गोत्र-प्रवर-प्रश्नः तथा तिथ्यादि-कीर्तनं (Gotra–Pravara Inquiry and Proclamation of Auspicious Time)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र गर्गाचार्य्यप्रणोदितः । हिमवान्मेनया सार्द्धं कन्या दातुं प्रचक्रमे

Sinabi ni Brahmā: Samantala, sa sandaling iyon din doon, si Himavān—na hinimok ng iginagalang na guro na si Garga—kasama si Menā ay nagsimulang maghanda upang ipagkaloob ang kanilang anak na babae sa pag-aasawa.

Verse 2

हैमं कलशमादाय मेना चार्द्धांगमाश्रिता । हिमाद्रेश्च महाभागा वस्त्राभरणभूषिता

Bitbit ang isang gintong kalasa (banga ng tubig), ang marangal na si Menā—nakadikit sa tabi ng Himalaya—ay nakatindig na nabibihisan ng kasuotan at alahas, sa ganap na kabanalan at dangal.

Verse 3

पाद्यादिभिस्ततः शैलः प्रहृष्टः स्वपुरोहितः । तं वंरं वरयामास वस्त्रचंदनभूषणैः

Pagkatapos, si Śaila (Hari ng Bundok), na nagagalak, kasama ang sarili niyang pari, ay pinarangalan ang dakilang iyon sa pamamagitan ng mga handog na nagsisimula sa tubig na panghugas ng paa, at sa pamamagitan ng kasuotan, paste ng sandalwood, at mga alahas.

Verse 4

ततो हिमाद्रिणा प्रोक्ता द्विजास्तिथ्यादिकीर्तने । प्रयोगो भण्यतां तावदस्मिन्समय आगते

Pagkaraan nito, nagsalita si Himālaya, pinupuri ang paggalang sa panauhing brāhmaṇa at ang mga kaugnay na tungkulin: “Ngayong dumating na ang pagkakataong ito, ilarawan nawa ang wastong pamamaraan para rito.”

Verse 5

तथेति चोक्त्वा ते सर्वे कालज्ञा द्विजसत्तमाः । तिथ्यादिकीर्तनं चक्रुः प्रीत्या परमनिर्वृताः

Sa pagsasabing, “Gayon nga,” ang lahat ng dakilang brāhmaṇa—mga bihasa sa kaalaman ng banal na panahon—ay masayang nagpahayag ng tithi at iba pang detalye ng kalendaryo, puspos ng pag-ibig at sukdulang kapanatagan.

Verse 6

ततो हिमाचलः प्रीत्या शम्भुना प्रेरितो हृदा । सूती कृतः परेशेन विहसञ्शम्भुमब्रवीत्

Pagkaraan, si Himācala, ang panginoon ng mga bundok, ay napuspos ng galak at naudyukan sa puso ni Śambhu; hinirang siya ng Kataas-taasang Panginoon upang magsalita. Ngumiti siya at nagsalita kay Śambhu.

Verse 7

स्वगोत्रं कथ्यतां शम्भो प्रवरश्च कुलं तथा । नाम वेदं तथा शाखां मा कार्षीत्समयात्ययम्

“O Śambhu, ipahayag Mo ang Iyong gotra, ang Iyong pravara, at gayundin ang Iyong angkan; sabihin din ang Iyong pangalan, ang Veda, at ang sangay ng Veda. Huwag Mo sanang ipagpaliban lampas sa nararapat na oras.”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य हिमाद्रेश्शङ्करस्तदा । सुमुखाविमुखः सद्योऽप्यशोच्यः शोच्यतां गतः

Sinabi ni Brahmā: “Nang marinig ang mga salitang iyon, si Śaṅkara sa Himālaya ay agad na tumalikod kay Sumukhā; bagaman likas na lampas sa dalamhati, bigla siyang nag-anyong kaawa-awa, na wari’y nagdadalamhati.”

Verse 9

एवंविधस्सुरवरैर्मुनिभिस्तदानीं गन्धर्वयक्षगणसिद्धगणैस्तथैव । दृष्टो निरुत्तरमुखो भगवान्महेशोऽकार्षीस्तु हास्यमथ तत्र स नारदत्वम्

Noong sandaling iyon, nang makita ng mga pangunahing diyos, ng mga muni, at ng mga pangkat ng Gandharva, Yakṣa, at Siddha si Bhagavān Maheśa na nakatayo na tahimik at walang maisagot, siya’y ngumiti. At sa mismong sandaling iyon, si Nārada ay naitatag sa ganap na kalagayang “pagiging Nārada.”

Verse 10

वीणामवादयस्त्वं हि ब्रह्मविज्ञोऽथ नारद । शिवेन प्रेरितस्तत्र मनसा शम्भुमानसः

O Nārada, nakaaalam sa Brahman, tunay ngang sinimulan mong tugtugin ang vīṇā roon—uudyok ni Śiva mismo, at ang iyong isip ay lubos na nakalubog kay Śambhu.

Verse 11

तदा निवारितो धीमान्पर्वतेन्द्रेण वै हठात् । विष्णुना च मया देवैर्मुनिभिश्चाखिलैस्तथा

Pagkaraan, ang marunong na iyon ay sapilitang pinigil ni Parvatendra; at gayundin ni Viṣṇu, ng aking sarili, ng mga diyos, at ng lahat ng mga muni.

Verse 12

न निवृत्तोऽभवस्त्वं हि स यदा शङ्करेच्छया । इति प्रोक्तोऽद्रिणा तर्हि वीणां मा वादयाधुना

Tunay nga, hindi ka umurong noon, sapagkat iyon ay ayon sa sariling kalooban ni Śaṅkara. Nang masabi ito ng Bundok (Himālaya), sinabi niya: “Huwag mong tugtugin ang vīṇā ngayon.”

Verse 13

सुनिषिद्धो हठात्तेन देवर्षे त्वं यदा बुध । प्रत्यवोचो गिरीशं तं सुसंस्मृत्य महेश्वरम्

O banal na rishi, O marunong—nang ikaw ay mahigpit at sapilitang pinigil niya, ikaw ay sumagot matapos gunitain sa loob ang Panginoon ng Bundok, si Mahādeva, si Maheśvara.

Verse 14

नारद उवाच । त्वं हि मूढत्वमापन्नो न जानासि च किञ्चन । वाच्ये महेशविषयेऽतीवासि त्वं बहिर्मुखः

Sinabi ni Nārada: “Tunay, nahulog ka sa pagkalito at wala kang nalalaman. Sa mga bagay na dapat sabihin tungkol kay Maheśa (Śiva), labis kang nakaharap sa panlabas at malayo sa katotohanang nasa loob.”

Verse 15

त्वया पृष्ठो हरस्साक्षात्स्वगोत्रकथनं प्रति । समयेऽस्मिंस्तदत्यन्तमुपहासकरं वचः

Tahasang tinanong mo mismo si Hara tungkol sa pagsasalaysay ng Kanyang sariling angkan. Sa sandaling ito, ang gayong mga salita ay lubhang katawa-tawa, bagay lamang sa libangan.

Verse 16

अस्य गोत्रं कुलं नाम नैव जानन्ति पर्वत । विष्णुब्रह्मादयोऽपीह परेषां का कथा स्मृता

O Bundok (Himālaya), walang sinuman ang tunay na nakaaalam ng angkan, lahi, o kahit ng pangalan Niya. Maging sina Viṣṇu, Brahmā, at iba pang mga deva ay hindi ito nalalaman dito—ano pa kaya ang masasabi tungkol sa iba?

Verse 17

यस्यैकदिवसे शैल ब्रह्मकोटिर्लयं गता । स एव शङ्करस्तेद्य दृष्टः कालीतपोबलात

O Bundok, sa loob ng isang araw, sa Kanya naglalaho sa laya ang di-mabilang na koro ng mga Brahmā—Siya lamang ang Śaṅkara; ngayon ay nakita mo Siya dahil sa kapangyarihan ng pag-aayuno at tapas ni Kālī.

Verse 18

अरूपोऽयं परब्रह्म निर्गुणः प्रकृतेः परः । निराकारो निर्विकारो मायाधीशः परात्परः

Siya ang walang-anyong Kataas-taasang Brahman, nirguṇa, lampas sa mga guṇa at lampas sa Prakṛti. Siya’y walang hugis at walang pagbabago, ang Panginoon ng Māyā, ang Transendente na higit pa sa pinakamataas.

Verse 19

अगोत्रकुलनामा हि स्वतन्त्रो भक्तवत्सलः । तदिच्छया हि सगुणस्सुतनुर्बहुनामभृत्

Wala Siyang takdang gotra, angkan, o pangalang naglilimita; Siya’y ganap na malaya at mapagmahal sa mga deboto. Gayunman, sa Kanyang sariling kalooban, Siya’y nagiging Saguṇa na Panginoon—kumukuha ng marikit na anyo at nagtataglay ng maraming pangalan.

Verse 20

सुगोत्री गोत्रहीनश्च कुलहीनः कुलीनकः । पार्वतीतपसा सोऽद्य जामाता ते न संशयः

Siya’y may marangal na angkan—ngunit lampas sa lahat ng angkan; walang clan—ngunit Siya ang kaganapan ng clan. Sa bisa ng tapas ni Pārvatī, ngayon Siya’y naging manugang mo—walang alinlangan.

Verse 21

लीलाविहारिणा तेन मोहितं च चराचरम् । नो जानाति शिवं कोऽपि प्राज्ञोऽपि गिरिसत्तम

O pinakamainam sa mga bundok, dahil sa Kaniya na naglalaro sa banal na līlā, ang lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw ay nalilinlang; kaya walang sinuman—kahit ituring na marunong—ang tunay na nakakakilala kay Śiva sa ganap Niyang katotohanan.

Verse 22

लिंगाकृतेर्महेशस्य केन दृष्टं न मस्तकम् । विष्णुर्गत्वा हि पातालं तदेनं नापविस्मितः

Sino nga ba ang nakakita sa tuktok o hanggahang itaas ni Mahādeva nang Siya’y magpakita sa anyo ng Liṅga? Maging si Viṣṇu, na bumaba sa Pātāla upang maghanap, ay hindi nasukat ang Katotohanang iyon at hindi natuklasan ang wakas nito.

Verse 23

किंबहूक्त्या नगश्रेष्ठ शिवमाया दुरत्यया । तदधीनास्त्रयो लोका हरिब्रह्मादयोपि च

Ano pa ang kailangang sabihin, O pinakadakila sa mga bundok? Ang Māyā ni Śiva ay tunay na mahirap tawirin. Ang tatlong daigdig ay nasa ilalim nito—pati sina Viṣṇu, Brahmā, at ang iba pa.

Verse 24

तस्मात्त्वया शिवा तात सुविचार्य प्रयत्नतः । न कर्तव्यो विमर्शोऽत्र त्वेवंविधवरे मनाक्

Kaya nga, mahal na anak, pagnilayan mong mabuti at buong pagsisikap si Śivā (Pārvatī). Sa bagay na ito, huwag kang magtanim kahit munting pag-aalinlangan o pag-uurong-sulong, sapagkat ikaw ay karapat-dapat at angkop sa marangal na pag-iisang iyon.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा त्वं मुने ज्ञानी शिवेच्छाकार्यकारकः । प्रत्यवोचः पुनस्तं वै शैलेद्रं हर्षयन्गिरा

Sinabi ni Brahmā: “Pagkasabi mo nang gayon, O muni—marunong at yaong kumikilos upang maisakatuparan ang gawaing ninanais ni Śiva—muli mong sinagot ang panginoon ng mga bundok, at pinasaya mo siya sa iyong mga salita.”

Verse 26

नारद उवाच । शृणु तात महाशैल शिवाजनक मद्वचः । तच्छ्रुत्वा तनयां देवीं देहि त्वं शंकराय हि

Wika ni Narada: “Makinig ka, mahal na Mahāśaila—O ama ng Devī Śivā—sa aking mga salita. Pagkarinig nito, ipagkaloob mo ang iyong banal na anak na babae kay Śaṅkara bilang asawa, tunay nga.”

Verse 27

सगुणस्य महेशस्य लीलया रूप धारिणः । गोत्रं कुलं विजानीहि नादमेव हि केवलम्

Alamin mong mabuti: si Maheśa—bagama’t may mga katangian (saguṇa)—ay nag-aanyong-anyo lamang sa pamamagitan ng līlā, ang banal na paglalaro. Kaya ang Kanyang ‘angkan’ at ‘pamilya’ ay wala; sa diwa, Siya ay tanging Nāda, ang unang tunog-kamalayan.

Verse 28

शिवो नादमयः सत्त्यं नादश्शिवमयस्तथा । उभयोरन्तरं नास्ति नादस्य च शिवस्य च

Tunay na si Śiva ay may likas na anyong Nāda, ang banal na unang tunog; at ang Nāda rin ay may likas na anyong Śiva. Sa pagitan ng Nāda at Śiva ay walang pagkakaiba—walang paghihiwalay sa prinsipyo ng tunog at kay Śiva mismo.

Verse 29

सृष्टौ प्रथमजत्वाद्धि लीलासगुणरूपिणः । शिवान्नादस्य शैलेन्द्र सर्वोत्कृष्टस्ततस्स हि

O Panginoon ng mga bundok, sapagkat ito ang unang sumibol sa paglikha, ang banal na tunog na ito—ang Nāda ni Śiva, ang mapaglarong pagpapakita ng Kanyang anyong saguṇa—ay ipinahahayag na pinakadakila sa lahat.

Verse 30

अतो हि वादिता वीणा प्रेरितेन मयाद्य वै । सर्वेश्वरेण मनसा शङ्करेण हिमालय

Kaya nga, O Himālaya, ngayong araw ang vīṇā na ito ay tunay na aking tinugtog, na inudyukan mula sa kalooban ni Śaṅkara—ang Panginoon ng lahat—sa pamamagitan ng Kanyang banal na kalooban.

Verse 31

ब्रह्मोवाच । एतच्छ्रुत्वा तव मुने वचस्तत्तु गिरिश्वरः । हिमाद्रिस्तोषमापन्नो गतविस्मयमानसः

Sinabi ni Brahmā: “O muni, nang marinig ni Girīśvara (Śiva, Panginoon ng Bundok) ang iyong mga salita, pati si Himādri ay nalugod; napawi sa kanilang isipan ang pagkamangha.”

Verse 32

अथ विष्णुप्रभृतयस्सुराश्च मुनयस्तथा । साधुसाध्विति ते सर्वे प्रोचुर्विगतविस्मयाः

Pagkaraan, si Viṣṇu at ang iba pang mga diyos, kasama ang mga pantas na rishi, na wala nang pagkamangha, ay sabay-sabay na sumigaw: “Mahusay! Mahusay!”

Verse 33

महेश्वरस्य गांभीर्यं ज्ञात्वा सर्वे विचक्षणाः । सविस्मया महामोदान्विताः प्रोचुः परस्परम्

Nang makilala nila ang malalim at maringal na kabigatan ni Mahādeva, ang lahat ng may malinaw na pag-unawa, puspos ng pagkamangha at dakilang galak, ay nag-usap-usap sa isa’t isa.

Verse 34

यस्याज्ञया जगदिदं च विशालमेव जातं परात्परतरो निजबोधरूपः । शर्वः स्वतन्त्रगतिकृत्परभावगम्यस्सोऽसौ त्रिलोकपतिरद्य च नस्सुदृष्टः

Sa utos Niya sumibol ang malawak na sansinukob—Siya na higit pa sa pinakadakila, na ang likas na anyo ay dalisay na Kamalayang kusang nagniningning. Si Śarva, na kumikilos sa ganap na kalayaan at natatalos lamang sa pinakamataas na panloob na pagsasakatuparan: ang Panginoon ng tatlong daigdig ay pinagpala kaming makita Siya ngayon.

Verse 35

अथ ते पर्वतश्रेष्ठा मेर्वाद्या जातसंभ्रमाः । ऊचुस्ते चैकपद्येन हिमवन्तं नगेश्वरम्

Pagkaraan, ang mga pinakadakilang bundok—mula kay Meru—ay nayanig sa pagkamangha at pananabik. Sa iisang tinig ay nagsalita sila kay Himavān, panginoon ng mga bundok.

Verse 36

पर्वता ऊचुः । कन्यादाने स्थीयतां चाद्य शैलनाथोक्त्या किं कार्यनाशस्तवेव । सत्यं ब्रूमो नात्र कार्यो विमर्शस्तस्मात्कन्या दीयतामीश्वराय

Nagsalita ang mga bundok: “Isagawa nawa ngayon ang ritwal ng pag-aalay ng dalaga (kanyādāna). Anong ‘pagkawala ng layunin’ ang mangyayari sa iyo dahil lamang sa sinabi ng Panginoon ng Bundok? Katotohanan ang aming sinasabi—hindi na kailangan ng higit pang pagninilay; kaya ibigay ang dalaga kay Īśvara (Panginoong Śiva).”

Verse 37

ब्रह्मो वाच । तच्छुत्वा वचनं तेषां सुहृदां स हिमालयः । स्वकन्यादानमकरोच्छिवाय विधिनोदितः

Wika ni Brahmā: Nang marinig ni Himālaya ang mga salita ng mga kaibigang may mabuting hangarin, ayon sa banal na ritwal ay kanyang isinagawa ang pag-aalay ng sariling anak na babae bilang kabiyak ni Śiva.

Verse 38

इमां कन्यां तुभ्यमहं ददामि परमेश्वर । भार्यार्थे परिगृह्णीष्व प्रसीद सकलेश्वर

“O Parameśvara, ibinibigay ko sa Iyo ang dalagang ito. Tanggapin Mo siya bilang Iyong asawa, at magpala Ka, O Panginoon ng lahat.”

Verse 39

तस्मै रुद्राय महते मंत्रेणानेन दत्तवान् । हिमाचलो निजां कन्यां पार्वतीं त्रिजगत्प्रसूम्

Pagkaraan, si Himācala, sa pamamagitan ng banal na mantrang ito, ay ipinagkaloob ang sariling anak na si Pārvatī—ang banal na Ina ng tatlong daigdig—sa Dakilang Rudra.

Verse 40

इत्थं शिवाकरं शैलं शिवहस्तेनिधाय च । मुमोदातीव मनसि तीर्णकाममहार्णवः

Sa gayon, inilagay niya sa kamay ni Śiva ang bundok na pinabanal ng mismong paghipo ni Śiva, at siya’y nagalak nang ubod-lalim sa puso, gaya ng taong nakatawid sa malawak na karagatan ng pagnanasa.

Verse 41

वेदमंत्रेण गिरिशो गिरिजाकरपङ्कजम् । जग्राह स्वकरेणाशु प्रसन्नः परमेश्वरः

Nalugod ang Kataas-taasang Panginoon—si Giriśa—at agad Niyang hinawakan sa sarili Niyang kamay ang kamay ni Girijā na tulad ng lotus, na pinabanal sa pamamagitan ng isang mantrang Veda.

Verse 42

क्षितिं संस्पृश्य कामस्य कोदादिति मनुं मुने । पपाठ शङ्करः प्रीत्या दर्शयंल्लौकिकीं गतिम्

O pantas, pagdampi sa lupa, si Śaṅkara—sa mapagpalang galak—ay bumigkas ng mantrang nagsisimula sa “kodā…”, na kaugnay ni Kāma, at sa gayon ay ipinamalas din ang landas ng gawang-makamundo (laukikī gati).

Verse 43

महोत्सवो महानासीत्सर्वत्र प्रमुदावहः । बभूव जयसंरावो दिवि भूम्यन्तरिक्षके

Isang dakilang pagdiriwang ang naganap, na naghatid ng tuwa sa lahat ng dako. Umalingawngaw ang sigaw ng tagumpay sa langit, sa lupa, at sa pagitan ng kalawakan—pinupuno ang lahat ng daigdig ng mapalad na galak.

Verse 44

साधुशब्दं नमः शब्दं चक्रुस्सर्वेऽति हर्षिताः । गंधर्वास्सुजगुः प्रीत्या ननृतुश्चाप्सरोगणाः

Sa labis na galak, silang lahat ay sumigaw ng “Sādhu!” at “Namaḥ!”. Umawit nang matamis ang mga Gandharva sa tuwa, at nagsayaw ang mga pangkat ng Apsarā.

Verse 45

हिमाचलस्य पौरा हि मुमुदु श्चाति चेतसि । मंगलं महदासीद्वै महोत्सवपुरस्सरम्

Tunay nga, ang mga taga-lungsod ng Himācala ay nagalak nang malalim sa kanilang puso. Isang dakilang pagpapala ang sumibol doon, na pinangunahan ng maringal na pagdiriwang.

Verse 46

अहं विष्णुश्च शक्रश्च निर्जरा मुनयोऽखिलाः । हर्षिता ह्यभवंश्चाति प्रफुल्लवदनाम्बुजाः

“Ako, si Viṣṇu at si Śakra (Indra), kasama ang mga walang-kamatayang diyos at lahat ng mga rishi, ay napuspos ng galak; tunay ngang ang aming mga mukhang tulad ng lotus ay ganap na namukadkad sa ligaya.”

Verse 47

अथ शैलवरस्सोदात्सुप्रसन्नो हिमाचलः । शिवाय कन्यादानस्य साङ्गतां सुयथोचिताम्

Pagkaraan, si Himācala, ang pinakadakila sa mga bundok, ay lubhang nalugod; at sa ganap na nararapat na paraan, inihanda niya ang lahat ng ganap na kaayusan para sa pag-aalay ng kaniyang anak na dalaga bilang asawa kay Panginoong Śiva.

Verse 48

ततो वन्धुजनास्तस्य शिवां सम्पूज्य भक्तितः । ददुश्शिवाय सद्द्रव्यं नानाविधिविधानतः

Pagkaraan, ang mga kamag-anak niya, matapos sambahin nang may debosyon si Śivā (Pārvatī), ay naghandog kay Panginoong Śiva ng mahuhusay na kaloob at mga mapalad na bagay, sa iba’t ibang wastong ritwal at pamamaraan.

Verse 49

हिमालयस्तुष्टमनाः पार्वतीशि वप्रीतये । नानाविधानि द्रव्याणि ददौ तत्र मुनीश्वर

O panginoon sa mga pantas, ang Himalaya, na puspos ng kagalakan, ay nagkaloob doon ng sari-saring mahahalagang handog, upang bigyang-lugod kapwa si Pārvatī at si Śiva.

Verse 50

कौतुकानि ददौ तस्मै रत्नानि विविधानि च । चारुरत्नविकाराणि पात्राणि विविधानि च

Ipinagkaloob niya sa kanya ang mga mapalad na handog at sari-saring hiyas; at gayundin ang iba’t ibang sisidlang may marikit na pagkakayari, na hinubog mula sa mahahalagang batong-ginto at hiyas.

Verse 51

गवां लक्षं हयानां च सज्जितानां शतं तथा । दासीनामनुरक्तानां लक्षं सद्द्रव्यभूषितम्

Isang lakh na baka, at gayundin ay isang daang kabayong ganap ang kagamitan; at isang lakh na mga aliping-babae na tapat at mapagmahal, pinalamutian ng marapat at mainam na yaman—ang mga ito’y inihandog bilang kaloob.

Verse 52

नागानां शतलक्षं हि रथानां च तथा मुने । सुवर्णजटितानां च रत्नसारविनिर्मितम्

O pantas, tunay ngang may isang daang libong elepante, at gayundin ang mga karwahe; pinalamutian ng ginto at hinubog mula sa pinakamainam na diwa ng mga hiyas.

Verse 53

इत्थं हिमालयो दत्त्वा स्वसुतां गिरिजां शिवाम् । शिवाय परमेशाय विधिनाऽऽप कृतार्थताम्

Sa gayon, si Himālaya—matapos maibigay nang ayon sa banal na ritwal ang sariling anak na si Girijā (Pārvatī) kay Śiva, ang Kataas-taasang Panginoon—ay nagkamit ng ganap na katuparan, sapagkat natupad nang wasto ang kanyang tungkulin.

Verse 54

अथ शैलवरो माध्यंदिनोक्तस्तोत्रतो मुदा । तुष्टाव परमेशानं सद्गिरा सुकृताञ्जलिः

Pagkaraan, ang marangal na Panginoon ng Bundok, sa kagalakan, ay nagpuri kay Parameśāna (ang Panginoong Śiva) sa himnong itinakda para sa tanghaling-tapat; sa mga salitang tapat at wagas, at sa mga kamay na magkasalikop sa wastong añjali, inihandog niya ang pagsamba.

Verse 55

ततो वेदविदा तेनाज्ञप्ता मुनिगणास्तदा । शिरोऽभिषेकं चक्रुस्ते शिवायाः परमोत्सवाः

Pagkaraan, noon ding sandali, ang mga pangkat ng mga muni—sa utos ng nakaaalam ng mga Veda—ay nagsagawa ng śiro’bhiṣeka, ang banal na pagpapahid/pagbuhos sa ulo, para kay Śivā (Pārvatī), at ipinagdiwang iyon bilang isang lubhang mapalad na kapistahan.

Verse 56

देवाभिधानमुच्चार्य्य पर्य्यक्षणविधिं व्यधुः । महोत्सवस्तदा चासीन्महानन्दकरो मुने

Matapos bigkasin ang mga banal na pangalan, isinagawa nila ang itinakdang pradakṣiṇā, ang pag-ikot na pagsamba. Pagkaraan, O muni, sumiklab ang isang dakilang pagdiriwang na naghatid ng napakalaking kagalakan.