मङ्गलपत्रिकाग्रहणम् — Reception of the Auspicious Marriage Invitation

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात महाप्राज्ञ विष्णुशिष्य नमोऽस्तु ते । अद्भुतेयं कथाश्रावि त्वत्तोऽस्माभिः कृपानिधे

Sinabi ni Nārada: “O Lumikha (Brahmā), kagalang-galang na ama, lubhang marunong—alagad ni Panginoong Viṣṇu—pagpupugay at pagpapatirapa sa iyo. O bukal ng habag, mula sa iyo namin narinig ang kamangha-manghang banal na salaysay na ito.”

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामि चरितं शशिमौलिनः । वैवाहिकं सुमाङ्गल्यं सर्वाघौघविनाशनम्

Ngayon ay nais kong marinig ang banal na salaysay ng Panginoong may koronang buwan (Śiva)—ang mapalad na kuwento ng Kanyang kasal, tagapagkaloob ng mabuting kapalaran at tagapagwasak ng buong karamihan ng kasalanan.

Verse 3

किं चकार महादेवः प्राप्य मङ्गलपत्रिकाम् । तां श्रावय कथान्दिव्यां शङ्करस्सपरात्मनः

Nang matanggap ni Mahādeva ang mapalad na sulat, ano ang kanyang ginawa? Isalaysay mo sa amin ang banal na salaysay tungkol kay Śaṅkara—ang Kataas-taasang Sarili.

Verse 4

ब्रह्मोवाच । शृणु वत्स महाप्राज्ञ शाङ्करम्परमं यशः । यच्चकार महादेवः प्राप्य मङ्गलपत्रिकाम्

Wika ni Brahmā: “Makinig ka, anak kong minamahal, O lubhang marunong; dinggin mo ang kataas-taasang kaluwalhatian ni Śaṅkara—kung ano ang ginawa ni Mahādeva matapos tanggapin ang mapalad na kasulatang pangkasal.”

Verse 5

अथ शम्भुर्गृहीत्वा तां मुदा मंगलपत्रिकाम् । विजहास प्रहृष्टात्मा मानन्तेषां व्यधाद्विभुः

Pagkaraan, kinuha ni Śambhu ang mapalad na sulat nang may galak at ngumiti sa tuwa; ang Panginoong sumasaklaw sa lahat, na masaya ang loob, ay nagkaloob ng karangalan sa mga nagbibigay-galang sa Kanya.

Verse 6

वाचयित्वा च तां सम्यग्स्वीचकार विधानतः । तज्जनन्यापयामास बहुसम्मान्य चादृतः

Pagkapabigkas niya nito nang wasto, tinanggap Niya ayon sa nararapat na ritwal; at pagkaraan, sa malaking paggalang at pagpupugay, nagpadala Siya ng balita sa ina niya.

Verse 7

उवाच सुनिवर्गांस्तान्कार्य्यं सम्यक् कृतं शुभम् । आगन्तव्यं विवाहे मे विवाहस्स्वीकृतो मया

Sinabi niya sa mga banal at mararangal: “Ang mapalad na gawain ay natupad nang ganap. Dapat kayong dumalo sa aking kasal; tinanggap ko na ang pag-iisang-dibdib na ito.”

Verse 8

इत्याकर्ण्य वचश्शम्भोः प्रहृष्टास्ते प्रणम्य तम् । परिक्रम्य ययुर्धाम शंसन्तः स्वं विधिम्परम्

Nang marinig nila ang mga salita ni Śambhu (Panginoong Śiva), napuspos sila ng galak. Yumukod sila sa Kanya at umikot nang debosyonal sa paligid Niya, saka umalis patungo sa kanilang tahanan, pinupuri ang kataas-taasang dharma na itinuro Niya.

Verse 9

अथ देवेश्वरश्शम्भुस्सामरस्त्वां मुने द्रुतम् । लौकिकाचारमाश्रित्य महालीलाकरः प्रभुः

Pagkaraan, si Śambhu, ang Panginoon ng mga diyos—na nakikipagkaisa sa lahat—ay mabilis na nagsalita sa iyo, O pantas. Ang Kataas-taasang Panginoon, tagaganap ng dakilang līlā, ay sumandig sa mga kaugaliang pangmundo (laukika-ācāra) alang-alang sa Kanyang banal na paglalaro.

Verse 10

त्वमागतः परप्रीत्या प्रशंसंस्त्वं विधिम्परम् । प्रणमंश्च नतस्कन्धो विनीतात्मा कृताञ्जलिः

Dumating ka na may sukdulang debosyon, pinupuri ang marangal na kautusan ng dharma. Yumuyuk ka sa pagpupugay, nakayuko ang mga balikat sa kababaang-loob, disiplinado ang loob, at nakatiklop ang mga kamay, nakatindig sa mapitagang pagpapasakop.

Verse 11

अस्तौस्सुजयशब्दान्हि समुच्चार्य मुहुर्मुहुः । निदेशं प्रार्थयंस्तस्य प्रशंसंस्त्वं विधिम्मुने

Sa pag-ulit-ulit na pagbigkas nang malakas ng mga salitang mapalad na tagumpay, pinuri mo ang Panginoong iyon; at, O pantas, buong pagpapakumbaba mong hiniling ang Kanyang tagubilin tungkol sa wastong ritwal.

Verse 12

ततश्शंभुः प्रहृष्टात्मा दर्शयंल्लौकिकीं गतिम् । उवाच मुनिवर्य त्वां प्रीणयञ्छुभया गिरा

Pagkaraan, si Śambhu, na may galak sa kalooban at nagpapakita ng anyong makamundo alang-alang sa Kanyang lila, ay nagsalita sa iyo, O pinakadakila sa mga pantas, na nagpapasaya sa iyo sa mga salitang mapalad.

Verse 13

शिव उवाच । प्रीत्या शृणु मुनिश्रेष्ठ ह्यस्मत्तोऽद्य वदामि ते । ब्रुवे तत्त्वां प्रियो मे यद्भक्तराजशिरोमणिः

Sinabi ni Śiva: “Makinig ka nang may pag-ibig, O pinakadakila sa mga muni. Ngayon ay magsasalita Ako sa iyo nang tuwiran. Ihahayag Ko ang katotohanan, sapagkat mahal kita—ikaw ang hiyas sa korona sa mga hari ng mga deboto.”

Verse 14

कृतं महत्तपो देव्या पार्वत्या तव शासनात् । तस्यै वरो मया दत्तः पतित्वे तोषितेन वै

Sa iyong utos, ang Diyosa Pārvatī ay nagsagawa ng dakilang tapasya. Nalugod Ako roon, kaya ipinagkaloob Ko sa kanya ang biyaya na (si Śiva) ay magiging kanyang asawa.

Verse 15

करिष्येऽहं विवाहं च तस्या वश्यो हि भक्तितः । सप्तर्षिभिस्साधितश्च तल्लग्नं शोधितं च तैः

Tunay na isasagawa ko ang kanyang kasal, sapagkat sa pamamagitan ng debosyon ako’y tunay na napapasailalim sa kanyang kapangyarihan. At ang mapalad na sandali ng pag-iisang-dibdib ay inayos ng Pitong Rishi at sinuri at pinagtibay nila.

Verse 16

अद्यतस्सप्तमे चाह्नि तद्भविष्यति नारद । महोत्सवं करिष्यामि लौकिकीं गतिमाश्रितः

O Nārada, sa ikapitong araw mula ngayon magaganap ang pangyayaring iyon. Sa pag-ayon sa panlabas na gawi ng daigdig, maghahanda ako ng isang dakilang pagdiriwang.

Verse 17

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य शंकरस्य परात्मनः । प्रसन्नधीः प्रभुं नत्वा तात त्वं वाक्यमब्रवीः

Wika ni Brahmā: Nang marinig mo ang mga salita ni Śaṅkara—ang Kataas-taasang Sarili—ikaw, o minamahal, na may payapang at masayang diwa, ay yumukod sa Panginoon at saka nagsalita ng mga salitang ito.

Verse 18

नारद उवाच । भवतस्तु व्रतमिदम्भक्तवश्यो भवान्मतः । सम्यक् कृतं च भवता पार्वतीमानसेप्सितम्

Sabi ni Nārada: “Ang panatang ito mo ay tunay na angkop, sapagkat kinikilala Kang napapanaig ng debosyon. Ginawa mo ito nang wasto, kaya natupad ang minimithi sa puso ni Pārvatī.”

Verse 19

कार्यं मत्सदृशं किञ्चित्कथनीयन्त्वया विभो । मत्वा स्वसेवकं मां हि कृपां कुरु नमोऽस्तु ते

O Panginoong sumasaklaw sa lahat, ipahayag Mo sa akin ang isang gawaing nababagay sa akin. Ituring Mo akong Iyong lingkod at mahabag Ka sa akin. Pagpupugay sa Iyo.

Verse 20

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तस्तु त्वया शम्भुश्शंकरो भक्तवत्सलः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा सादरं त्वां मुनीश्वर

Sabi ni Brahmā: Nang masabi mo iyon, si Śambhu—Śaṅkara, ang laging mapagmahal sa mga deboto—ay sumagot na may payapang puso, at nagsalita sa iyo nang may paggalang, O panginoon ng mga pantas.

Verse 21

शिव उवाच । विष्णुप्रभृतिदेवांश्च मुनीन्सिद्धानपि ध्रुवम् । त्वन्निमन्त्रय मद्वाण्या मुनेऽन्यानपि सर्वतः

Wika ni Śiva: “Anyayahan mo—tunay nga—si Viṣṇu at ang iba pang mga diyos, gayundin ang mga muni at mga Siddha. O pantas, sa Aking sariling salita, anyayahan mo rin ang lahat ng iba pa mula sa bawat panig.”

Verse 22

सर्व आयान्तु सोत्साहास्सर्वशोभासमन्विताः । सस्त्रीसुतगणाः प्रीत्या मम शासनगौरवात्

“Magsidating ang lahat—puspos ng sigasig at nababalutan ng bawat karilagan—kasama ang kanilang mga asawa, mga anak, at mga tagasunod, nang may galak, dahil sa paggalang sa dangal ng Aking utos.”

Verse 23

नागमिष्यन्ति ये त्वत्र मद्विवाहोत्सवे मुने । ते स्वकीया न मन्तव्या मया देवादयः खलु

O pantas, yaong hindi darating dito upang ipagdiwang ang kapistahan ng aking kasal—kahit sila’y mga deva at iba pa—ay hindi ko dapat ituring na akin.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इतीशाज्ञां ततो धृत्वा भवाञ्छङ्करवल्लभः । सर्वान्निमन्त्रयामास तं तं गत्वा द्रुतं मुने

Wika ni Brahmā: Nang matanggap ang utos ng Panginoon, si Bhavān—minamahal ni Śaṅkara—ay mabilis na nagpunta, O pantas, sa bawat isa at inanyayahan silang lahat.

Verse 25

शम्भूपकण्ठमागत्य द्रुतं मुनिवरो भवान् । तद्दूत्यात्तत्र सन्तस्थौ तदाज्ञाम्प्राप्य नारद

O Nārada, ikaw na pinakamainam sa mga pantas ay mabilis na nagtungo kay Pakaṇṭha, ang minamahal na tagapaglingkod ni Śambhu. Bilang sugo niya, nanatili ka roon matapos tanggapin ang kanyang utos.

Verse 26

शिवोऽपि तस्थौ सोत्कण्ठस्तदागमनलालसः । स्वगणैस्सोत्सवैस्सवेंर्नृत्यद्भिस्सर्वतोदिशम्

Si Śiva man ay tumindig din doon, puspos ng pananabik at pagnanais sa pagdating niya; at sa lahat ng dako, ang Kanyang mga gaṇa—masaya at parang nasa banal na pagdiriwang—ay nagsayaw bilang pagdiriwang.

Verse 27

एतस्मिन्नेव काले तु रचयित्वा स्ववेषकम् । आजगामाच्युतश्शीघ्रं कैलासं सपरिच्छदः

Sa mismong sandaling iyon, si Acyuta (Viṣṇu), matapos ayusin ang sarili niyang pagbabalatkayo, ay dagling dumating sa Kailāsa, kasama ang mga tagapaglingkod at kinakailangang kasangkapan ng kanyang paglalakbay.

Verse 28

शिवम्प्रणम्य सद्भक्त्या सदारस्सदलो मुदा । तदाज्ञाम्प्राप्य सन्तस्थौ सुस्थाने प्रीतमानसः

Sa tapat na debosyon, siya’y yumukod kay Panginoong Śiva, at nagalak kasama ang kanyang asawa at mga kasama. Nang matanggap niya ang utos ni Śiva, nanatili siya sa nararapat na lugar, puspos ang puso ng ligaya.

Verse 29

तथाहं स्वगणैराशु कैलासमगमं मुदा । प्रभुम्प्रणम्यातिष्ठं वै सानन्दस्स्वगणान्वितः

“Kaya nga, ako, kasama ang aking mga tagasunod, ay nagmadaling nagtungo sa Kailāsa na may kagalakan. Pagkatapos yumukod sa Panginoon, tunay ngang nanatili ako roon—masaya ang puso—kasama ang aking mga tagasunod.”

Verse 30

इन्द्रादयो लोकपाला आययुस्सपरिच्छदाः । तथैवालंकृतास्सर्वे सोत्सवास्सकलत्रकाः

Dumating si Indra at ang iba pang mga tagapangalaga ng mga daigdig, kasama ang kani-kanilang mga kasamahan. Gayundin, silang lahat ay dumating na maringal ang bihis, may diwang pagdiriwang, at kasama ang kanilang mga asawa.

Verse 31

तथैव मुनयो नागास्सिद्धा उपसुरा स्तथा । आययुश्चापरेऽपीह सोत्सवास्सुनिमन्त्रिताः

Gayon din, dumating doon ang mga muni, mga nāga, mga siddha, at maging ang mga upasura (mga kasamang diyos); at marami pang iba ang dumating dito, masaya at parang may pagdiriwang, sapagkat sila’y naanyayahan nang nararapat.

Verse 32

महेश्वरस्तदा तत्रागतानां च पृथक् पृथक् । सर्वेषाममराद्यानां सत्कारं व्यदधान्मुदा

Pagkaraan, si Maheshvara, na nagagalak, ay naghandog doon ng marangal na pagtanggap at pag-asikaso—isa-isa—sa lahat ng dumating, na nagsisimula sa mga Deva.

Verse 33

अथोत्सवो महानासीत्कैलासे परमोद्भुतः । नृत्यादिकन्तदा चक्रुर्यथायोग्यं सुरस्त्रियः

Pagkaraan, sa Kailāsa ay sumilang ang isang dakila at lubhang kagila-gilalas na pagdiriwang. Noon, ang mga dalagang makalangit ay nagsayaw at naghandog ng iba pang sining, bawat isa ayon sa nararapat sa kanyang tungkulin, bilang masayang paglilingkod sa mapalad na presensya ni Panginoong Śiva.

Verse 34

एतस्मिन्समये देवा विष्ण्वाद्या ये समागताः । यात्रां कारयितुं शम्भोस्तत्रोषुस्तेऽखिला मुने

Noong panahong iyon, ang lahat ng mga diyos na nagtipon—pinangungunahan ni Viṣṇu—ay nanatili roon, O pantas, upang maisagawa nang wasto ang banal na yātrā, ang prusisyon ni Panginoong Śambhu.

Verse 35

शिवाज्ञप्तास्तदा सर्वे मदीयमिति यन्त्रिताः । शिवकार्यमिदं सर्वं चक्रिरे शिवसेवनम्

Pagkaraan, silang lahat, sa utos ni Śiva at pinigil ng diwang, “Kami ay sa Kanya,” ay isinagawa ang buong gawaing ito bilang gawain ni Śiva mismo—kaya’t sila’y namuhay sa paglilingkod at pagsamba kay Śiva.

Verse 36

मातरस्सप्त तास्तत्र शिवभूषाविधिम्परम् । चक्रिरे च मुदा युक्ता यथायोग्यन्तथा पुनः

Doon, ang pitong Banal na Ina, puspos ng galak, ay marapat na nagsagawa ng kataas-taasang ritwal ng pag-aadorno kay Śiva; at muli nilang inayos ang lahat ayon sa nararapat at angkop.

Verse 37

तस्य स्वाभाविको वेषो भूषाविविरभूत्तदा । तस्येच्छया मुनिश्रेष्ठ परमेशस्य सुप्रभो

Noon, ang likás na kasuutan niya ay wari’y naging isang makinang na palamuti. O pinakadakilang muni, sa kalooban ng Kataas-taasang Panginoon, ang marilag niyang liwanag ay sumilang at nagningning.

Verse 38

चन्द्रश्च मुकुटस्थाने सान्निध्यमकरोत्तदा । लोचनं सुन्दरं ह्यासीत्तृतीयन्तिलकं शुभम्

Pagkatapos, ang Buwan ay pumuwesto sa lugar ng korona, nanahan doon sa malapit na pagdalo. Ang mata Niya’y naging kagila-gilalas na marikit, at ang mapalad na ikatlong mata’y lumitaw na tila banal na tilaka—tanda ng mapagpalang, nahahayag (saguṇa) na presensya ni Śiva.

Verse 39

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे देवनिमन्त्रण देवागमन शिवयात्रावर्णनं नामैकोनचत्वारिंशोऽध्यायः

Sa ganito, sa Śrī Śiva Mahāpurāṇa—sa Ikalawang Aklat, ang Rudra Saṃhitā, at sa Ikatlong bahagi na tinatawag na Pārvatī-khaṇḍa—nagtatapos ang ika-39 na kabanata na pinamagatang “Ang Pag-anyaya sa mga Deva, ang Pagdating ng mga Diyos, at ang Paglalarawan ng Prusisyon ni Śiva.”

Verse 40

अन्यांगसंस्थितास्सर्पास्तदंगाभरणानि च । बभूवुरतिरम्याणि नानारत्नमयानि च

Ang mga ahas na nakapahinga sa iba pang mga sangkap ng Kanyang katawan ay naging mga palamuti sa mga sangkap na iyon, lubhang kaaya-ayang pagmasdan—wari’y hinubog mula sa sari-saring hiyas.

Verse 41

विभूतिरंगरागोऽभूच्चन्दनादिसमुद्भवः । तद्दुकूलमभूद्दिव्यं गजचर्मादि सुन्दरम्

Ang vibhūti, ang banal na abo, ay naging palamuti sa Kanyang katawan; ang sandalwood at iba pa ay naging mabangong pahid. Ang Kanyang kasuotan ay naging kagila-gilalas—marikit, yari sa balat ng elepante at iba pang banal na balabal.

Verse 42

ईदृशं सुन्दरं रूपं जातं वर्णातिदुष्करम् । ईश्वरोऽपि स्वयं साक्षादैश्वर्यं लब्धवान्स्वतः

Isang gayong kagandahang-anyo ang sumilang—katangi-tangi at halos di mailarawan sa mga salita. Maging ang Panginoon mismo, na hayagang naroroon, ay nagkamit ng maharlikang kabanalan sa pamamagitan ng likas Niyang kapangyarihan.

Verse 43

ततश्च सर्वे सुरपक्षदानवा नागाः पतंगाप्सरसो महर्षयः । समेत्य सर्वे शिवसन्निधिं तदा महोत्सवाः प्रोचुरहो मुदान्विताः

Pagkaraan, ang lahat—mga diyos at mga daitya, mga nāga, mga nilikhang may pakpak, mga apsarā, at mga dakilang rishi—ay nagtipon sa mismong harapan ni Śiva. Puno ng galak, sila’y sumigaw: “Ah! Kay dakila ng pagdiriwang!”

Verse 44

सर्वै ऊचुः । गच्छ गच्छ महादेव विवाहार्थं महेश्वर । गिरिजाया महादेव्याः सहास्माभिः कृपां कुरु

Sabi ng lahat: “Humayo, humayo, O Mahādeva—O Maheśvara—magpatuloy para sa kasal. Ipagkaloob Mo ang Iyong biyaya sa pagsama sa amin patungo kay Girijā, ang Dakilang Diyosa.”

Verse 45

ततो विष्णुरुवाचेदं प्रस्तावसदृशं वचः । प्रणम्य शंकरं भक्त्या विज्ञानप्रीतमानसः

Pagkaraan nito, nagsalita si Viṣṇu ng mga salitang angkop sa pagkakataon. Yumukod siya kay Śaṅkara nang may debosyon; ang isip ay nalugod sa tunay na pagkaunawang espirituwal, at saka Siya kinausap.

Verse 46

विष्णुरुवाच । देव देव महादेव शरणागतवत्सल । कार्यकर्त्ता स्वभक्तानां विज्ञप्तिं शृणु मे प्रभो

Wika ni Viṣṇu: “O Diyos ng mga diyos, Mahādeva, mapagkalinga sa mga sumisilong sa Iyo; Ikaw na tumutupad sa pangangailangan ng Iyong mga deboto—O Panginoon, dinggin Mo ang aking mapagpakumbabang pakiusap.”

Verse 47

गृह्योक्तविधिना शम्भो स्वविवाहस्य शंकर । गिरीशसुतया देव्या कर्म कर्तुमिहार्हसि

O Śambhu, O Śaṅkara, ngayon dito ay nararapat mong ganapin ang mga banal na ritwal ng sarili mong kasal ayon sa pamamaraang itinuro sa tradisyong Gṛhya, kasama ang Diyosa—ang anak ni Girīśa (Himālaya).

Verse 48

त्वया च क्रियमाणे तु विवाहस्य विधौ हर । स एव हि तथा लोके सर्वस्सुख्यातिमाप्नुयात

O Hara, kapag ikaw ang nagsagawa ng ritwal ng kasal, ang mismong gawaing iyon ay magiging tanyag sa buong daigdig at magtatamo ng pangkalahatang mapalad na karangalan.

Verse 49

मण्डपस्थापनन्नान्दीमुखन्तत्कुलधर्मतः । कारय प्रीतितो नाथ लोके स्वं ख्यापयन् यशः

O Panginoon, nang may kagalakan ay ipatindig ang mandapa at ipaganap ang mapalad na ritwal na Nandīmukha ayon sa dharma ng angkang iyon, upang ang iyong sariling karangalan ay makilala nang malawakan sa daigdig.

Verse 50

ब्रह्मोवाच । एवमुक्तस्तदा शम्भुर्विष्णुना परमेश्वरः । लौकिकाचारनिरतो विधिना तच्चकार सः

Wika ni Brahmā: Nang siya’y gayong kinausap ni Viṣṇu, si Śambhu—ang Kataas-taasang Panginoon—na nagnanais magpanatili ng wastong asal sa daigdig, ay isinagawa ang gawaing iyon ayon sa itinakdang tuntunin.

Verse 51

अहं ह्यधिकृतस्तेन सर्वमभ्युदयोचितम् । अकुर्वं मुनिभिः प्रीत्या तत्र तत्कर्म चादरात्

Tunay nga, yamang ako’y itinalaga niya, isinagawa ko ang lahat ng nararapat para sa mapalad na kasaganaan; at doon, nang malugod ang mga pantas na muni, tinupad ko ang ritong iyon nang may debosyon at ganap na paggalang.

Verse 52

कश्यपोऽत्रिर्वशिष्ठश्च गौतमो भागुरिर्गुरुः । कण्वो बृहस्पतिश्शक्तिर्जमदग्निः पराशरः

Naroon sina Kaśyapa, Atri, at Vasiṣṭha; si Gautama; si Bhāguri, ang kagalang-galang na guro; si Kaṇva; si Bṛhaspati; si Śakti; si Jamadagni; at si Parāśara.

Verse 53

मार्कण्डेयश्शिलापाकोऽरुणपालोऽकृतश्रमः । अगस्त्यश्च्यवनो गर्गश्शिलादोऽथ महामुने

O dakilang muni, (naroon din) sina Mārkaṇḍeya, Śilāpāka, Aruṇapāla, Akṛtaśrama; at gayundin sina Agastya, Cyavana, Garga, at Śilāda—mga bantog na rishi.

Verse 54

दधीचिरुपमन्युश्च भरद्वाजोऽकृतव्रणः । पिप्पलादोऽथ कुशिकः कौत्सो व्यासः सशिष्यकः

Naroon sina Dadhīci, Upamanyu, Bharadvāja, at Akṛtavraṇa; si Pippalāda; saka sina Kuśika, Kautsa, at Vyāsa kasama ang kanyang mga alagad—lahat ay naroroon.

Verse 55

एते चान्ये च बहव आगताश्शिवसन्निधिम् । मया सुनोदितास्तत्र चक्रुस्ते विधिवत्क्रियाम्

Ang mga ito at marami pang iba ay dumating sa mismong harapan ng Panginoong Śiva. Sa wastong tagubilin ko, isinagawa nila roon ang itinakdang ritwal ayon sa tuntunin at tradisyon.

Verse 56

वेदोक्तविधिना सर्वे वेदवेदांगपारगाः । रक्षां चक्रुर्महेशस्य कृत्वा कौतुकमंगलम्

Ang lahat ng mga pantas na ganap na bihasa sa mga Veda at mga sangay nito ay nagsagawa, ayon sa utos ng Veda, ng ritwal na pananggalang para kay Mahesha, matapos munang ganapin ang mga mapalad na seremonyang nagdudulot ng kagalakan at pagpapala.

Verse 57

ऋग्यजुस्सामसूक्तैस्तु तथा नानाविधैः परैः । मंगलानि च भूरीणि चक्रुः प्रीत्यर्षयोऽखिलाः

Pagkaraan, ang lahat ng mga ṛṣi, na puspos ng galak, ay nagsagawa ng maraming mapalad na ritwal—binibigkas ang mga himno mula sa Ṛg, Yajur, at Sāma Veda, kasama ang iba’t ibang sagradong awit at mantra.

Verse 58

ग्रहाणां पूजनं प्रीत्या चक्रुस्ते शम्भुना मया । मण्डलस्थसुराणां च सर्वेषां विघ्नशान्तये

Upang mapawi ang lahat ng hadlang, masaya nilang isinagawa ang pagsamba sa mga graha (mga planeta), at gayundin sa lahat ng mga diyos na nakalagay sa kani-kanilang mga mandala, ayon sa kautusan ni Śambhu (Panginoong Śiva).

Verse 59

ततश्शिवस्तु सन्तुष्टः कृत्वा सर्वं यथोचितम् । लौकिकं वैदिकं कर्म ननाम च मुदा द्विजान्

Pagkatapos, si Panginoong Śiva, lubos na nasiyahan, matapos ganapin ang lahat ayon sa nararapat—maging ang mga kaugaliang pangmundo at ang mga ritwal na Veda—ay yumukod nang may galak sa mga dvija na brāhmaṇa.

Verse 60

अथ सर्वेश्वरो विप्रान्देवान्कृत्वा पुरस्सरान् । निस्ससार मुदा तस्मात्कैलासात्पर्वतोत्तमात्

Pagkaraan, ang Panginoon ng lahat ng nilalang, inilagay sa unahan ang mga rishi at mga deva bilang panguna, at masayang lumisan mula sa Kailāsa—ang pinakadakilang bundok.

Verse 61

बहिः कैलासकुधराच्छम्भुस्तस्थौ मुदान्वितः । देवैस्सह द्विजैश्चैव नानास्वीकारकः प्रभुः

Sa labas ng bundok Kailāsa, tumindig si Śambhu na puspos ng galak. Ang Panginoon—na mahabaging tumatanggap ng mga handog at iba’t ibang anyo ng pagsamba—ay kasama ang mga deva at ang mga dwija, ang mga dalawang-ulit na isinilang na pantas.

Verse 62

तदोत्सवो महानासीत्तत्र देवादिभिः कृतः । सन्तुष्ट्यर्थं महेशस्य गानवाद्यसुनृत्यकः

Ang pagdiriwang doon ay tunay na dakila, isinagawa ng mga deva at iba pang nilalang sa langit; puspos ng pag-awit, tugtugin, at maririkit na sayaw, tanging upang pasayahin si Maheśa (Panginoong Śiva).