नभगोपाख्यानम्
Nabhaga-Upākhyāna: The Account of Nabhaga and Shiva-Jñāna
मनुरुवाच । तदुक्तं मादृथास्तात प्रतारणकरं हि तत् । न ह्यहं परमं दायं सर्वथा भोगसाधनम्
manuruvāca | taduktaṃ mādṛthāstāta pratāraṇakaraṃ hi tat | na hyahaṃ paramaṃ dāyaṃ sarvathā bhogasādhanam
Wika ni Manu: “Gaya ng nasabi na, huwag kang magdalamhati, mahal kong anak. Tunay, ang gayong dalamhati ay hahantong lamang sa panlilinlang at pagkalito. Sapagkat hindi ko itinuturing ang pinakamataas na mana bilang kasangkapan ng paglalayaw; ang pinakadakilang pamana ay hindi ligayang makamundo, kundi ang tamang landas na umaakay sa kaluluwa patungo kay Śiva.”
Manu
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Dakṣiṇāmūrti
Role: teaching
Manu teaches that grief and fixation on worldly gain become a cause of self-deception; the highest “inheritance” is dharma and the inward orientation that matures into devotion and liberation under Śiva’s grace.
By rejecting “inheritance” as mere enjoyment, the verse redirects the seeker from bhoga to upāsanā—approaching Saguna Śiva through Linga-worship as a disciplined means to purify desire and turn toward the Supreme.
The takeaway is vairāgya supported by daily Śiva-upāsanā—steady japa of the Pañcākṣarī (Om Namaḥ Śivāya) and simple Linga-pūjā as a restraint on indulgence and a support for clarity.