद्यैर्यकरांतैः कल्पयेत्कल्पवित्तमः । ईशानं मध्यमे कुंभे पुरुषं पुरतः स्थिते

Pagkatapos, ang sādhaka na bihasa sa pag-aayos ng ritwal ay dapat itakda sa isip ang mga titik ng mantra, mula “na” hanggang “ya”. Sa gitnang kumbha, dapat niyang pagnilayan si Īśāna (Śiva); at sa kumbhang nakalagay sa harapan, dapat niyang pagnilayan si Puruṣa, ang dalisay na aspeto ng Panginoon.

Verse 17

अघोरं दक्षिणे वामे वामं सद्यं च पश्चिमे । रक्षां विधाय मुद्रा च बद्ध्वा कुंभाभिमंत्रणम्

Ilagay ang (mantra ng) Aghora sa kanan, ang Vāma sa kaliwa, at ang Sadya sa kanluran; itatag ang banal na pag-iingat (rakṣā). Pagkaraan, buuin at patatagin ang angkop na mudrā, at sa pamamagitan ng mantra ay basbasan ang kumbha, ang banga ng tubig-ritwal, upang maganap ang gawain sa ilalim ng pag-iingat ni Śiva.

Verse 18

कृत्वा शिवानलैर्होमं प्रारभेत्यथा पुरा । यदर्धं पायसं पूर्वं होमार्थं परिकल्पितम्

Matapos magsagawa ng homa, ang pag-aalay sa apoy ni Śiva, magpatuloy siya gaya ng ginawa noon. Yaong bahagi—ang kalahati ng pāyasa, ang lugaw na gatas at bigas—na inihiwalay na dati para sa homa, ay siyang gagamitin ayon sa tuntunin.

Verse 19

हुत्वा शिष्यस्य तच्छेषं भोक्तुं समुपकल्पयेत् । तर्पणांतं च मंत्राणां कृत्वा कर्म यथा पुरा

Pagkatapos mag-alay sa homa, ay ihanda niya na ang alagad ay makakain ng natira (bilang prasāda, banal na nalabi). At matapos isagawa ang mga mantra kasama ang pangwakas na tarpaṇa, ang pag-aalay ng tubig, isakatuparan niya ang ritwal nang gaya ng dati, ayon sa itinakdang tradisyon.

Verse 20

हुत्वा पूर्णाहुतिं तेषां ततः कुर्यात्प्रदीपनम् । ओंकारादनु हुंकारं ततो मूलं फडंतकम्

Matapos ihandog ang pūrṇāhuti, ang ganap na huling alay para sa mga gawaing iyon, saka gawin ang pradīpana, ang pagpapaliyab at pagpapasigla ng banal na apoy. Pagkasambit ng Oṃkāra, sundan ng Huṃkāra; pagkatapos ay bigkasin ang ugat-mantra na may pangwakas na pananggalang na “phaṭ”, upang selyuhan at palakasin ang pagsamba kay Śiva.

Verse 21

स्वाहांतं दीपने प्राहुरंगानि च यथाक्रमम् । तेषामाहुतयस्तिस्रो देया दीपनकर्मणि

Ipinahahayag nila na sa ritwal ng pagsisindi (dīpana), ang mga pantulong na mantra (aṅga) ay dapat bigkasin ayon sa wastong pagkakasunod, at bawat isa’y nagtatapos sa “svāhā”. Para sa mga aṅga-mantra na iyon, tatlong handog na pagbubuhos (āhuti) ang dapat ialay sa gawain ng pagsisindi.

Verse 22

मंत्रैरेकैकशस्तैस्तु विचिन्त्या दीप्तमूर्तयः । त्रिगुणं त्रिगुणी कृत्य द्विजकन्याकृतं सितम्

Sa pamamagitan ng mga mantra, pagnilayan ang nagniningning na mga anyo (ng Diyos), at ulitin ang bawat mantra nang sandaang ulit. Pagkaraan, gawing tatluhan ang handog at gawin pa itong tatlong ulit ang sukat. Sa gayong pagtriple, gamitin ang dalisay na puting sangkap na inihanda ng isang dalagang Brahmin.

Verse 23

सूत्रं सूत्रेण संमंत्र्य शिखाग्रे बंधयेच्छिशोः । चरणांगुष्ठपर्यंतमूर्ध्वकायस्य तिष्ठतः

Matapos basbasan sa mantra ang isang tali sa pamamagitan ng isa pang tali, itali ito sa buhol ng buhok sa tuktok (śikhā) ng bata. Patayuin ang bata nang tuwid, nakatindig ang katawan, at hayaang umabot ang tali hanggang sa hinlalaki ng paa.

Verse 24

लंबयित्वा तु तत्सूत्रं सुषुम्णां तत्र योजयेत् । शांतया मुद्रयादाय मूलमंत्रेण मंत्रवित्

Pagkabayaang nakalaylay ang banal na tali, ang nakaaalam ng mantra ay dapat iugnay ito roon sa suṣumṇā, ang gitnang daluyan. Pagkatapos, sa pagkuha ng mudrā na Śāntā, isagawa niya ang ritwal sa pamamagitan ng ugat-na-mantra, sa payapang pagtuon kay Śiva.

Verse 25

हुत्वाहुतित्रयं तस्यास्सान्निध्यमुपकल्पयेत् । हृदि संताड्य शिष्यस्य पुष्पक्षेपेण पूर्ववत्

Matapos maghandog ng tatlong ulit na āhuti, itatag ang banal na pagdalo ng Ina-Diyosa. Pagkatapos, tapikin ang dibdib sa tapat ng puso ng alagad at, gaya ng dati, ihagis ang mga bulaklak, upang maisagawa ang ritwal ayon sa itinakda.

Verse 26

चैतन्यं समुपादाय द्वादशांते निवेद्य च । सूत्रं सूत्रेण संयोज्य संरक्ष्यास्त्रेण वर्मणा

Matapos tipunin ang panloob na kamalayan (caitanya) at ihandog ito sa dulo ng dvādaśānta, saka pagdugtungin ang sinulid sa sinulid, at patatagin ito sa pamamagitan ng pananggalang na mantra ng sandata (astra), na parang baluting nag-iingat.

Verse 27

अवगुंठ्याथ तत्सूत्रं शिष्यदेहं विचिंतयेत् । मूलत्रयमयं पाशं भोगभोग्यत्वलक्षणम्

Pagkaraan, takpan ang banal na sinulid at pagnilayan ang katawan ng alagad bilang tali ng pagkagapos (pāśa) na binubuo ng tatlong ugat na karumihan, na may tanda ng pagiging kapwa tagaranas at bagay na nararanasan (tagatamasa at tinatamasa).

Verse 28

विषयेन्द्रियदेहादिजनकं तस्य भावयेत् । व्योमादिभूतरूपिण्यः शांत्यतीतादयः कलाः

Pagnilayan Siya bilang pinagmumulan na lumilikha ng mga bagay ng karanasan, ng mga pandama, at ng katawan. Ang mga banal na kapangyarihan (kalā) na nagsisimula kina Śānti at Atītā, na nag-aanyo bilang mga elemento gaya ng eter, ay mga pagpapakita Niya.

Verse 29

सूत्रे स्वनामभिर्योज्यः पूज्यश्चैव नमोयुतैः । अथवा बीजभूतैस्तत्कृत्वा पूर्वोदितं क्रमात्

Dapat silangin ang mga ito sa isang sinulid, ayusin ayon sa kani-kanilang pangalan, at sambahin na may mga pagyukod na binibigkas na “namaḥ”. O kaya, gawin silang mga anyong binhi (bīja-mantra) at isagawa ang ritwal ayon sa naunang itinakdang pagkakasunod.

Verse 30

ततो मलादेस्तत्त्वादौ व्याप्तिं समलोकयेत् । कलाव्याप्तिं मलादौ च हुत्वा संदीपयेत्कलाः

Pagkaraan, masdan nang malinaw ang paglaganap (vyāpti) mula sa Mala at umaabot sa mga prinsipyo (tattva). Matapos ihandog bilang alay sa apoy ang paglaganap ng mga Kalā sa Mala at iba pa, pagningasin at gisingin ang mga Kalā.

Verse 31

शिष्यं शिरसि संताड्य सूत्रं देहे यथाक्रमम् । शांत्यतीतपदे सूत्रं लाञ्छयेन्मंत्रमुच्चरन्

Paghipo (pagdampi) sa ulo ng alagad, saka ilalagay ng guro ang banal na sinulid sa katawan ayon sa wastong pagkakasunod. Habang binibigkas ang mantra, dapat niyang markahan at tiyaking nakapirmi ang sinulid sa bahaging tinatawag na “Śāntyatīta”—ang kalagayang lampas sa pagpapayapa—na sumasagisag sa paglagpas ng alagad sa mga gapos sa biyaya ni Śiva.

Verse 32

एवं कृत्वा निवृत्त्यन्तं शांत्यतीतमनुक्रमात् । हुत्वाहुतित्रयं पश्चान्मण्डले च शिवं यजेत्

Matapos isagawa ang ritwal ayon sa wastong pagkakasunod hanggang sa wakas ng Nivṛtti at lampas sa Śānti, ialay ang tatlong āhuti; pagkaraan, sa itinalagang maṇḍala, sambahin ang Panginoong Śiva.

Verse 33

देवस्य दक्षिणे शिष्यमुपवेश्योत्तरामुखम् । सदर्भे मण्डले दद्याद्धोमशिष्टं चरुं गुरुः

Pagkaupo sa alagad sa kanang panig ng diyos, nakaharap sa hilaga, ang Guru ay dapat magbigay, sa loob ng bilog na maṇḍala na inihanda ng damong darbha, ng caru—ang handog na bigas na natira matapos ang homa.

Verse 34

शिष्यस्तद्गुरुणा दत्तं सत्कृत्य शिवपूर्वकम् । भुक्त्वा पश्चाद्द्विराचम्य शिवमन्त्रमुदीरयेत्

Dapat tanggapin ng alagad nang may paggalang ang ibinigay ng kanyang Guru, at ialay muna ito kay Śiva. Pagkatapos kumain, magsagawa ng ācamana nang dalawang ulit at saka bigkasin ang mantra ni Śiva.

Verse 35

अपरे मण्डले दद्यात्पञ्चगव्यं तथा गुरुः । सो ऽपि तच्छक्तितः पीत्वा द्विराचम्य शिवं स्मरेत्

Sa isa pang maṇḍala, ang Guru ay dapat ding magbigay ng pañcagavya. Ang alagad, ayon sa kanyang kakayahan, ay dapat uminom nito; saka magsagawa ng ācamana nang dalawang ulit at alalahanin ang Panginoong Śiva.

Verse 36

तृतीये मण्डले शिष्यमुपवेश्य यथा पुरा । प्रदद्याद्दंतपवनं यथाशास्त्रोक्तलक्षणम्

Sa ikatlong bilog ng ritwal, matapos paupuin ang alagad gaya ng dati, dapat ipagkaloob ng guro ang ritwal na “dantapavana” (paglilinis ng ngipin), ayon sa mga katangian at tuntuning itinakda sa mga Śāstra.

Verse 37

अग्रेण तस्य मृदुना प्राङ्मुखो वाप्युदङ्मुखः । वाचं नियम्य चासीनश्शिष्यो दंतान्विशोधयेत्

Nakaupo nang may pagpipigil at pagpapanatag ng pananalita, dapat linisin ng alagad ang ngipin gamit ang malambot na sanga, nakaharap sa silangan o hilaga, upang maghanda sa kadalisayan at disiplina para sa pagsamba na nagdudulot ng biyaya ni Śiva.

Verse 38

प्रक्षाल्य दंतपवनं त्यक्त्वाचम्य शिवं स्मरेत् । प्रविशेद्देशिकादिष्टः प्रांजलिः शिवमण्डलम्

Pagkahugasan ang patpat na panlinis ng ngipin at matapos ang ācamana, alalahanin si Śiva. Ayon sa tagubilin ng guro, na magkasalikop ang mga palad sa paggalang, saka pumasok sa banal na Śiva-maṇḍala, ang itinalagang pook ng pagsamba.

Verse 39

त्यक्तं तद्दन्तपवनं दृश्यते गुरुणा यदि । प्रागुदक्पश्चिमे वाग्रे शिवमन्यच्छिवेतरम्

Kung makita ng guru na huminto na ang “hininga sa may ngipin,” kung gayon sa pinakadulo ng pananalita ay dapat niyang makita si Śiva sa silangan, hilaga, at kanluran, at kilalanin ang anumang iba pa bilang di-Śiva.

Verse 40

अशस्ताशामुखे तस्मिन्गुरुस्तद्दोषशांतये । शतमर्धं तदर्धं वाजुहुयान्मूलमन्त्रतः

Kung sa sandaling iyon ay nasimulan ang ritwal na nakaharap sa di-mapalad na direksiyon, ang Guru, upang payapain ang kapintasan, ay dapat maghandog ng homa gamit ang mūla-mantra: isang daan, o kalahati niyon, o kalahati pa ng kalahati.

Verse 41

ततः शिष्यं समालभ्य जपित्वा कर्णयोः शिवम् । देवस्य दक्षिणे भागे तं शिष्यमधिवासयेत्

Pagkaraan, ilapit ng guro ang alagad at marahang bigkasin sa kanyang dalawang tainga ang banal na mantra ni Śiva. Pagkatapos nito, patirahin niya ang alagad sa kanang panig ng Panginoon (ng diyos), at itatag siya roon para sa pinabanal na pagsamba.

Verse 42

अहतास्तरणास्तीर्णे स दर्भशयने शुचिः । मंत्रिते ऽन्तः शिवं ध्यायञ्शयीत प्राक्छिरा निशि

Sa malinis na higaan ng damong darbha na nakalatag sa banig na buo at di marumi, manatili siyang dalisay; at matapos itong basbasan ng mantra, sa gabi ay mahiga siya na ang ulo’y nakaharap sa silangan, at sa loob-loob ay magnilay kay Panginoong Śiva.

Verse 43

शिखायां बद्धसूत्रस्य शिखया तच्छिखां गुरुः । आबध्याहतवस्त्रेण तमाच्छाद्य च वर्मणा

Pagkaraan, itinali ng Guru ang tuktok na buhol ng buhok (śikhā) ng alagad sa korona ng ulo gamit ang isang tali. Matapos itali, binalutan niya ito ng kasuotang pananggalang at sinuotan din ng baluting sandata (varma).

Verse 44

रेखात्रयं च परितो भस्मना तिलसर्षपैः । कृत्वास्त्रजप्तैस्तद्वाह्ये दिगीशानां बलिं हरेत्

Gamit ang banal na abo (bhasma) na binasbasan sa pagbigkas ng mantra, kasama ang buto ng linga at buto ng mustasa, iguhit sa paligid ang tatlong sagradong guhit. Pagkaraan, sa labas ng minarkahang pook—matapos pabanalin sa japa ng mantra—maghandog ng bali (oblation) sa mga Panginoon ng mga Direksiyon.

Verse 45

शिष्यो ऽपि परतो ऽनश्नन्कृत्वैवमधिवासनम् । प्रबुध्योत्थाय गुरवे स्वप्नं दृष्टं निवेदयेत्

Pagkaraan, ang alagad ay dapat ding manatiling nakahiwalay at umiwas sa pagkain; at matapos gawin ang itinakdang paghahanda (adhivāsana), sa paggising at pagbangon ay isalaysay sa Guru ang panaginip na nakita.