Jaṭilāvatāra-Parīkṣā: Pārvatyāḥ Tapasāṃ Parīkṣaṇam (The Jaṭilā Episode and the Testing of Pārvatī’s Austerity)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सुप्रीत्या शिवस्य परमात्मनः । अवतारं शृणु विभोर्जटिलाह्वं सुपावनम्

Sinabi ni Nandīśvara: “O Sanatkumāra, sa puspos na kagalakan para kay Śiva, ang Kataas-taasang Sarili, aking isasalaysay. O makapangyarihan, pakinggan mo ang lubhang nagpapadalisay na paglusong (avatāra) ng Panginoong sumasaklaw sa lahat, na tinatawag na ‘Jaṭila’—ang anyong may buhol-buhol na buhok.”

Verse 2

नवे वयसि सद्भोगसाधने सुखकारणे । महोपचारसद्भोगैर्वृथैव त्वं तपस्यसि

Sa kasariwaan ng kabataan—angkop sa mariringal na aliw at sa paghahangad ng ginhawang makamundo—ikaw nama’y nagsasagawa ng pag-aayuno at pagtitika nang walang saysay, kahit napaliligiran ng saganang luho at masalimuot na kasiyahan.

Verse 4

सा गत्वा गहनेऽरण्ये तेपे सुवि मलं तपः । शंकरम्पतिमिच्छन्ती सखीभ्यां संयुता शिवा । तत्तपःसुपरीक्षार्थं सप्तर्षीन्प्रैषयच्छिवः । तपःस्थानं तु पार्वत्या नानालीलाविशारदः

Pumasok siya sa masukal na gubat at nagsagawa ng lubhang dalisay na pagtitika, na nagnanais kay Śaṅkara bilang asawa. Ang mapalad na Ginang na si Śivā, kasama ang dalawa niyang kasamang kaibigan, ay nagsakatuparan ng gayong panata. Upang lubusang subukin ang kalidad ng kanyang tapas, si Panginoong Śiva—dalubhasa sa maraming banal na lila—ay nagsugo ng Pitong Ṛṣi sa pook na pinagtitikaan ni Pārvatī.

Verse 5

ते गत्वा तत्र मुनयः परीक्षां चक्रुरादरात् । तस्याः सुयत्नतो नैव समर्था ह्यभवंश्च ते

Pagdating doon, ang mga muni ay nagsagawa ng pagsubok nang may taimtim na paggalang; subalit kahit sa matinding pagsisikap, hindi nila maunawaan ang tunay na kalagayan niya.

Verse 6

तत्रागत्य शिवं नत्वा वृत्तान्तं च निवेद्य तत् । तदाज्ञां समनुप्राप्य स्वर्लोकं जग्मुरादरात्

Pagdating doon, yumukod sila at sumamba kay Panginoong Śiva at isinalaysay ang buong pangyayari. Matapos tanggapin nang marapat ang Kaniyang utos, sila’y umalis nang may paggalang patungong Svarga (kahariang makalangit).

Verse 7

गतेषु मुनिषु स्वस्थानं शंकरः स्वयम् । परीक्षितुं शिवावृत्तमैच्छत्सूतिकरः प्रभुः

Nang makaalis na ang mga muni patungo sa kani-kanilang tahanan, si Śaṅkara mismo—ang Kataas-taasang Panginoon na nagpapalabas ng mga daigdig—ay nagnasang subukin ang asal at banal na pagsasagawa ng Śiva-vrata (panatang kay Śiva).

Verse 8

सुप्रसन्नस्तपस्वीच्छाशमनादयमीश्वरः । ब्रह्मचर्य्यस्वरूपोऽभूत्तदाद्भुततरः प्रभुः

Upang payapain ang hangarin ng mga asceta, ang Panginoong ito—lubhang mapagpala at mahabagin—ay noon ay nag-anyong brahmacarya (ganap na disiplina ng kalinisan at pagpipigil). Sa sandaling iyon, ang Kataas-taasan ay lalo pang naging kamangha-mangha.

Verse 9

अतीव स्थविरो विप्रदेहधारी स्वतेजसा । प्रज्वलन्मनसा हृष्टो दण्डी छत्री महोज्जलः

Nagpakita Siya na lubhang matanda, taglay ang anyo ng isang brahmana; sa sariling likás na ningning Siya’y sumilay. Ang Kanyang isip ay naglalagablab sa kapangyarihang espirituwal, masaya—may hawak na tungkod at payong, lubhang maningning.

Verse 10

धृत्वैवं जटिलं रूपं जगाम गिरिजावनम् । अतिप्रीतियुतः शम्भुश्शङ्करो भक्तवत्सलः

Sa pag-anyong may jata, ang anyo ng isang asceta, si Śambhu—si Śaṅkara na mapagkalinga sa mga deboto—ay nagtungo sa gubat ni Girijā, puspos ng nag-uumapaw na galak.

Verse 11

तत्रापश्यस्त्थितान्देवीं सखीभिः परिवारिताम् । वेदिकोपरि शुद्धान्तां शिवामिव विधोः कलाम्

Doon ay nakita niya ang Diyosa na nakatayo, napaliligiran ng kanyang mga kasama—dalisay at maningning sa ibabaw ng dambanang plataporma—wari’y si Śivā mismo, gaya ng walang dungis na hibla ng Buwan.

Verse 12

शंभुर्निरीक्ष्य तान्देवीं ब्रह्मचारिस्वरूपवान् । उपकण्ठं ययौ प्रीत्या चोत्सुकी भक्तवत्सलः

Si Śambhu (Śiva), matapos masdan ang Diyosa, ay nag-anyong isang ascetic na nag-iingat ng brahmacarya. Sa galak ng pag-ibig at pananabik ng puso, siya—ang mahabaging tagapangalaga ng mga deboto—ay lumapit sa kanya.

Verse 13

आगतं सा तदा दृष्ट्वा ब्राह्मणं तेजसाद्भुतम् । अंगेषु लोमशं शान्तं दण्डचर्मसमन्वितम्

Nang magkagayon, nakita niya ang pagdating ng isang brāhmaṇa—kamangha-mangha ang ningning. Mabalahibo ang kanyang mga sangkap, payapa ang anyo, at may dalang tungkod at balat ng usa.

Verse 14

ब्रह्मचर्य्यधरं वृद्धं जटिलं सकमण्डलुम् । अपूजयत्परप्रीत्या सर्वपूजोपहारकैः

Sa malalim na paggalang, kanyang sinamba ang matandang ascetic—matatag sa brahmacarya, may buhol-buhol na buhok (jata), at may dalang kamaṇḍalu (sisidlang tubig)—na inihandog ang lahat ng karaniwang alay at parangal.

Verse 15

ततस्ता पार्वतीदेवी पूजितं परया मुदा । कुशलं पर्यपृच्छत्तं ब्रह्मचारिणमादरात्

Pagkaraan, si Diyosa Pārvatī, matapos siyang sambahin nang may sukdulang galak at paggalang, ay magiliw na nagtanong tungkol sa kalagayan at kapayapaan ng brahmacārin na iyon.

Verse 16

ब्रह्मचारिस्वरूपेण कस्त्वं हि कुत आगतः । इद्ं वनं भासयसि वद वेदविदां वर

Sa anyo ng isang brahmacārin, sino ka nga ba, at saan ka nagmula? Pinapaliwanag mo ang gubat na ito—magsalita, O pinakamainam sa mga nakaaalam ng Veda.

Verse 17

नन्दीश्वर उवाच । इति पृष्टस्तु पार्वत्या ब्रह्मचारी स वै द्विजः । प्रत्युवाच द्रुतम्प्रीत्या शिवाभावपरीक्षया

Sinabi ni Nandīśvara: Nang tanungin siya ni Pārvatī, ang brahmacārin na iyon—tunay na isang marunong na dvija—agad na sumagot nang may galak, sapagkat sinusubok niya ang matatag na debosyon at pag-unawa sa tunay na kalikasan ni Śiva sa kanya.

Verse 18

ब्रह्मचार्य्युवाच । अहमिच्छाभिगामी च ब्रह्मचारी द्विजोस्मि वै । तपस्वी सुखदोऽन्येषामुपकारी न संशयः

Sinabi ng brahmacārin: “Kumikilos ako ayon sa sarili kong kalooban. Ako’y tunay na isang brahmacārin, isang dvija. Ako’y isang tapasvin, nagbibigay-ginhawa sa iba, at isang tagapagkaloob ng tulong—walang pag-aalinlangan.”

Verse 19

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा ब्रह्मचारी स शंकरो भक्तवत्सलः । तस्थिवानुपकण्ठं स गोपायन्रूपमात्मनः

Sinabi ni Nandīśvara: Pagkasabi nito, ang brahmacārī na iyon—si Śaṅkara na mapagmalasakit sa mga deboto—ay tumindig sa malapit, maingat na pinananatili ang anyong kanyang inanyuan (bilang tagapangalaga).

Verse 20

ब्रह्मचार्य्युवाच । किम्ब्रवीमि महादेवि कथनीयन्न विद्यते । महानर्थकरं वृत्तं दृश्यते विकृतं महत्

Wika ng Brahmacārin: “O Mahādevī, ano pa ang masasabi ko? Wala nang dapat bigkasin dito. Nakikita ang isang lubhang baluktot at masamang daloy ng pangyayari na nagdadala ng malaking kapahamakan.”

Verse 22

का त्वं कस्यासि तनया किमर्थं विजने वने । तपश्चरसि दुर्धर्षं मुनिभिः प्रयतात्मभिः

“Sino ka? Kaninong anak na babae ka? Sa anong layunin mo isinasagawa ang mahigpit na tapasya rito sa nag-iisang gubat na ito—isang gawaing napakahirap na maging ang mga muning may pagpipigil-sa-sarili ay nahihirapang makamit?”

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । इति तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्य परमेश्वरी । उवाच वचनं प्रीत्या ब्रह्मचारिणमुत्तमम्

Sinabi ni Nandīśvara: Nang marinig ang kanyang mga salita, ang Kataas-taasang Diyosa (Pārvatī) ay ngumiti; at sa masuyong galak, nagsalita siya sa marangal na brahmacārin na iyon.

Verse 24

पार्वत्युवाच । शृणु विप्र ब्रह्मचारिन्मदवृत्तमखिलं मुने । जन्म मे भारते वर्षे साम्प्रतं हिमवद्गृहे

Sinabi ni Pārvatī: “Makinig ka, O brahmin na muni at brahmacārin—pakinggan mo mula sa akin ang buong salaysay ko, O pantas. Ipinanganak ako sa Bhārata-varṣa, at ngayon ay nananahan ako sa tahanan ni Himavān.”

Verse 25

पूर्वं दक्षगृहे जन्म सती शङ्करकामिनी । योगेन त्यक्तदेहाहं तातेन पतिनिन्दिना

“Noon, isinilang ako sa tahanan ni Dakṣa bilang Satī—ang minamahal na nananabik kay Śaṅkara. Sa kapangyarihan ng yoga, iniwan ko ang katawang iyon, sapagkat nilait ng aking ama ang aking Panginoon at asawa.”

Verse 26

अत्र जन्मनि संप्राप्य सुपुण्येन शिवो द्विज । मां त्यक्त्वा भस्मसात्कृत्वा मन्मथं स जगाम ह

“O dalawang-ulit-na-isinilang, sa mismong buhay na ito, dahil sa dakilang kabutihang-loob, nakamit ko si Śiva; ngunit iniwan niya ako, at matapos gawing abo si Manmatha (Kāma), siya’y nagpatuloy sa kanyang landas.”

Verse 27

प्रयाते शङ्करे तापाद्व्रीडिताहं पितुर्गृहात् । आगच्छमत्र तपसे गुरुवाक्येन संयता

Nang makaalis na si Śaṅkara, ako—nag-aalab sa dalamhati at nilamon ng hiya—ay umalis sa bahay ng aking ama. Sa pagpipigil ayon sa utos ng aking guro, naparito ako upang magsagawa ng tapas, ang banal na pag-aayuno at pagdidisiplina.

Verse 28

मनसा वचसा साक्षात्कर्मणा पतिभावतः । सत्यम्ब्रवीमि नोऽसत्यं संवृतः शङ्करो मया

Sa isip, sa salita, at sa gawa—tuwiran, at taglay ang patibhāva, ang tapat na damdamin ng isang asawa sa kanyang panginoon—katotohanan ang sinasabi ko at hindi kasinungalingan: si Śaṅkara (Panginoong Śiva) ay lubos kong niyakap at iningatang malapit sa aking dibdib.

Verse 29

जानामि दुर्लभं वस्तु कथम्प्राप्यं मया भवेत् । तथापि मनसौत्सुक्यात्तप्यते मे तपोऽधुना

Nalalaman kong napakabihira ng ganitong pagkakamit, at iniisip ko kung paano ko ito matatamo. Gayunman, dahil punô ng pananabik ang aking isipan, ang aking tapasya ay nag-aalab sa loob ko hanggang ngayon.

Verse 30

हित्वेन्द्रप्रमुखान्देवान्विष्णुम्ब्रह्माणमप्यहम् । पतिम्पिनाकपाणिं वै प्राप्तुमिच्छामि सत्यतः

Isinasantabi ko maging si Indra at ang iba pang mga diyos—pati sina Viṣṇu at Brahmā. Tunay na ninanais kong makamtan si Pati, ang Panginoong may tangan ng busog na Pināka.

Verse 31

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा पार्वत्या हि सुनिश्चितम् । मुने स जटिलो रुद्रो विहसन्वाक्यमब्रवीत्

Sinabi ni Nandīśvara: “O pantas, nang marinig niya ang matibay na pasiya ni Pārvatī, ang Rudra na may buhok na jaṭā ay ngumiti at saka nagsalita.”

Verse 32

जटिल उवाच । हिमाचलसुते देवि का बुद्धिः स्वीकृता त्वया । रुद्रार्थं विबुधान्हित्वा करोषि विपुलन्तपः

Wika ni Jaṭila: “O Diyosa, anak ni Himācala, anong pasiya ang pinili mo? Alang-alang kay Rudra, iniwan mo ang samahan ng mga deva at isinasagawa mo ang napakalaking pag-aayuno at pagtalima.”

Verse 33

जानाम्यहं च तं रुद्रं शृणु त्वम्प्रवदामि ते । वृषध्वजस्स रुद्रो हि विकृतात्मा जटाधरः

Kilala ko ang Rudra na iyon; makinig ka at ipahahayag ko sa iyo. Siya nga si Rudra, may sagisag na toro sa Kanyang watawat—may kahanga-hanga at lampas-daigdig na kalikasan—at Siya ang Panginoong may buhol-buhol na buhok (jaṭā).

Verse 34

एकाकी च सदा नित्यं विरागी च विशेषतः । तस्मात्त्वं तेन रुद्रेण मनो योक्तुं न चार्हसि

Si Rudra ay laging nag-iisa, walang hanggan ang pananatili sa Kanyang Sarili, at higit sa lahat, ganap na walang pagnanasa at pagkapit. Kaya hindi nararapat na itali mo ang iyong isip kay Rudra bilang bagay ng makamundong pagkapit.

Verse 35

सर्वं विरुद्धं रूपादि तव देवि हरस्य च । मह्यं न रोचते ह्येतद्यदीच्छसि तथा कुरु

O Diyosa, ang lahat—mula pa sa panlabas na anyo—sa pagitan mo at ni Hara ay tila salungat at hindi magkatugma. Hindi ito nakalulugod sa akin; ngunit kung iyan ang tunay mong nais, gawin mo ayon doon.

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा च पुना रुद्रो ब्रह्मचारिस्वरूपवान् । निनिन्द बहुधात्मानं तदग्रे तां परीक्षितुम्

Sinabi ni Nandīśvara: Pagkasabi nito, si Rudra—na nag-anyong isang brahmacārin—muling sinisi at pinuna ang sarili sa maraming paraan sa harap niya, upang subukin siya.

Verse 37

तच्छ्रुत्वा पार्वती देवी विप्रवाक्यं दुरासदम् । प्रत्युवाच महाक्रुद्धा शिवनिन्दापरं च तम्

Nang marinig ng Diyosa Pārvatī ang mabagsik at di-matiis na mga salita ng brahmana, siya’y nag-alab sa matinding galit at sumagot sa kanya, sapagkat siya’y naglalayong laitin si Śiva.

Verse 38

एतावद्धि मया ज्ञातं कश्चिद्धन्यो भविष्यति । परन्तु सकलं ज्ञातमवध्यो दृश्यतेऽधुना

“Ito lamang ang aking naunawaan: tiyak na may lilitaw na isang pinagpala. Ngunit ngayon ay wari’y nalubos na ang pagkaunawa sa buong katotohanan, at ang Di-Matatalo ay malinaw nang nakikita sa kasalukuyan.”

Verse 39

ब्रह्मचारिस्वरूपेण कश्चित्त्वं धूर्त आगतः । शिवनिन्दा कृता मूढ त्वया मन्युरभून्मम

O mapanlinlang—dumating ka rito sa anyo ng isang brahmacārin, at sa iyong kamangmangan ay nagsalita ka ng paghamak kay Śiva. Dahil sa iyo, sumiklab ang galit sa aking loob.

Verse 40

शिवं त्वं च न जानासि शिवात्त्वं हि बहिर्मुखः । त्वत्पूजा च कृता यन्मे तस्मात्तापयुताऽभवम्

Hindi mo tunay na kilala si Śiva, sapagkat tinalikuran mo si Śiva. Gayunman, dahil minsan mo akong sinamba, kaya dahil doon ay napasaatin ko ang pagdurusa at sakit ng pag-aayuno at pagninilay (tapas).

Verse 41

शिवनिन्दां करोतीह तत्त्वमज्ञाय यः पुमान् । आजन्मसंचितं पुण्यं तस्य भस्मीभवत्युत

Sinumang hindi nauunawaan ang tunay na tattva ni Śiva at sa mundong ito’y nanlalait sa Kanya, ang lahat ng kabutihang naipon niya mula pagkasilang ay tunay na nagiging abo.

Verse 42

शिवविद्वेषिणं स्पृष्ट्वा प्रायश्चित्तं समाचरेत्

Kapag nahipo ang taong may poot kay Śiva, nararapat na magsagawa nang wasto ng prāyaścitta, ang ritwal ng pagtubos at paglilinis.

Verse 43

रे रे दुष्ट त्वया प्रोक्तमहं जानामि शंकरम् । निश्चयेन न विज्ञातः शिव एव परः प्रभुः

“Hoy, masamang tao! Sinasabi mong, ‘Kilala ko si Śaṅkara.’ Ngunit tiyak na hindi mo pa tunay na naunawaan na si Śiva lamang ang Kataas-taasang Panginoon.”

Verse 44

यथा तथा भवेद्रुद्रो मायया बहुरूपवान् । ममाभीष्टप्रदोऽत्यन्तं निर्विकारः सताम्प्रियः

Si Rudra ay nagiging “ganito” o “ganyan,” sa pamamagitan ng Kaniyang māyā ay nag-aanyong di-mabilang. Gayunman, Siya ang laging Tagapagkaloob ng aking minimithing biyaya, ganap na di-nagbabago, at minamahal ng mga matuwid.

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तं शिवा देवी शिवतत्त्वं जगाद सा । यत्र ब्रह्मतया रुद्रः कथ्यते निर्गुणोऽव्ययः

Wika ni Nandīśvara: Pagkasabi nito sa kaniya, ipinaliwanag ng Diyosa Śivā ang Śiva-tattva—kung saan itinuturo si Rudra bilang mismong Brahman, walang katangian (nirguṇa) at di-nasisira (avyaya).

Verse 46

तदाकर्ण्य वचो देव्या ब्रह्मचारी स वै द्विजः । पुनर्वचनमादातुं यावदेव प्रचक्रमे

Nang marinig ang mga salita ng Diyosa, ang brahmacārī na iyon—ang dvija nga—ay agad nagsimulang magsalita muli, naghahandang tumugon.

Verse 47

प्रोवाच गिरिजा तावत्स्वसखीं विजयान्द्रुतम् । शिवासक्तमनोवृत्तिः शिवनिन्दापराङ्मुखी

Pagkaraan, mabilis na nagsalita si Girijā (Pārvatī) sa sarili niyang kaibigang si Vijayā—ang kanyang isip ay lubos na nakatuon kay Śiva, at tumatalikod sa anumang panlalait kay Śiva.

Verse 48

गिरिजोवाच । वारणीयः प्रयत्नेन सख्ययं हि द्विजाधमः । पुनर्वक्तुमनाश्चायं शिवनिन्दां करिष्यति

Wika ni Girijā (Pārvatī): “Sa buong pagsisikap, dapat pigilan ang hamak na brahmin na ito, sapagkat siya’y nagbabalak ng kasamaan. Nais niyang magsalita muli at manlalait kay Śiva.”

Verse 49

न केवलं भवेत्पापं निन्दाकर्तुः शिवस्य हि । यो वै शृणोति तन्निन्दां पापभाक्स भवेदिह

Tunay, ang kasalanan ay hindi lamang sa nanlalait kay Śiva; sinumang basta nakikinig sa panlalait na iyon ay nagiging kabahagi ng kasalanan sa buhay na ito.

Verse 50

शिवनिन्दाकरो वध्यस्सर्वथा शिवकिंकरैः । ब्राह्मणश्चेत्स वै त्याज्यो गन्तव्यं तत्स्थलाद्द्रुतम्

Ang sinumang lumalait sa Panginoong Śiva ay sa lahat ng paraan karapat-dapat parusahan ng mga lingkod ni Śiva. Kahit siya’y brahmin, dapat siyang iwasan, at dapat lisanin agad ang pook na iyon.

Verse 51

अयन्दुष्टः पुनर्निंदां करिष्यति शिवस्य हि । ब्राह्मणत्वादवध्यश्च त्याज्योऽदृश्यश्च सर्वथा

“Ang masamang taong ito ay tiyak na muling lalait kay Śiva. Ngunit dahil siya’y brahmin, hindi siya dapat patayin; sa halip, dapat siyang talikdan nang lubos at ilayo sa paningin sa lahat ng paraan.”

Verse 53

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा चोमया यावत्पदमुत्क्षिप्यते मुने । असौ तावच्छिवः साक्षादाललम्बे पटं स्वयम्

Wika ni Nandīśvara: “O pantas, nang masabi na ni Umā iyon at iaangat pa lamang ang kaniyang paa, sa mismong sandaling iyon ay si Śiva mismo ang dumakma sa tela gamit ang sariling kamay.”

Verse 54

कृत्वा स्वरूपं दिव्यं च शिवाध्यानं यथा तथा । दर्शयित्वा शिवायै तामुवाचावाङ्मुखी शिवः

Matapos mag-anyong dibino at ipakita ang wastong paraan ng pagninilay kay Śiva, si Panginoong Śiva—nakayuko ang mukha sa panloob na pagkalubog—ay ipinamalas iyon kay Devī (Śivā) at saka nagsalita sa kaniya.

Verse 55

शिव उवाच । कुत्र त्वं यासि मां हित्वा न त्वन्त्याज्या मया शिवे । मया परीक्षितासि त्वं दृढभक्तासि मेऽनघे

Wika ni Śiva: “Saan ka paroroon, iniiwan Ako, O mapalad na Śivā? Hindi ka dapat talikdan Ko. Nasubok na kita, O walang dungis; matatag ang iyong debosyon sa Akin.”

Verse 56

ब्रह्मचारिस्वरूपेण भावमिच्छुस्त्वदीयकम् । तवोपकण्ठमागत्य प्रावोचं विविधं वचः

Upang ilantad ang panloob mong layon, nag-anyong brahmacārin Ako. Paglapit Ko sa iyo, nagsalita Ako ng sari-saring pananalita—mga salitang pangsubok at panghayag ng iyong paninindigan.

Verse 57

प्रसन्नोस्मि दृढं भक्त्या शिवे तव विशेषतः । चित्तेप्सितं वरं ब्रूहि नादेयं विद्यते तव

Tunay Akong nalulugod—lalo na sa iyong matatag na bhakti kay Śiva. Sabihin mo ang biyayang ninanais ng iyong puso; para sa iyo, walang hindi maipagkakaloob.

Verse 58

अद्यप्रभृति ते दासस्तपोभिः प्रेमनिर्भरे । कृतोऽस्मि तव सौन्दर्य्यात्क्षण एको युगायते

Mula sa araw na ito, ako’y naging lingkod Mo; ang aking mga pagtitika ay ngayo’y umaapaw sa pag-ibig. Dahil sa kagandahan ng Iyong banal na anyo, kahit isang saglit ay wari ko’y isang yuga.

Verse 59

त्यज्यतां च त्वया लज्जा मम पत्नी सनातनी । एहि प्रिये त्वया साकं द्रुतं यामि स्वकं गिरिम्

“Isantabi mo ang pagkamahiyain, O aking walang hanggang kabiyak. Halika, minamahal; kasama ka, agad akong tutungo sa aking bundok na tahanan.”

Verse 60

इत्युक्तवति देवेशे शिवाति मुदमाप सा । तपोदुःखन्तु यत्सर्वं तज्जहौ द्रुतमेव हि

Nang magsalita nang gayon ang Panginoon ng mga diyos, si Śiva, siya ay napuspos ng sukdulang galak. Tunay, ang lahat ng pagdurusang bunga ng kanyang mga pag-aayuno at pagninilay ay nawaglit agad.

Verse 61

ततः प्रहृष्टा सा दृष्ट्वा दिव्यरूपं शिवस्य तत् । प्रत्युवाच प्रभुं प्रीत्या लज्जयाधो मुखी शिवा

Pagkaraan, si Śivā (Pārvatī) ay nagalak nang makita ang banal na anyo ni Śiva. Sa pag-ibig na may tuwa, ngunit may pagkamahinhin at nakayuko ang mukha, siya’y sumagot sa Panginoon.

Verse 62

शिवोवाच । यदि प्रसन्नो देवेश करोषि च कृपां मयि । पतिर्मे भव देवेश इत्युक्तश्शिवया शिवः

Wika ni Śiva: “O Panginoon ng mga diyos, kung Ikaw ay nalulugod at nagkakaloob ng habag sa akin, kung gayon, O Panginoon ng mga diyos, maging asawa ko nawa.” Ganito nagsalita si Śivā (ang Diyosa) kay Śiva.

Verse 63

गृहीत्वा विधिवत्पाणिं कैलासं स तया ययौ । पतिं तं गिरिजा प्राप्य देवकार्यं चकार सा

Matapos kunin ang kanyang kamay ayon sa itinakdang ritwal, dinala niya siya patungong Kailāsa. Si Girijā, nang makamtan siya bilang Panginoon at asawa, ay saka nagsakatuparan ng gawain para sa mga diyos.

Verse 64

इति प्रोक्तस्तु ते तात ब्रह्मचारि स्वरूपकः । शिवावतारो हि मया शिवाभावपरीक्षकः

“Kaya nga, mahal kong anak, naipaliwanag ko sa iyo ang anyong iyon—ang Brahmacārī, ang mapagkandiling asetang nag-iingat ng kalinisan. Siya nga ay pagkakatawang-tao ni Śiva na aking inanyuan upang subukin ang tunay na Śiva-bhāva—ang debosyon at panloob na pagtuon kay Śiva.”

Verse 65

इदमाख्यानमनघं परमं व्याहृतं मया । य एतच्छृणुयात्प्रीत्या सुखी गतिमाप्नुयात्

Ito ang walang dungis at kataas-taasang banal na salaysay na ipinahayag ko. Sinumang makinig dito nang may mapagmahal na debosyon (bhakti) ay magkakamit ng ligaya at mararating ang pinakamataas na kalagayang espirituwal—moksha, ang paglaya.

Verse 92

स्थलमेतद्द्रुतं हित्वा यास्यामोऽन्यत्र मा चिरम् । यथा संभाषणं न स्यादनेनाविदुषा पुनः

“Lisanin natin agad ang pook na ito at pumunta sa iba nang walang antala, upang hindi na tayo muling makipag-usap sa taong mangmang na ito.”