सतीचरिते पितृगृहे आशीर्वाद-वचनम् तथा यौवनारम्भः — Satī at her father’s house: blessings and the onset of youth

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथैकदा पितुः पार्श्वे तिष्ठंतीं तां सतीमहम् । त्वया सह मुनेद्राक्षं सारभूतां त्रिलोकके

Sinabi ni Brahma: "O pinakamahusay sa mga pantas, nakita ko si Sati na nakatayo sa tabi ng kanyang ama—siya na siyang pinakadiwa sa loob ng tatlong daigdig—kasama mo."

Verse 2

पित्रा नमस्कृतं वीक्ष्य सत्कृतं त्वां च मां सती । प्रणनाम मुदा भक्त्या लोकलीलानुसारिणी

Nang makitang nagbigay-pugay ang kanyang ama at ikaw at ako ay marapat na pinarangalan, si Sati—na sumusunod sa kagandahang-asal ng mundo bilang bahagi ng banal na laro ng Panginoon—ay yumukod nang may kagalakan at debosyon.

Verse 3

प्रणामांते सतीं वीक्ष्य दक्षदत्तशुभासने । स्थितोहं नारद त्वं च विनतामहमागदम्

Sa pagtatapos ng mga pagpupugay, nang makitang nakaupo si Sati sa mapalad na upuan na ibinigay ni Daksha, tumayo ako roon—O Narada—at ikaw din; pagkatapos ay lumapit ako sa kanya nang may paggalang.

Verse 4

त्वामेव यः कामयते यन्तु कामयसे सति । तमाप्नुहि पतिं देवं सर्वज्ञं जगदीश्वरम्

O Satī, yaong nagmimithi sa iyo—at yaong ninanais mo rin—siya lamang ang marapat mong makamtan bilang asawa: ang banal na Panginoon, ang Ganap na Nakaaalam, ang Pati, ang Hari ng buong sanlibutan.

Verse 5

यो नान्यां जगृहे नापि गृह्णाति न ग्रहीष्यति । जायां स ते पतिर्भूयादनन्यसदृशश्शुभे

O mapalad na giliw, nawa’y yaong hindi tumanggap ng ibang babae, hindi tumatanggap, at hindi kailanman tatanggap pa—siya ring iyon ang maging iyong asawa, at ikaw ang kanyang kabiyak na wagas.

Verse 6

इत्युक्त्वा सुचिरं तां वै स्थित्वा दक्षालये पुनः । विसृष्टौ तेन संयातौ स्वस्थानं तौ च नारद

Pagkasabi nito, nanatili siya nang matagal sa tahanan ni Dakṣa. Pagkaraan, nang siya’y magalang na pinahintulutang umalis, ang dalawa ay lumisan at nagbalik sa sarili nilang dako—O Nārada.

Verse 7

दक्षोभवच्च सुप्रीतः तदाकर्ण्य गतज्वरः । आददे तनयां स्वां तां मत्वा हि परमेश्वरीम्

Nang marinig iyon, labis na natuwa si Dakṣa at napawi ang kanyang pagkabalisa. Itinuring niya ang sariling anak na babae bilang ang Kataas-taasang Diyosa, si Parameśvarī, kaya tinanggap niya siya ayon sa itinakdang banal na pag-iisa.

Verse 8

इत्थं विहारै रुचिरैः कौमारैर्भक्तवत्सला । जहाववस्थां कौमारीं स्वेच्छाधृतनराकृतिः

Sa gayon, sa pamamagitan ng kaakit-akit na mga paglilibang ng kabataan, ang Diyosa na mapagmahal sa mga deboto—na kusang nag-anyong tao—ay unti-unting iniwan ang kalagayang dalaga.

Verse 9

अतीव तपसांगेन सर्वांगेषु मनोहरा

Sa ningning na isinilang mula sa matinding pag-aayuno at pagninilay, siya’y naging kaakit-akit sa bawat bahagi ng katawan—nagniningning at marikit sa kabuuan ng anyo.

Verse 10

दक्षस्तां वीक्ष्य लोकेशः प्रोद्भिन्नांतर्वयस्थिताम् । चिंतयामास भर्गाय कथं दास्य इमां सुताम्

Nang makita siya—ganap na sa gulang at nasa pamumukadkad ng kabataan—si Dakṣa, ang pinuno sa mga tao, ay nag-isip: “Paano ko maipagkakaloob ang anak kong babae na ito kay Bharga (Panginoong Śiva) bilang asawa?”

Verse 11

अथ सापि स्वयं भर्गं प्राप्तुमैच्छत्तदान्वहम् । पितुर्मनोगतिं ज्ञात्वा मातुर्निकटमागमत्

Pagkaraan, siya man ay kusang nagnasang makamit si Bharga (Panginoong Śiva) sa mismong sandaling iyon. Nang malaman niya ang nasa isip ng kanyang ama, lumapit siya sa kanyang ina.

Verse 12

पप्रच्छाज्ञां तपोहेतोश्शंकरस्य विनीतधीः । मातुश्शिवाथ वैरिण्यास्सा सखी परमेश्वरी

Taglay ang mapagpakumbabang isip, humingi siya ng pahintulot kay Śaṅkara upang magsagawa ng tapa (pagpapakasakit-espirituwal). Ang Kataas-taasang Diyosa—bagaman itinuturing na kaaway ng kanyang ina na si Śivā—ay nanatiling kanyang malapit na kaibigan.

Verse 13

ततस्सती महेशानं पतिं प्राप्तुं दृढव्रता । सा तमाराधयामास गृहे मातुरनुज्ञया

Pagkaraan, si Satī, matatag sa panatang makamtan si Maheśāna bilang asawa, ay sumamba sa Kanya nang may debosyon sa bahay ng kanyang ina, matapos makuha ang pahintulot nito.

Verse 14

आश्विने मासि नन्दायां तिथावानर्च भक्तितः । गुडौदनैस्सलवणैर्हरं नत्वा निनाय तम्

Sa buwan ng Āśvina, sa mapalad na tithi na Nandā, siya’y sumamba nang may taimtim na debosyon. Pagkaraan, matapos yumukod kay Hara (Panginoong Śiva), inihandog niya ang matamis na kaning may jaggery at mga pagkaing maalat, at sa gayon ay natupad ang ritong iyon.

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे नंदाव्रतविधानशिवस्तुति वर्णनं नाम पंचदशोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang Ikalabinlimang Kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng pagsasagawa ng Nandā-vrata at ang himno ng pagpupuri kay Panginoong Śiva,” sa ikalawang Saṃhitā (Rudra Saṃhitā) ng Śrī Śiva Mahāpurāṇa, sa ikalawang bahagi, ang Satī Khaṇḍa.

Verse 16

मार्गशीर्षेऽसिताष्टम्यां सतिलैस्सयवौदनैः । पूजयित्वा हरं कीलैर्निनाय दिवसान् सती

Sa madilim na ikawalong araw ng buwan (Kṛṣṇāṣṭamī) sa buwan ng Mārgaśīrṣa, sinamba ni Satī si Hara sa mga handog na linga at kaning niluto na may sebada; at sa matibay na mga panata (vrata) at mahigpit na pagpipigil, ginugol niya ang mga araw sa taimtim na pagsasagawa.

Verse 17

पौषे तु शुक्लसप्तम्यां कृत्वा जागरणं निशि । अपूजयच्छिवं प्रातः कृशरान्नेन सा सती

Sa ikapitong araw ng maliwanag na kalahati ng buwan sa buwan ng Pauṣa, si Satī ay nagbantay-puyat magdamag; at pagsikat ng bukang-liwayway ay sumamba siya kay Panginoong Śiva, na nag-alay ng kṛśara, isang payak na banal na pagkain.

Verse 18

माघे तु पौर्णमास्यां स कृत्वा जागरणं निशि । आर्द्रवस्त्रा नदीतीरेऽकरोच्छंकरपूजनम्

Sa araw ng kabilugan ng buwan sa buwan ng Māgha, siya ay nagbantay-puyat magdamag; nakasuot ng basang kasuotan sa pampang ng ilog, isinagawa niya ang pagsamba kay Śaṅkara (Panginoong Śiva).

Verse 19

तपस्यसितभूतायां कृत्वा जागरणं निशि । विशेषतस्समानर्च शैलूषैस्सर्वयामसु

Sa gabing yaon ng mahigpit na pag-aayuno at pagninilay—kung kailan ang mga espiritu at mga nilalang-gabi ay lalo umanong masigla—dapat magbantay-puyat magdamag; at sa bawat pagbabantay ng gabi, sambahin si Panginoong Śiva nang may natatanging pag-iingat, kasama ang mga musikero at mga tagapagpalabas, na may mapitagang pagpupuri.

Verse 20

चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां पलाशैर्दमनैश्शिवम् । अपूजयद्दिवारात्रौ संस्मरन् सा निनाय तम्

Sa ikalabing-apat na araw (caturdaśī) ng maliwanag na kalahati ng buwan sa buwan ng Caitra, sinamba niya si Panginoong Śiva sa pamamagitan ng mga bulaklak na palāśa at mga dahon ng damana. Sa walang patid na pag-alaala sa Kanya, ginugol niya ang panahong iyon sa debosyon—araw at gabi.

Verse 21

राधशुक्लतृतीयायां तिलाहारयवौदनैः । पूजयित्वा सती रुद्रं नव्यैर्मासं निनाय तम्

Sa ikatlong araw ng buwan (tṛtīyā) sa maliwanag na kalahati ng buwang Rādha, sinamba ni Satī si Rudra sa pamamagitan ng handog na pagkaing may linga at lugaw na bigas na may sebada; at sa gayon ay ginugol niya ang buwang iyon sa panibago at dalisay na pagtalima.

Verse 22

ज्येष्ठस्य पूर्णिमायां वै रात्रै संपूज्य शंकरम् । वसनैर्बृहतीपुष्पैर्निराहारा निनाय तम्

Tunay nga, sa gabi ng kabilugan ng buwan sa Jyeṣṭha, sinamba ni Satī si Śaṅkara sa buong magdamag; naghandog ng mga kasuotan at malalaking bulaklak, at nag-ayuno, ginugol niya ang gabing iyon sa taimtim na pagsasagawa para sa Kanya.

Verse 23

आषाढस्य चतुर्दश्यां शुक्लायां कृष्णवाससा । बृहतीकुसुमैः पूजा रुद्रस्याकारि वै तया

Sa ika-labing-apat na araw ng maliwanag na kalahati ng buwang Āṣāḍha, nakasuot siya ng madidilim na kasuotan; tunay ngang isinagawa niya ang pagsamba kay Panginoong Rudra, na may handog na malalaking bulaklak na bṛhatī.

Verse 24

श्रावणस्य सिताष्टम्यां चतुर्दश्यां च सा शिवम् । यज्ञोपवीतैर्वासोभिः पवित्रैरप्यपूजयत्

Sa ikawalong araw ng maliwanag na kalahati at gayundin sa ika-labing-apat na araw ng buwang Śrāvaṇa, sinamba niya si Panginoong Śiva, na inihandog ang sagradong sinulid (yajñopavīta) at malilinis na kasuotan bilang banal na alay.

Verse 25

भाद्रे कृष्णत्रयोदश्यां पुष्पैर्नानाविधैः फलैः । संपूज्य च चतुर्दश्यां चकार जलभो जनम्

Sa ika-labing-tatlong araw ng madilim na kalahati ng buwang Bhādrapada, sinamba niya (si Śiva) sa pamamagitan ng sari-saring bulaklak at mga prutas; at sa ika-labing-apat na araw, isinagawa ni Jalabha ang ritwal ng janabhojana, ang gawang “pagkakaloob ng buhay” upang magkaanak.

Verse 26

नानाविधैः फलैः पुष्पैस्सस्यैस्तत्कालसंभवैः । चक्रे सुनियताहारा जपन्मासे शिवार्चनम्

Sa sari-saring prutas, bulaklak, at mga butil na namunga sa panahong iyon, siya—na may mahigpit na pagdidisiplina sa pagkain—ay nagsagawa ng pagsamba kay Panginoong Śiva sa loob ng isang buwan, na walang patid sa japa.

Verse 27

सर्वमासे सर्वदिने शिवार्चनरता सती । दृढव्रताभवद्देवी स्वेच्छाधृतनराकृतिः

Sa bawat buwan at sa bawat araw, si Satī ay nanatiling masigasig sa pagsamba kay Panginoong Śiva. Ang Diyosa ay naging matatag sa kanyang panata, at sa sariling kalooban ay nag-anyong tao.

Verse 28

इत्थं नंदाव्रतं कृत्स्नं समाप्य सुसमाहिता । दध्यौ शिवं सती प्रेम्णा निश्चलाभूदनन्यधीः

Sa gayon, matapos ganap na tapusin ang Nandā-vrata, si Satī—mahinahon at lubos na nakapokus—ay nagmuni-muni kay Panginoong Śiva nang may pag-ibig; ang kanyang isip ay naging di matinag, nakatuon sa Kanya lamang.

Verse 29

एतस्मिन्नंतरे देवा मुनयश्चाखिला मुने । विष्णुं मां च पुरस्कृत्य ययुर्द्रष्टुं सतीतपः

O pantas, sa sandaling iyon ang lahat ng mga diyos at mga muni—na inilagay si Viṣṇu at ako sa unahan—ay nagpunta upang masdan ang tapas (pagpapakasakit-espirituwal) ni Satī.

Verse 30

दृष्टागत्य सती देवैर्मूर्ता सिद्धिरिवापरा । शिवध्यानमहामग्ना सिद्धावस्थां गता तदा

Nang makita ng mga diyos na dumating si Satī, siya’y nagmistulang mismong anyo ng isa pang Siddhi. Lubos na nalubog sa dakilang pagninilay kay Śiva, noon ay pumasok siya sa kalagayan ng ganap na kaganapan (siddhāvasthā).

Verse 31

चक्रुः सर्वे सुरास्सत्ये मुदा सांजलयो नतिम् । मुनयश्च नतस्कंधा विष्ण्वाद्याः प्रीतमानसाः

Pagkaraan, ang lahat ng mga deva, sa galak, ay yumukod kay Satī na magkapatong ang mga palad. Ang mga muni rin, mapagpakumbaba, ay naghandog ng pagyukod; si Viṣṇu at iba pang mga diyos, na masaya ang puso, ay nagbigay-galang din.

Verse 32

अथ सर्वे सुप्रसन्ना विष्ण्वाद्याश्च सुरर्षयः । प्रशशंसुस्तपस्तस्यास्सत्यास्तस्मात्सविस्मयाः

Pagkatapos, silang lahat—si Viṣṇu at iba pang mga diyos at mga banal na rishi—na lubhang nalugod, ay namangha at nagpuri sa austeridad (tapas) ni Satī, sapagkat ito’y tunay at di-natitinag.

Verse 33

ततः प्रणम्य तां देवीं पुनस्ते मुनयस्सुराः । जग्मुर्गिरिवरं सद्यः कैलासं शिववल्लभम्

Pagkaraan, muling yumukod at nagpatirapa sa Diyosa, ang mga muni at mga diyos ay agad na tumungo sa pinakadakilang bundok—Kailāsa, ang minamahal na tahanan ni Panginoong Śiva.

Verse 34

सावित्रीसहितश्चाहं सह लक्ष्म्या मुदान्वितः । वासुदेवोपि भगवाञ्जगामाथ हरांतिकम्

Ako man, na kasama si Sāvitrī, kasama rin si Lakṣmī at puspos ng kagalakan, ay nagtungo sa harapan ni Panginoong Hara; at ang Mapalad na Vāsudeva rin ay naglakbay patungo sa tahanan ni Śiva.

Verse 35

गत्वा तत्र प्रभुं दृष्ट्वा सुप्रणम्य सुसंभ्रमाः । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैः करौ बद्ध्वा विनम्रकाः

Pagdating doon at pagkakita sa Panginoon, sila’y nagpatirapa nang malalim sa banal na paggalang. Magkasanib ang mga palad at mapagpakumbabang puso, pinuri nila Siya sa sari-saring mga himno.

Verse 36

देवा ऊचुः । नमो भगवते तुभ्यं यत एतच्चराचरम् । पुरुषाय महेशाय परेशाय महात्मने

Wika ng mga diyos: “Pagpupugay sa Iyo, O pinagpalang Panginoon—mula sa Iyo nagmumula ang buong sanlibutan, ang gumagalaw at ang di-gumagalaw. Pagpupugay sa Kataas-taasang Purusha, kay Maheśa, sa Panginoong lampas sa lahat, sa Dakilang Sarili.”

Verse 37

आदिबीजाय सर्वेषां चिद्रूपाय पराय च । ब्रह्मणे निर्विकाराय प्रकृतेः पुरुषस्य च

Pagpupugay sa Kanya na siyang unang binhi ng lahat, na ang likas ay dalisay na Kamalayan, ang Kataas-taasan. Pagpupugay sa Brahman na di-nagbabago at walang pagbabanyuhay, na lampas sa Prakṛti (Kalikasan) at sa Puruṣa (prinsipyo ng kamalayang indibidwal).

Verse 38

य इदं प्रतिपंच्येदं येनेदं विचकास्ति हि । यस्मादिदं यतश्चेदं यस्येदं त्वं च यत्नतः

Siya ang nagpapakita ng sansinukob na ito sa sari-saring anyo; sa Kanya tunay na nagniningning ang daigdig. Mula sa Kanya ito sumisibol at mula sa Kanya ito nagpapatuloy; sa Kanya ito nauukol—at ikaw man. Kilalanin ang Katotohanang iyon sa taimtim na pagsisikap.

Verse 39

योस्मात्परस्माच्च परो निर्विकारी महाप्रभुः । ईक्षते यस्स्वात्मनीदं तं नताः स्म स्वयंभुवम्

Kami’y yumuyukod sa Panginoong Sariling-Silang (Svayambhū)—na higit pang kataas-taasan, di-nagbabago, ang Dakilang Soberano—na tumatanaw sa buong sansinukob sa loob ng Kanyang sariling Sarili.

Verse 40

अविद्धदृक् परः साक्षी सर्वात्मा ऽनेकरूपधृक् । आत्मभूतः परब्रह्म तपंतं शरणं गताः

Siya ang malinaw na Nakakakita, ang Kataas-taasang Saksi—ang Sariling nananahan sa lahat, na nagtataglay ng di-mabilang na anyo. Siya ang diwa ng kaluluwa, ang Kataas-taasang Brahman. Kaya sila’y sumilong sa Kanya, sa Panginoong laging nakalubog sa mahigpit na tapas (pag-aayuno at pagninilay).

Verse 41

न यस्य देवा ऋषयः सिद्धाश्च न विदुः पदम् । कः पुनर्जंतुरपरो ज्ञातुमर्हति वेदितुम्

Ang tunay na kalagayan Niya na hindi nalalaman ng mga deva, ng mga rishi, at maging ng mga siddha—paano pa magiging karapat-dapat ang sinumang karaniwang nilalang upang makaalam o lubos na makaunawa sa Kanya?

Verse 42

दिदृक्षवो यस्य पदं मुक्तसंगास्सुसाधवः । चरितं सुगतिर्नस्त्वं सलोकव्रतमव्रणम्

Ang mga banal na sadhu na mapalad at ganap na hiwalay sa mga tali ng daigdig ay nananabik masilayan ang Kanyang kataas-taasang tahanan. Para sa amin, ang Kanyang sagradong asal mismo ang landas tungo sa mabuting hantungan; ito ang panatang walang dungis na umaakay sa salokya—pakikibahagi sa Kanyang daigdig.

Verse 43

त्वज्जन्मादिविकारा नो विद्यंते केपि दुःखदा । तथापि मायया त्वं हि गृह्णासि कृपया च तान्

Sa Iyo ay walang pagbabago gaya ng kapanganakan at iba pa—wala ni isa mang makapagdudulot ng pagdurusa. Gayunman, sa pamamagitan ng Iyong sariling Māyā, tunay Mong tinatanggap ang gayong mga kalagayan, at dahil sa habag ay pinapasan Mo ang mga iyon.

Verse 44

तस्मै नमः परेशाय तुभ्यमाश्चर्यकर्मणे । नमो गिरां विदूराय ब्रह्मणे परमात्मने

Pagpupugay sa Kataas-taasang Panginoon—sa Iyo na ang mga gawa ay kamangha-mangha. Pagpupugay sa Brahman, sa Pinakamataas na Sarili, na lampas sa abot ng salita at pananalita.

Verse 45

अरूपायोरुरूपाय परायानंतशक्तये । त्रिलोकपतये सर्वसाक्षिणे सर्वगाय च

Pagpupugay sa Kanya na walang anyo ngunit may malawak at sari-saring anyo; sa Kataas-taasang may walang-hanggang kapangyarihan; sa Panginoon ng tatlong daigdig; sa Kamalayang saksi ng lahat, at sa Kanya na lumalaganap sa lahat.

Verse 46

नम आत्मप्रदीपाय निर्वाणसुखसंपदे । ज्ञानात्मने नमस्तेऽस्तु व्यापकायेश्वराय च

Pagpupugay sa Iyo, Ilawan ng Sarili, kayamanan ng ligaya ng nirvāṇa. Pagpupugay sa Iyo na ang diwa ay dalisay na kaalaman; at pagpupugay rin sa Iyo—Īśvara, ang Panginoong lumalaganap sa lahat.

Verse 47

नैष्कर्म्येण सुलभ्याय कैवल्यपतये नमः । पुरुषाय परेशाय नमस्ते सर्वदाय च

Pagpupugay sa Iyo, na madaling marating sa pamamagitan ng naiṣkarmya—kadalisayang walang pagkilos; Panginoon ng Kaivalya, ganap na paglaya. Pagpupugay sa Iyo, Kataas-taasang Purusha, pinakamataas na Panginoon, na laging nagkakaloob ng lahat ng biyaya.

Verse 48

क्षेत्रज्ञायात्मरूपाय सर्वप्रत्ययहेतवे

Pagpupugay sa Kanya—ang Nakaaalam ng “bukid” (panloob na saksi), na ang likas Niya ay ang Sarili (Atman), at Siya ang sanhi ng bawat pagkabatid at katiyakan.

Verse 49

सर्वाध्यक्षाय महते मूलप्रकृतये नमः । पुरुषाय परेशाय नमस्ते सर्वदाय च

Pagpupugay sa Dakilang Isa—Tagapangasiwa ng lahat—at sa Ugat na Prakṛti. Pagpupugay sa Iyo, Kataas-taasang Puruṣa, pinakamataas na Panginoon, at ang laging nagbibigay ng lahat ng biyaya at sandigan.

Verse 50

त्रिनेत्रायेषुवक्त्राय सदाभासाय ते नमः । सर्वेन्द्रियगुणद्रष्ट्रे निष्कारण नमोस्तु ते

Pagpupugay sa Iyo—Panginoong may Tatlong Mata, ang mukha’y tila palaso, laging nagniningning. Pagpupugay sa Iyo, saksi ng mga guna at kilos ng lahat ng pandama, ang Walang Sanhi (sariling-iral).

Verse 51

त्रिलोककारणायाथापवर्गाय नमोनमः । अपवर्गप्रदायाशु शरणागततारिणे

Paulit-ulit na pagpupugay kay Śiva—ang sanhi ng tatlong daigdig at ang mismong anyo ng paglaya. Mabilis Siyang magbigay ng mokṣa, at inihahatid Niya sa kabila ang lahat ng kumakalinga sa Kanya.

Verse 52

सर्वाम्नायागमानां चोदधये परमेष्ठिने । परायणाय भक्तानां गुणानां च नमोस्तु ते

Pagpupugay sa Iyo—ang Kataas-taasang Panginoon, karagatan ng lahat ng ipinahayag na tradisyon at mga Āgama; ang pinakamataas na kanlungan ng mga deboto, at ang bukal at kaganapan ng lahat ng banal na kagalingan.

Verse 53

नमो गुणारणिच्छन्न चिदूष्माय महेश्वर । मूढदुष्प्राप्तरूपाय ज्ञानिहृद्वासिने सदा

Pagpupugay kay Mahādeva, Maheshvara—ang naglalagablab na Kamalayan na natatakpan ng mga panggatong ng mga guṇa; ang tunay Niyang anyo’y mahirap maabot ng nalilinlang; at Siya’y laging nananahan sa puso ng mga marurunong.

Verse 54

पशुपाशविमोक्षाय भक्तसन्मुक्तिदाय च । स्वप्रकाशाय नित्यायाऽव्ययायाजस्रसंविदे

Pagpupugay sa Panginoon na nagpapalaya sa paśu (kaluluwang nakagapos) mula sa pāśa (mga tanikala); na nagkakaloob ng tunay na mukti sa mga deboto; na sariling nagniningning, walang hanggan, di-nasisira, at Siya mismo ang walang patid na Kamalayan.

Verse 55

प्रत्यग्द्रष्ट्रैऽविकाराय परमैश्वर्य धारिणे । यं भजन्ति चतुर्वर्गे कामयंतीष्टसद्गतिम् । सोऽभूदकरुणस्त्वं नः प्रसन्नो भव ते नमः

Pagpupugay sa Iyo—ang panloob na Saksi, di-nagbabago, tagapagdala ng kataas-taasang pagka-Panginoon. Yaong naghahangad ng apat na layunin ng tao ay sumasamba sa Iyo, ninanais ang piniling marangal na hantungan. Ngunit para sa amin, tila Ikaw ay walang habag; maging mapagpala, maging kalugdan Mo kami—pagpupugay sa Iyo.

Verse 56

एकांतिनः कंचनार्थं भक्ता वांछंति यस्य न । केवलं चरितं ते ते गायंति परमंगलम्

Yaong mga debotong nakatuon sa iisang layon, na walang pagnanasa sa ginto o pakinabang sa mundo, ay inaawit lamang ang Kanyang mga gawa—mga gawang lubhang mapalad at mapagpala.

Verse 57

अक्षरं परमं ब्रह्मतमव्यक्ताकृतिं विभुम् । अध्यात्मयोगगम्यं त्वां परिपूर्णं स्तुमो वयम्

Pinupuri Ka namin Ikaw—ang Di-nasisira, ang Kataas-taasang Brahman; ang Panginoong lumalaganap sa lahat, na ang anyo’y di nahahayag, na mararating sa yoga ng panloob na pagkamalay (adhyātma), at laging ganap sa kapuspusan.

Verse 58

अतींद्रियमनाधारं सर्वाधारमहेतुकम् । अनंतमाद्यं सूक्ष्मं त्वां प्रणमामोऽखिलेश्वरम्

O Akhileśvara (Panginoon ng lahat), lampas sa abot ng mga pandama, walang sinasandigan ngunit sandigan ng lahat, walang sanhi at kusang umiiral; walang hanggan, pinagmulan, at lubhang maselan—sa Iyo kami yumuyuko at sumasamba.

Verse 59

हर्यादयोऽखिला देवास्तथा लोकाश्चराचराः । नामरूपविभेदेन फल्ग्व्या च कलया कृताः

Si Hari (Viṣṇu) at lahat ng iba pang mga diyos, gayundin ang lahat ng daigdig—gumagalaw man o di-gumagalaw—ay lumitaw lamang bilang pagkakaiba ng pangalan at anyo, hinubog ng isang napakaliit na bahagi ng Kanyang kapangyarihan.

Verse 60

यथार्चिषोग्नेस्सवितुर्यांति निर्यांति वासकृत् । गभस्तयस्तथायं वै प्रवाहो गौण उच्यते

Gaya ng liyab ng apoy at mga sinag ng Araw na wari’y lumalabas at muling bumabalik, na para bang itinutulak ng galaw ng hangin; gayon din, ang “daloy” (pravāha) ay sinasabi lamang sa pangalawa at matalinghagang diwa. Sa katotohanan, ang Kataas-taasang Śiva ay nananatiling di-nagagalaw, at ang mga anyo ng paglitaw ay sumisibol sa loob ng Kanyang kapangyarihan.

Verse 61

न त्वं देवो ऽसुरो मर्त्यो न तिर्यङ् न द्विजः प्रभो । न स्त्री न षंढो न पुमान्सदसन्न च किंचन

O Panginoon, Ikaw ay hindi deva, hindi asura, hindi mortal, hindi hayop, ni hindi rin dwija. Hindi Ka babae, hindi eunuko, hindi lalaki; hindi pag-iral at hindi kawalan—sa katotohanan, hindi Ka anumang “bagay” kailanman.

Verse 62

निषेधशेषस्सर्वं त्वं विश्वकृद्विश्व पालकः । विश्वलयकृद्विश्वात्मा प्रणतास्स्मस्तमीश्वरम्

Ikaw lamang ang kabuuang nalalabi kapag ang lahat ay itinanggi—lampas sa lahat ng hangganang paglalarawan. Ikaw ang Lumikha ng sansinukob, Tagapangalaga ng sansinukob, Tagapaglusaw ng sansinukob, at ang Sarili sa loob ng sansinukob. O Panginoon, sumasamba kami sa Iyo, ang Kataas-taasang Īśvara.

Verse 63

योगरंधितकर्माणो यं प्रपश्यन्ति योगिनः । योगसंभाविते चित्ते योगेशं त्वां नता वयम्

Sumasamba kami sa Iyo, Yogēśa, Panginoon ng Yoga—Ikaw na tuwirang namamasdan ng mga yogin, matapos pigilin ang galaw ng karma sa pamamagitan ng yoga, sa isip na pinadalisay at pinatatag ng pagninilay-yoga.

Verse 64

नमोस्तु तेऽसह्यवेग शक्तित्रय त्रयीमय । नमः प्रसन्नपालाय नमस्ते भूरिशक्तये

Pagpupugay sa Iyo, O may lakas na di-matitinag—Ikaw na sumasaklaw sa tatlong śakti at siyang diwa ng tatlong Veda. Pagpupugay sa Iyo, Mapagpalang Tagapangalaga; pagpupugay sa Iyo, O Panginoon ng saganang kapangyarihang walang hangganan.

Verse 65

कदिंद्रियाणां दुर्गेशानवाप्य परवर्त्मने । भक्तोद्धाररतायाथ नमस्ते गूढवर्चसे

Pagpupugay sa Iyo—Ikaw na mahirap abutin ng mga pandama, Panginoon ng lahat ng kuta, di-makakamtan sa ibang landas; gayunman, lagi Kang nakatuon sa pag-ahon at pagliligtas sa mga deboto. Pagyukod sa Iyo na ang ningning ay lihim at di-masayod.

Verse 66

यच्छक्त्याहं धियात्मानं हंत वेद न मूढधी । तं दुरत्ययमाहात्म्यं त्वां नतः स्मो महाप्रभुम्

Sa anumang lakas na kaya ko, sa aking pag-unawa, natatalos ko ang Sarili (Ātman); hindi ako may isip na nalilinlang. Gayunman, ang iyong kadakilaan ay di-masusukat at di-malalampasan. Kaya kami’y yumuyuko at sumasamba sa Iyo, O Mahāprabhu.

Verse 67

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वा महादेवं सर्वे विष्ण्वादिकास्सुराः । तूष्णीमासन्प्रभोरग्रे सद्भक्तिनतकंधराः

Sinabi ni Brahmā: Pagkapuri nang gayon kay Mahādeva, ang lahat ng mga diyos—na pinangungunahan ni Viṣṇu—ay nanahimik sa harap ng Panginoon, nakayuko ang kanilang mga leeg sa tapat na debosyon.