नन्दाव्रत-समाप्तिः तथा शङ्करस्य प्रत्यक्ष-दर्शनम् (Completion of the Nandā-vrata and Śiva’s Direct Appearance)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सर्वदेवैश्च कृता शंभोर्नुतिः परा । शिवाच्च सा वरं प्राप्ता शृणु ह्यादरतो मुने

Sinabi ni Brahmā: Pagkasabi nito, ang lahat ng mga diyos ay naghandog ng dakilang himno ng papuri kay Śaṁbhu (Panginoong Śiva). At mula kay Śiva ay nakamtan niya ang isang biyaya. Makinig kang may paggalang, O pantas.

Verse 2

अथो सती पुनः शुक्लपक्षेऽष्टम्यामुपोषिता । आश्विने मासि सर्वेशं पूजयामास भक्तितः

Pagkatapos, muling nag-ayuno si Satī sa ikawalong araw ng maliwanag na kalahati ng buwan. Sa buwan ng Āśvina, buong pusong debosyon niyang sinamba si Sarveśa—si Panginoong Śiva, ang Panginoon ng lahat.

Verse 3

इति नंदाव्रते पूर्णे नवम्यां दिनभागतः । तस्यास्तु ध्यानमग्नायाः प्रत्यक्षमभवद्धरः

Kaya nga, nang ganap na ang Nandā-vrata, sa ikasiyam na araw habang umuusad ang maghapon, ang Tagapagdala ng lahat (Panginoong Śiva) ay nagpakita nang hayagan sa harap niya, sapagkat siya’y lubos na nalubog sa pagninilay.

Verse 4

सर्वाङ्गसुन्दरो गौरः पंचवक्त्रस्त्रिलोचनः । चंद्रभालः प्रसन्नात्मा शितिकंठश्चतुर्भुज

Siya’y marikit sa bawat sangkap, maningning at maputi; may limang mukha at tatlong mata. Ang kanyang noo’y pinalamutian ng buwan; ang kanyang kalooban ay payapa at mapagpala. Asul ang lalamunan at may apat na bisig—ganyan pinupuri ang mapalad na saguṇa na anyo ni Panginoong Śiva.

Verse 5

त्रिशूलब्रह्मकवराभयधृग्भस्मभास्वरः । स्वर्धुन्या विलसच्छीर्षस्सकलाङ्गमनोहरः

Nagniningning Siya sa banal na abo (vibhuti), tangan ang trisula, taglay ang pag-iingat ni Brahmā at ang mudra ng kawalang-takot. Sa makalangit na Gaṅgā na nakapalamuti sa Kanyang ulo, kaakit-akit ang ganda ng bawat bahagi ng Kanyang katawan.

Verse 6

महालावण्यधामा च कोटिचन्द्रसमाननः । कोटिस्मरसमाकांतिस्सर्वथा स्त्रीप्रियाकृतिः

Siya ang maningning na tahanan ng dakilang kagandahan; ang Kanyang mukha’y tulad ng di-mabilang na buwan. Ang Kanyang alindog ay kapantay ng di-mabilang na Kāma, at sa lahat ng paraan ang Kanyang anyo’y kaaya-aya at minamahal ng mga babae.

Verse 7

प्रत्यक्षतो हरं वीक्ष्य सती सेदृविधं प्रभुम् । ववन्दे चरणौ तस्य सुलज्जावनतानना

Nang makita ni Satī si Hara nang hayagan sa harap niya—ang sarili niyang Panginoon na lubos na nahahayag—siya, taglay ang mahinhin na pagkamahiyain at bahagyang nakayukong mukha, ay yumukod at sumamba sa Kanyang mga paa.

Verse 8

अथ प्राह महादेवस्सतीं सद्व्रतधारिणीम् । तामिच्छन्नपि भार्यार्थं तपश्चर्याफलप्रदः

Pagkaraan, si Mahādeva—ang nagkakaloob ng bunga ng tapas—ay nagsalita kay Satī, ang matatag na tagapangalaga ng mararangal na panata. Bagaman ninanais Niya siya bilang asawa, nagsalita Siya sa paraang nag-iingat sa kabanalan at kaganapan ng austeridad.

Verse 9

महादेव उवाच । दक्षनंदिनि प्रीतोस्मि व्रतेनानेन सुव्रते । वरं वरय संदास्ये यत्तवाभिमतं भवेत्

Wika ni Mahādeva: “O minamahal na anak ni Dakṣa, O marangal na nagsasagawa ng banal na panata, nalulugod Ako sa iyo dahil sa panatang ito. Pumili ka ng biyaya; tiyak na ipagkakaloob Ko ang anumang ninanais ng iyong puso.”

Verse 10

ब्रह्मोवाच । जानन्नपीह तद्भावं महादेवो जगत्पतिः । जगौ वरं वृणीष्वेति तद्वाक्यश्रवणेच्छया

Sinabi ni Brahmā: Bagaman alam na ni Mahādeva, ang Panginoon ng mga daigdig, ang lihim na hangarin niya rito, sinabi pa rin Niya, “Pumili ka ng biyaya,” sapagkat nais Niyang marinig ang sariling pananalita niya.

Verse 11

सापि त्रपावशा युक्ता वक्तुं नो हृदि यत्स्थितम् । शशाक सा त्वभीष्टं यत्तल्लज्जाच्छादितं पुनः

Maging siya, dahil sa matinding pagkamahiyain, ay hindi masabi ang nasa kanyang puso. Bagaman nais niyang ipahayag, ang minimithing hangarin na iyon ay muling natakpan ng hiya.

Verse 12

प्रेममग्नाऽभवत्साति श्रुत्वा शिववचः प्रियम् । तज्ज्ञात्वा सुप्रसन्नोभूच्छंकरो भक्तवत्सलः

Nang marinig ni Satī ang minamahal na mga salita ni Panginoong Śiva, siya’y lubos na nalubog sa pag-ibig. Nang mabatid ang kanyang puso, si Śaṅkara—ang laging mahabagin sa mga deboto—ay labis na nalugod.

Verse 13

वरं ब्रूहि वरं ब्रूहि प्राहेति स पुनर्द्रुतम् । सतीभक्तिवशश्शंभुरंतर्यामी सतां गतिः

Mabilis niyang inulit-ulit, “Sabihin mo ang iyong biyaya—sabihin mo ang iyong biyaya!” Sapagkat si Śambhu, bagama’t Siya ang Panloob na Tagapamahala ng lahat, ay tumutugon sa debosyon ni Satī; Siya ang kanlungan at huling hantungan ng mga matuwid.

Verse 14

अथ त्रपां स्वां संधाय यदा प्राह हरं सती । यथेष्टं देहि वरद वरमित्यनिवारकम्

Pagkaraan, tinipon ni Satī ang kanyang pagkamahinhin at nagsalita kay Hara (Panginoong Śiva): “O Tagapagkaloob ng biyaya, ipagkaloob Mo sa akin ang isang biyaya ayon sa Iyong kalooban—isang biyayang walang makapipigil.”

Verse 15

तदा वाक्यस्यावसानमनवेक्ष्य वृषध्वजः । भव त्वं मम भार्येति प्राह तां भक्तवत्सलः

Noon, si Vṛṣadhvaja—si Śiva na may sagisag na toro—nang hindi na hinintay na matapos ang kanyang pananalita, ay nagsalita sa kanya nang may paglingap sa deboto: “Maging asawa Kita.”

Verse 16

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य साभीष्टफल भावनम् । तूष्णीं तस्थौ प्रमुदिता वरं प्राप्य मनोगतम्

Pagkarinig sa Kanyang mga salita—mga salitang tiyak na magbubunga ng minimithi—tumindig siyang tahimik, nagagalak, sapagkat natamo niya ang biyayang matagal nang ninanais ng kanyang puso.

Verse 17

इति श्रीशैवे महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवरलाभो नाम सप्तदशोऽध्यायः

Sa gayon, sa Śaiva Mahāpurāṇa, sa ikalawang aklat na tinatawag na Rudra-saṃhitā, sa ikalawang bahagi na Satī-khaṇḍa, nagwakas ang ikalabingpitong kabanata na pinamagatang “Pagkamit ni Satī ng Biyaya.”

Verse 18

ततो भावान्समादाय शृंगाराख्यो रसस्तदा । तयोश्चित्ते विवेशाशु कला हावा यथोदितम्

Pagkaraan, sa pagtipon ng angkop na mga damdaming panloob, sumibol ang rasang estetiko na tinatawag na Śṛṅgāra (pag-ibig). Gaya ng inilarawan, ang pinong anyo nito—mahusay na biyaya at mapagmahal na mga kilos—ay mabilis na pumasok sa puso nilang dalawa.

Verse 19

तत्प्रवेशात्तु देवर्षे लोकलीलानुसारिणोः । काप्यभिख्या तयोरासीच्चित्रा चन्द्रमसोर्यथा

O banal na rishi, nang sila’y pumasok doon, ang dalawang yaon—na kumikilos ayon sa mapaglarong lila ng daigdig—ay nakilala sa isang natatanging karangalan, kamangha-mangha gaya ng liwanag ng buwan.

Verse 20

रेजे सती हरं प्राप्य स्निग्धभिन्नांजनप्रभा । चन्द्राभ्याशेऽभ्रलेखेव स्फटिकोज्ज्वलवर्ष्मणः

Nang makamtan ni Satī si Hara (Panginoong Śiva), siya’y nagningning; ang kutis niya’y gaya ng kislap ng makinis na anjana na bagong giling. Siya’y tulad ng manipis na guhit ng ulap sa tabi ng buwan, habang ang anyo ni Hara—kumikinang na parang kristal—ay nagliliwanag.

Verse 21

अथ सा तमुवाचेदं हरं दाक्षायणी मुहुः । सुप्रसन्ना करौ बद्ध्वा नतका भक्तवत्सलम्

Pagkaraan, si Dakṣāyaṇī (Satī), na lubhang nalugod, ay paulit-ulit na nagsalita ng mga salitang ito kay Hara. Magkasanib ang mga kamay sa pagpupugay at nakayuko, kinausap niya ang Panginoong laging mapagmahal sa mga deboto.

Verse 22

सत्युवाच । देवदेव महादेव विवाह विधिना प्रभौ । पितुर्मे गोचरीकृत्य मां गृहाण जगत्पते

Wika ni Satī: “O Diyos ng mga diyos, O Mahādeva, O Panginoon—tanggapin mo ako bilang kabiyak ayon sa wastong ritwal ng kasal, matapos mapapayag at mapasang-ayon ang aking ama. O Panginoon ng sanlibutan, tanggapin mo ako.”

Verse 23

ब्रह्मोवाच । एवं सतीवचः श्रुत्वा महेशो भक्तवत्सलः । तथास्त्विति वचः प्राह निरीक्ष्य प्रेमतश्च ताम्

Sinabi ni Brahmā: Nang marinig ni Maheśa—na laging mahabagin sa mga deboto—ang mga salita ni Satī, tiningnan niya siya nang may pag-ibig at sumagot, “Mangyari nawa.”

Verse 24

दाक्षायण्यपि तं नत्वा शंभुं विज्ञाप्य भक्तितः । प्राप्ताज्ञा मातुरभ्याशमगान्मोहमुदान्विता

Si Dākṣāyaṇī (Satī) ay yumukod din kay Śambhu at, sa debosyon, magalang na nagsumamo; nang makamtan ang Kanyang pahintulot, siya’y natabunan ng pagkalito at nagtungo sa kinaroroonan ng kanyang ina.

Verse 25

हरोपि हिमवत्प्रस्थं प्रविश्य च निजाश्रमम् । दाक्षायणीवियोगाद्वै कृच्छ्रध्यानपरोऽभवत्

Si Hara rin ay pumasok sa kabundukan ng Himavat at nagbalik sa Kanyang sariling āśrama; at dahil sa pagkawalay kay anak ni Dakṣa (Satī), Siya’y lubos na nagtuon sa mahigpit at mabigat na pagninilay-tapa.

Verse 26

समाधाय मनः शंभुर्लौकिकीं गतिमाश्रितः । चिंतयामास देवर्षे मनसा मां वृषध्वजः

Nang mapayapa na ni Śambhu ang kaniyang isip—sa panlabas ay tumahak sa gawi ng daigdig—ngunit sa kalooban ay taimtim niya akong pinagmuni-munihan, O banal na rishi; ang Panginoong may watawat na Toro ay nag-isip sa akin sa loob ng kaniyang puso.

Verse 27

ततस्संचिंत्यमानोहं महेशेन त्रिशूल्रिना । पुरस्तात्प्राविशं तूर्णं हरसिद्धिप्रचोदितः

Pagkaraan, habang ako’y pinagninilayan ni Maheśa—ang Panginoong may hawak na trisula—agad akong lumitaw sa Kaniyang harapan, na itinulak ng di-nagkukulang na kapangyarihan ni Hara.

Verse 28

यत्रासौ हिमवत्प्रस्थे तद्वियोगी हरः स्थितः । सरस्वतीयुतस्तात तत्रैव समुपस्थितः

Sa pook na yaon sa mga dalisdis ng Himavān, nanatili si Hara (Śiva), nagdurusa sa dalamhati dahil sa pagkawalay sa kaniya. At doon din mismo, O minamahal, dumating si Brahmā na kasama si Sarasvatī.

Verse 29

सरस्वतीयुतं मां च देवर्षे वीक्ष्य स प्रभुः । उत्सुकः प्रेमबद्धश्च सत्या शंभुरुवाच ह

O banal na rishi, nang makita ako ng Kataas-taasang Panginoong Śambhu na kasama si Sarasvatī, Siya’y sabik at ginapos ng pag-ibig, at nagsalita kay Satī.

Verse 30

शंभुरुवाच । अहं ब्रह्मन्स्वार्थपरः परिग्रहकृतौ च यत् । तदा स्वत्वमिवस्वार्थे प्रतिभाति ममाधुना

Wika ni Śambhu: “O Brahman, nang ako’y tumuon sa pansariling kapakinabangan at gumawa ng pag-angkin, hanggang ngayon ang gayong sariling-kapakinabangan ay lumilitaw sa akin na parang ‘akin’—na wari’y tunay na pagmamay-ari.”

Verse 31

अहमाराधितस्सत्याद्दाक्षायण्याथ भक्तितः । तस्यै वरो मया दत्तो नंदाव्रतप्रभावतः

Tunay nga, si Satī, anak ni Dakṣa, ay sumamba sa akin nang may taimtim na debosyon; kaya sa kapangyarihan ng Nandā-vrata, ipinagkaloob ko sa kanya ang isang biyaya.

Verse 32

भर्ता भवेति च तया मत्तो ब्रह्मन् वरो वृतः । मम भार्या भवेत्युक्तं मया तुष्टेन सर्वथा

O Brahman, pinili niya mula sa akin ang biyaya: “Nawa’y siya ang maging asawa kong lalaki.” At ako, na lubos na nalugod, ay nagpahayag: “Nawa’y siya nga ang maging aking asawa.”

Verse 33

अथावदत्तदा मां सा सती दाक्षायणी त्विति । पितुर्मे गोचरीकृत्य मां गृहाण जगत्पते

Pagkaraan, nagsalita sa akin si Satī, anak ni Dakṣa: “Ako si Dākṣāyaṇī (Satī). Iniharap ko ang aking sarili sa paningin at pag-aalala ng aking ama; O Panginoon ng mga daigdig, tanggapin mo ako (bilang iyo).”

Verse 34

तदप्यंगीकृतं ब्रह्मन्मया तद्भक्ति तुष्टितः । सा गता भवनं मातुरहमत्रागतो विधे

O Brahmana, tinanggap ko rin ang panukalang iyon, sapagkat nalugod ako sa kanyang taimtim na bhakti. Siya’y nagtungo sa bahay ng kanyang ina, at ako nama’y naparito, O Vidhe, Tagapag-ayos ng kapalaran.

Verse 35

तस्मात्त्वं गच्छ भवनं दक्षस्य मम शासनात् । तां दक्षोपि यथा कन्यां दद्यान्मेऽरं तथा वद

Kaya nga, sa Aking utos, magtungo ka sa bahay ni Daksha. Magsalita ka nang wasto upang si Daksha man ay marapat na maipagkaloob sa Akin ang dalagang iyon bilang anak na babae sa kasal.

Verse 36

सतीवियोगभंगस्स्याद्यथा मे त्वं तथा कुरु । समाश्वासय तं दक्षं सर्वविद्याविशारदः

Kumilos ka upang mapawi ang Aking pagkakahiwalay kay Satī. Gaya ng Aking nais, gayon ang gawin mo. O dalubhasa sa lahat ng kaalaman, pumaroon at aliwin si Daksha.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युदीर्य महादेवस्सकाशे मे प्रजापतेः । सरस्वतीं विलोक्याशु वियोगवशगोभवत्

Sinabi ni Brahmā: Pagkasambit ni Mahādeva ng gayon sa harap ko, ang Prajāpati, tumingin siya kay Sarasvatī; at pagdaka’y napailalim siya sa mapilit na paghila ng pangungulila dahil sa pagkakahiwalay.

Verse 38

तेनाहमपि चाज्ञप्तः कृतकृत्यो मुदान्वितः । प्रावोचं चेति जगतां नाथं तं भक्तवत्सलम्

Kaya nga, ako man ay inutusan niya; at sa pagdama na natupad na ang tungkulin at napuspos ng galak, nagsalita ako—pinupuri ang Panginoon ng mga daigdig, ang mapagmahal na tagapagtanggol ng Kanyang mga deboto.

Verse 39

ब्रह्मोवाच । यदात्थ भगवञ्शम्भो तद्विचार्य सुनिश्चितम् । देवानां मुख्यस्स्वार्थो हि ममापि वृषभध्वज

Wika ni Brahmā: “O pinagpalang Śambhu, pinag-isipan kong mabuti ang Iyong sinabi at ako’y lubos nang natiyak. Tunay, ang pangunahing kapakanan ng mga deva—at maging ang akin, O Panginoong may watawat na may tanda ng toro—ay naroroon.”

Verse 40

दक्षस्तुभ्यं सुतां स्वां च स्वयमेव प्रदास्यति । अहं चापि वदिष्यामि त्वद्वाक्यं तत्समक्षतः

Si Dakṣa mismo ang magbibigay sa Iyo ng sarili niyang anak na babae bilang asawa. At ako rin ay magsasalita ng mismong mga salita Mo sa harap niya, nang harapan.

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्युदीर्य्य महादेवमहं सर्वेश्वरं प्रभुम् । अगमं दक्षनिलयं स्यंदनेनातिवेगिना

Wika ni Brahmā: “Pagkasabi ko nang gayon kay Mahādeva—ang Kataas-taasang Panginoon, ang Hari ng lahat—ako’y nagtungo sa tahanan ni Dakṣa, sakay ng karwaheng napakabilis.”

Verse 42

नारद उवाच । विधे प्राज्ञ महाभाग वद नो वदतां वर । सत्यै गृहागतायै स दक्षः किमकरोत्ततः

Sinabi ni Nārada: “O Lumikha (Brahmā), O marunong at lubhang mapalad—pinakamahusay sa mga nagsasalita—ipahayag mo sa amin: nang dumating si Satī sa bahay ng kanyang ama, ano ang ginawa ni Dakṣa pagkatapos?”

Verse 43

ब्रह्मोवाच । तपस्तप्त्वा वरं प्राप्य मनोभिलषितं सती । गृहं गत्वा पितुर्मातुः प्रणाममकरोत्तदा

Wika ni Brahmā: Matapos magsagawa ng mahigpit na tapa at makamtan ang biyayang minimithi ng kanyang puso, umuwi si Satī; at noon ay yumukod at nagbigay-galang sa kanyang ama at ina.

Verse 44

मात्रे पित्रेऽथ तत्सर्वं समाचख्यौ महेश्वरात् । वरप्राप्तिः स्वसख्या वै सत्यास्तुष्टस्तु भक्तितः

Pagkaraan, isinalaysay niya ang lahat sa kanyang ina at ama—kung paanong sa pamamagitan ni Maheśvara ay natamo ang biyayang ipinagkaloob. Tunay nga, ang kanyang kasama na si Satyā ay nalugod dahil sa debosyon (bhakti).

Verse 45

माता पिता च वृत्तांतं सर्वं श्रुत्वा सखीमुखात् । आनन्दं परमं लेभे चक्रे च परमोत्सवम्

Nang marinig ng kanyang ina at ama ang buong salaysay mula sa bibig ng kaibigan, nakamtan nila ang sukdulang kagalakan at naghanda ng isang pinakadakilang pagdiriwang.

Verse 46

द्रव्यं ददौ द्विजातिभ्यो यथाभीष्टमुदारधीः । अन्येभ्यश्चांधदीनेभ्यो वीरिणी च महामनाः

Ang marangal na ginang na may bukas-palad na pag-unawa ay nagkaloob ng yaman sa mga dvija (dalawang ulit na isinilang) ayon sa nais ng bawat isa; at ang dakilang-loob na iyon ay nagbigay rin ng kaloob sa iba—sa mga bulag at sa mga dukha.

Verse 47

वीरिणी तां समालिंग्य स्वसुतां प्रीतिवर्द्धिनीम् । मूर्ध्न्युपाघ्राय मुदिता प्रशशंस मुहुर्मुहुः

Yakap ni Vīriṇī ang sarili niyang anak na babae na lalo pang nagpalago ng kanyang tuwa at pag-ibig. Sa galak, hinalikan (inamyuhan) niya ang tuktok ng ulo at pinuri siya nang paulit-ulit.

Verse 48

अथ दक्षः कियत्काले व्यतीते धर्मवित्तमः । चिंतयामास देयेयं स्वसुता शम्भवे कथम्

Pagkaraan ng ilang panahon, si Dakṣa—na lubhang bihasa sa dharma—ay nagmuni-muni: “Paano ko maibibigay ang sarili kong anak na babae kay Śambhu (Panginoong Śiva)?”

Verse 49

आगतोपि महादेवः प्रसन्नस्स जगाम ह । पुनरेव कथं सोपि सुतार्थेऽत्रागमिष्यति

Bagaman dumating na si Mahādeva, muli Siyang umalis na may kagalakan. Kung gayon, paano Siya muling babalik dito alang-alang sa pagkakaroon ng isang anak na lalaki?

Verse 50

प्रास्थाप्योथ मया कश्चिच्छंभोर्निकटमंजसा । नैतद्योग्यं निगृह्णीयाद्यद्येवं विफलार्दना

Pagkaraan, magsusugo ako ng isang tao nang mabilis sa piling ni Śambhu. Ngunit ang hindi karapat-dapat ay huwag sumuong sa gawaing ito; kung gagawin sa ganyang paraan, ang pagsisikap ay mauuwi lamang sa kawalang-bunga at pagdurusa.

Verse 51

अथवा पूजयिष्यामि तमेव वृषभध्वजम् । मदीयतनया भक्त्या स्वयमेव यथा भवेत्

Kung hindi man, sasambahin ko ang mismong Panginoon—si Śiva, na may watawat na may tanda ng toro—upang sa pamamagitan ng debosyon ng aking anak na babae, Siya mismo, ayon sa Kanyang kalooban, ay maging pinili at asawa niya.

Verse 52

तथैव पूजितस्सोपि वांछत्यार्यप्रयत्नतः । शंभुर्भवतु मद्भर्त्तेत्येवं दत्तवरेणतत्

Kaya nga, nang Siya’y masamba nang wasto, siya rin—sa marangal at taimtim na pagsisikap—ay humiling ng biyayang ito: “Nawa’y si Śambhu ang maging aking asawa.” Sa gayong paraan, ipinagkaloob sa kanya ang biyayang iyon.

Verse 53

इति चिंतयतस्तस्य दक्षस्य पुरतोऽन्वहम् । उपस्थितोहं सहसा सरस्वत्यन्वितस्तदा

Habang si Dakṣa ay nag-iisip nang gayon, araw-araw, bigla akong nagpakita sa harap niya noon, na kasama si Sarasvatī.

Verse 54

मां दृष्ट्वा पितरं दक्षः प्रणम्यावनतः स्थितः । आसनं च ददौ मह्यं स्वभवाय यथोचितम्

Nang makita niya ako, yumukod si Dakṣa sa kanyang ama at tumayong mapagpakumbaba. Pagkaraan, ayon sa nararapat sa kanyang kalagayan at sambahayan, inalok niya ako ng isang upuang angkop sa okasyon.

Verse 55

ततो मां सर्वलोकेशं तत्रागमन कारणम् । दक्षः पप्रच्छ स क्षिप्रं चिंताविष्टोपि हर्षितः

Pagkatapos, si Dakṣa ay agad na nagtanong sa akin—kay Śiva, ang Panginoon ng lahat ng daigdig—kung ano ang dahilan ng aking pagparoon doon. Bagaman sa loob niya’y nababalot ng pag-aalala, nagmistula pa rin siyang masaya.

Verse 56

दक्ष उवाच । तवात्रागमने हेतुः कः प्रवेशे स सृष्टिकृत् । ममोपरि सुप्रसादं कृत्वाचक्ष्व जगद्गुरो

Sinabi ni Dakṣa: “Ano ang dahilan ng pagparito Mo rito, at sino ang Lumikha na nag-ayos ng pagpasok Mo sa kapulungang ito? O Guro ng sanlibutan, maawa Ka sa akin at ipahayag Mo.”

Verse 57

पुत्रस्नेहात्कार्यवशादथ वा लोककारक । ममाश्रमं समायातो हृष्टस्य तव दर्शनात्

O tagapagkaloob ng kabutihan sa mga daigdig, maging dahil sa pagmamahal sa iyong anak o dahil sa isang gawaing dapat tuparin, dumating ka sa aking ashram; at sa pagkakita ko sa iyo, napuno ako ng galak.

Verse 58

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टस्स्वपुत्रेण दक्षेण मुनिसत्तम । विहसन्नब्रुवं वाक्यं मोदयंस्तं प्रजापतिम्

Wika ni Brahmā: O pinakamainam sa mga pantas, nang ako’y tanungin nang gayon ng sarili kong anak na si Dakṣa, ako’y ngumiti at nagsalita ng mga salitang magpapasaya sa Prajāpati na iyon.

Verse 59

ब्रह्मोवाच । शृणु दक्ष यदर्थं त्वत्समीपमहमागतः । त्वत्तोकस्य हितं मेपि भवतोपि तदीप्सितम्

Wika ni Brahmā: “Makinig ka, O Dakṣa, sa layunin kung bakit ako lumapit sa iyo. Ang kapakanan ng iyong anak ay ninanais ko rin, at yaon ding kapakanan ang siyang hinahangad mo.”

Verse 60

तव पुत्री समाराध्य महादेवं जगत्पतिम् । यो वरः प्रार्थितस्तस्य समयोयमुपागतः

“Ang iyong anak na babae ay taimtim na sumamba kay Mahādeva—Panginoon ng sansinukob—at nakamtan ang Kanyang biyaya. Ngayon ay dumating na ang panahon ng biyayang ipinanalangin.”

Verse 61

शंभुना तव पुत्र्यर्थं त्वत्सकाशमहं धुवम् । प्रस्थापितोस्मि यत्कृत्यं श्रेय स्तदवधारय

“Para sa kapakanan ng iyong anak na babae, tiyak na isinugo ako ni Śambhu sa iyong harapan. Kaya unawain mong mabuti ang dapat gawin ngayon—yaong maghahatid sa pinakamataas na kabutihan.”

Verse 62

वरं दत्त्वा गतो रुद्रस्तावत्प्रभृति शंकरः । त्वत्सुताया वियोगेन न शर्म लभतेंजसा

“Pagkaloob ng biyaya, umalis si Rudra. Mula noon, si Śaṅkara, dahil sa pagkawalay sa iyong anak na babae (Satī), ay hindi madaling makamtan ang kapayapaan ng puso.”

Verse 63

अलब्धच्छिद्रमदनो जिगाय गिरिशं न यम् । सर्वैः पुष्पमयैर्बाणैर्यत्नं कृत्वापि भूरिशः

“Maging si Madana (Kāma), kahit nagsikap nang lubos at pinakawalan ang lahat ng palasong yari sa mga bulaklak, ay hindi nakakita ng kahit isang siwang na mahina kay Girīśa (Panginoong Śiva) upang Siya’y madaig.”

Verse 64

स कामबाणविद्धोपि परित्यज्यात्म चिंतनम् । सतीं विचिंतयन्नास्ते व्याकुलः प्राकृतो यथा

Bagaman tinamaan ng mga palaso ni Kāma, iniwan niya ang pagninilay sa sarili at naupo roon na balisa, tanging si Satī ang iniisip—gaya ng karaniwang taong makamundo.

Verse 65

विस्मृत्य प्रश्रुतां वाणीं गणाग्रे विप्रयोगतः । क्व सतीत्येवमभितो भाषते निकृतावपि

Dahil sa hapdi ng pagkawalay, nalimutan niya ang mga salitang nauna niyang sinabi sa harap ng mga gaṇa; at bagaman siya’y nadaya, patuloy siyang sumisigaw sa lahat ng dako, “Nasaan si Satī?”

Verse 66

मया यद्वांछितं पूर्वं त्वया च मदनेन च । मरीच्याद्यैमुनिवरैस्तत्सिद्धमधुना सुत

“Anak ko, ang dati kong minimithi—at ang minimithi mo rin, pati ni Kāma (diyos ng pag-ibig)—ay natupad na ngayon sa pamamagitan ng mga dakilang muni, mula kay Marīci.”

Verse 67

त्वत्पुत्र्याराधितश्शंभुस्सोपि तस्या विचिंतनात् । अनुशोधयितुं प्रेप्सुर्वर्त्तते हिमवद्गिरौ

Si Śambhu, na sinamba ng iyong anak na babae nang may debosyon, ay dahil sa pagninilay sa kanya ay nagnanais ngayong sundan at tiyakin ang bagay na iyon; kaya Siya’y nananahan sa Bundok Himavat.

Verse 68

यथा नानाविधैर्भावैस्सत्त्वात्तेन व्रतेन च । शंभुराराधितस्तेन तथैवाराध्यते सती

Kung paanong si Śambhu (Śiva) ay napalugod niya sa iba’t ibang anyo ng debosyon, sa sattva (kadalisayan ng pagkatao), at sa banal na vrata (panatang pagsamba), gayon din si Satī ay dapat sambahin at palugurin sa kaparehong paraan.

Verse 69

तस्मात्तु दक्षतनयां शंभ्वर्थं परिकल्पिताम् । तस्मै देह्यविलंबेन कृता ते कृतकृत्यता

Kaya nga, huwag mag-atubili; ibigay agad sa kanya ang anak na babae ni Dakṣa na itinakda para kay Śambhu. Sa pag-aalay sa kanya ng dalaga, matutupad ang iyong layon at magiging ganap ang iyong tungkulin.

Verse 70

अहं तमानयिष्यामि नारदेन त्वदालयम् । तस्मै त्वमेनां संयच्छ तदर्थे परिकल्पिताम्

“Dadalhin ko siya sa iyong tahanan sa pamamagitan ni Nārada. Kaya ibigay mo sa kanya ang dalagang ito, sapagkat siya’y itinakda nang wasto para sa layuning iyon.”

Verse 71

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा मम वचश्चेति स मे पुत्रोतिहर्षितः । एवमेवेतिमां दक्ष उवाच परिहर्षितः

Sinabi ni Brahmā: Nang marinig ng aking anak ang aking mga salita, siya’y labis na natuwa. Pagkaraan, si Dakṣa, na lubhang nalugod, ay sumagot sa akin, “Gayon nga—tunay na gayon.”

Verse 72

ततस्सोहं मुने तत्रागममत्यंतहर्षितः । उत्सुको लोकनिरतो गिरिशो यत्र संस्थितः

Pagkaraan nito, O pantas na muni, nagtungo ako roon na puspos ng di-masukat na galak—sabik at nakatuon sa pagtanaw sa banal na daigdig na kinaroroonan ni Girīśa (Panginoong Śiva, Panginoon ng Bundok).

Verse 73

गते नारद दक्षोपि सदार तनयो ह्यपि । अभवत्पूर्णकामस्तु पीयूषैरिव पूरितः

Nang makaalis na si Nārada, si Dakṣa man—kasama ang kanyang asawa at anak—ay naging ganap na nasiyahan, na wari’y napuno ng amṛta; ang kanyang mga pagnanasa’y tila natupad.