तारकवधोत्तरं देवस्तुतिः पर्वतवरप्रदानं च / Devas’ Hymn after Tāraka’s Slaying and the Bestowal of Boons upon the Mountains

Verse 1

ब्रह्मोवाच । निहतं तारकं दृष्ट्वा देवा विष्णुपुरोगमाः । तुष्टुवुश्शांकरिं भक्त्या सर्वेऽन्ये मुदिताननाः

Wika ni Brahmā: Nang makita nilang napatay si Tāraka, ang mga deva—na pinangungunahan ni Viṣṇu—ay nagpuri kay Śāṃkarī, ang banal na Konsorte at Śakti ni Śaṅkara, nang may debosyon; at ang iba pa, na nagliliwanag ang mukha sa galak, ay naghandog din ng mga himno.

Verse 2

देवा ऊचुः । नमः कल्याणरूपाय नमस्ते विश्वमंगल । विश्वबंधो नमस्तेऽस्तु नमस्ते विश्वभावन

Wika ng mga Deva: Pagpupugay sa Iyo na ang anyo ay mismong pagpapala. Pagpupugay sa Iyo, ang biyaya ng buong sansinukob. O kamag-anak at tagapangalaga ng daigdig, nawa’y tanggapin Mo ang aming pagpupugay; pagpupugay sa Iyo, ang Nagpapasibol at Nagpapanatili ng sansinukob.

Verse 3

नमोस्तु ते दानववर्यहंत्रे बाणासुरप्राणहराय देव । प्रलंबनाशाय पवित्ररूपिणे नमोनमश्शंकरतात तुभ्यम्

Pagpupugay sa Iyo, O Diyos—tagapagpuksa sa pinakadakila sa mga Dānava, tagakuha ng buhay ni Bāṇāsura; tagawasak kay Pralamba, na ang anyo ay kadalisayan. Muli’t muli akong yumuyuko sa Iyo, O Śaṅkara, kagalang-galang na Panginoon.

Verse 4

त्वमेव कर्त्ता जगतां च भर्त्ता त्वमेव हर्त्ता शुचिज प्रसीद । प्रपञ्चभूतस्तव लोकबिंबः प्रसीद शम्भ्वात्मज दीनबंधो

Ikaw lamang ang Lumikha at Tagapagtaguyod ng lahat ng daigdig; Ikaw lamang ang Tagapag-urong at Tagapagwakas. O isinilang na dalisay, maawa Ka. Ang nahahayag na sansinukob na ito ay salamin lamang ng Iyong sariling kaharian—maawa Ka, O anak ni Śambhu, kaibigan at kanlungan ng mga nagdurusa.

Verse 5

देवरक्षाकर स्वामिन्रक्ष नस्सर्वदा प्रभो । देवप्राणावन कर प्रसीद करुणाकर

O Panginoon, tagapagtanggol ng mga deva, aming Guro—ingatan Mo kami sa lahat ng panahon, O Makapangyarihan. O tagapag-ingat ng hininga-buhay ng mga deva, maawa Ka; O karagatan ng habag, ipamalas ang awa.

Verse 6

हत्वा ते तारकं दैत्यं परिवारयुतं विभो । मोचितास्सकला देवा विपद्भ्यः परमेश्वर

O Panginoong sumasaklaw sa lahat, O Kataas-taasang Īśvara—nang mapuksa Mo ang demonyong si Tāraka kasama ang kanyang mga kasamahan, napalaya ang lahat ng deva mula sa mga kapahamakan.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । एवं स्तुतः कुमारोऽसौ देवैर्विष्णुमुखैः प्रभुः । वरान्ददावभिनवान्सर्वेभ्यः क्रमशो मुने

Sinabi ni Brahmā: Nang siya’y mapuri nang gayon ng mga diyos, na si Viṣṇu ang nangunguna, ang makapangyarihang Panginoong Kumāra ay nagkaloob ng mga bagong biyaya sa kanilang lahat, isa-isa, O pantas.

Verse 8

शैलान्निरीक्ष्य स्तुवतस्ततस्स गिरिशात्मजः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा प्रोवाच प्रददद्वरान्

Nang makita niya sila sa bundok na umaawit ng mga papuri, ang anak ni Girīśa (Panginoong Śiva) ay labis na nalugod. Pagkaraan ay nagsalita Siya, habang ipinagkakaloob ang mga biyaya.

Verse 9

स्कन्द उवाच । यूयं सर्वे पर्वता हि पूजनीयास्तपस्विभिः । कर्मिभिर्ज्ञानिभिश्चैव सेव्यमाना भविष्यथ

Sinabi ni Skanda: “Kayong lahat na mga bundok ay tunay na magiging karapat-dapat sambahin ng mga asceta; at igagalang at paglilingkuran din kayo ng mga nagsasagawa ng ritwal at ng mga nakaaalam ng katotohanang espirituwal.”

Verse 10

शंभोर्विशिष्टरूपाणि लिंगरूपाणि चैव हि । भविष्यथ न संदेहः पर्वता वचनान्मम

O Diyosa na isinilang sa bundok, ayon sa Aking salita ay walang pag-aalinlangan: ang mga natatanging pagpapakita ni Śambhu ay tunay na magaganap—kapwa ang Kanyang mga natatanging anyo at ang Kanyang anyo bilang Liṅga.

Verse 11

योऽयं मातामहो मेऽद्य हिमवान्पर्वतोत्तमः । तपस्विनां महाभागः फलदो हि भविष्यति

“Ang mismong Himavān na ito—ang aking lolo sa ina, ang pinakadakila sa mga bundok—sa araw na ito ay tiyak na magiging tagapagkaloob ng mga bunga (mga espirituwal na pagtatamo) sa mga dakilang asetiko.”

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे स्वामिकार्तिकचरितगर्भितशिवाशिवचरितवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ikalabindalawang kabanata, na pinamagatang “Ang pagsasalaysay ng mga gawa ni Śiva at ng di-mapalad, na nakapaloob sa salaysay tungkol kay Panginoong Kārtikeya,” sa ikaapat na bahagi (Kumāra-khaṇḍa) ng ikalawang dibisyon, ang Rudra-saṃhitā, ng Śrī Śiva Mahāpurāṇa.

Verse 13

इदानीं खलु सुप्रीत्या कैलासं गिरिशालयम् । जननी जनकौ द्रष्टुं शिवाशंभू त्वमर्हसि

Ngayon nga, na may pusong puspos ng galak, nararapat kang magtungo sa Kailāsa—ang tahanan ng Panginoon ng mga Bundok—upang masilayan ang iyong Ina at Ama, sina Śivā at Śambhu; ito’y ang angkop para sa iyo.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा निखिला देवा विष्ण्वाद्या प्राप्तशासनाः । कृत्वा महोत्सवं भूरि सकुमारा ययुर्गिरिम्

Sinabi ni Brahmā: Pagkasabi nito, ang lahat ng mga diyos—na pinangungunahan ni Viṣṇu—matapos tanggapin ang utos, ay nagdiwang ng isang dakilang pagdiriwang nang sagana; at kasama ang mga Kumāra, sila’y nagtungo sa bundok.

Verse 15

कुमारे गच्छति विभौ कैलासं शंकरालयम् । महामंगलमुत्तस्थौ जयशब्दो बभूव ह

Nang ang maringal na Kumāra ay tumulak patungong Kailāsa, ang tahanan ni Śaṅkara, sumilang ang dakilang pagpapala, at umalingawngaw ang sigaw na “Tagumpay!”

Verse 16

आरुरोह कुमारोऽसौ विमानं परमर्द्धिमत् । सर्वतोलंकृतं रम्यं सर्वोपरि विराजितम्

Ang banal na Kumāra ay sumakay sa maringal na vimāna, hitik sa sukdulang karangyaan—marikit, pinalamutian sa lahat ng panig, at nagniningning na mataas sa ibabaw ng lahat.

Verse 17

अहं विष्णुश्च समुदौ तदा चामरधारिणौ । गुह मूर्ध्नि महाप्रीत्या मुनेऽभूव ह्यतंद्रितौ

O pantas na muni, noon si Viṣṇu at ako ay magkasamang tumindig doon bilang mga may hawak ng chamara (pamayang buntot-yak), at sa dakilang galak ay masikap naming pinaypayan ang ulo ni Guha (Kumāra).

Verse 18

इन्द्राद्या अमरास्सर्वे कुर्वंतो गुहसेवनम् । यथोचितं चतुर्दिक्षु जग्मुश्च प्रमुदास्तदा

Pagkaraan, si Indra at ang lahat ng mga walang-kamatayang diyos, matapos maglingkod at sumamba kay Guha (Kumāra/Kārttikeya) nang nararapat, ay umalis na may galak sa apat na panig, bawat isa’y bumalik sa sariling dako.

Verse 19

शंभोर्जयं प्रभाषंतः प्रापुस्ते शंभुपर्वतम् । सानंदा विविशुस्तत्रोच्चरितो मंगलध्वनिः

Ipinahayag nila, “Tagumpay kay Śambhu!”, at narating ang bundok ni Śambhu. Pagpasok nila roon na may galak, nagtaas sila ng mga mapalad na sigaw na umalingawngaw sa buong pook.

Verse 20

दृष्ट्वा शिवं शिवां चैव सर्वे विष्ण्वादयो द्रुतम् । प्रणम्य शंकरं भक्त्या करौ बद्ध्वा विनम्रकाः

Nang makita si Panginoong Śiva at ang Diyosa Śivā na magkasama, ang lahat ng mga diyos—na pinangungunahan ni Viṣṇu—ay agad lumapit. Sa debosyon, yumukod sila kay Śaṅkara, pinagdugtong ang mga palad sa paggalang, at nagpakumbaba.

Verse 21

कुमारोऽपि विनीतात्मा विमानादवतीर्य च । प्रणनाम मुदा शंभुं शिवां सिंहासनस्थिताम्

Maging si Kumāra (Skanda), mapagpakumbaba ang diwa, ay bumaba mula sa makalangit na sasakyang-vimāna at, sa galak, ay yumukod at nagpatirapa kay Śambhu (Panginoong Śiva) at kay Śivā (Pārvatī) na nakaupo sa trono.

Verse 22

अथ दृष्ट्वा कुमारं तं तनयं प्राणवल्लभम् । तौ दंपती शिवौ देवौ मुमुदातेऽति नारद

Pagkaraan, nang makita ang kabataang anak na iyon—minamahal na parang sariling buhay—ang banal na mag-asawang sina Śiva at ang Kanyang kabiyak ay napuspos ng labis na kagalakan, O Nārada.

Verse 23

महाप्रभुस्समुत्थाप्य तमुत्संगे न्यवेशयत् । मूर्ध्नि जघ्रौ मुदा स्नेहात्तं पस्पर्श करेण ह

Inangat siya ng Dakilang Panginoon at pinaupo sa Kanyang kandungan. Sa masayang pag-ibig, hinalikan (inamyos) Niya ang tuktok ng ulo at marahang hinaplos ng Kanyang kamay.

Verse 24

महानंदभरः शंभुश्चकार मुखचुंबनम् । कुमारस्य महास्नेहात् तारकारेर्महाप्रभोः

Punô ng dakilang kagalakan, hinalikan ni Panginoong Śambhu ang mukha ni Kumāra. Ginawa niya ito dahil sa malalim na pag-ibig sa dakilang Panginoon na magiging tagapagpuksa kay Tāraka.

Verse 25

शिवापि तं समुत्थाप्य स्वोत्संगे संन्यवेशयत् । कृत्वा मूर्ध्नि महास्नेहात् तन्मुखाब्जं चुचुम्ब हि

Si Śivā rin ay inangat siya at pinaupo sa sariling kandungan. Pagkaraan, dahil sa dakilang pag-ibig ng ina, inilagay niya siya sa kanyang ulo at tunay na hinalikan ang kanyang mukhang tulad ng lotus.

Verse 26

तयोस्तदा महामोदो ववृधेऽतीव नारद । दंपत्योः शिवयोस्तात भवाचारं प्रकुर्वतोः

O Nārada, noon ay labis na lumago ang dakilang kagalakan, sapagkat ang banal na mag-asawa—si Śiva at ang Kanyang kabiyak—ay abala sa mga pagtalima at asal na nararapat sa kanilang sagradong buhay-mag-asawa.

Verse 27

तदोत्सवो महानासीन्नानाविधिः शिवालये । जयशब्दो नमश्शब्दो बभूवातीव सर्वतः

Ang pagdiriwang na iyon ay naging tunay na maringal sa templo ni Śiva, na may sari-saring ritwal. Sa lahat ng dako, labis na umalingawngaw ang sigaw na “Jaya!” at ang pagbati ng pagpupugay na “Namaḥ!”

Verse 28

ततस्सुरगणास्सर्वे विष्ण्वाद्या मुनयस्तथा । सुप्रणम्य मुदा शंभुं तुष्टुवुस्सशिवं मुने

Pagkaraan, ang lahat ng pangkat ng mga diyos—na pinangungunahan ni Viṣṇu—at gayundin ang mga pantas, ay yumukod nang may malalim na paggalang kay Śambhu; at sa kagalakan ay nagpuri sila sa mapalad na Panginoong Śiva, O pantas.

Verse 29

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव भक्तानामभयप्रद । नमो नमस्ते बहुशः कृपाकर महेश्वर

Wika ng mga Deva: “O Diyos ng mga diyos, O Mahādeva, tagapagkaloob ng kawalang-takot sa mga deboto—muli’t muli kaming yumuyuko sa Iyo. O Maheśvara, bukal ng habag!”

Verse 30

अद्भुता ते महादेव महालीला सुखप्रदा । सर्वेषां शंकर सतां दीनबंधो महाप्रभो

O Mahādeva, kamangha-mangha ang Iyong dakilang līlā na nagkakaloob ng ligaya. O Śaṅkara, O makapangyarihang Panginoon—Ikaw ang kaibigan at kanlungan ng mga nagdurusa, at ang tagapagpala ng lahat ng matutuwid.

Verse 31

एवं मूढधियश्चाज्ञाः पूजायां ते सनातनम् । आवाहनं न जानीमो गतिं नैव प्रभोद्भुताम्

Kaya nga, dahil sa nalilitong pag-unawa at kamangmangan, hindi kami bihasa sa walang-hanggang paraan ng pagsamba. Hindi namin nalalaman ang wastong ritwal ng pag-anyaya (āvāhana), ni nauunawaan ang dakilang landas at bunga na sumisibol mula sa tunay na paggising espirituwal.

Verse 32

गंगासलिलधाराय ह्याधाराय गुणात्मने । नमस्ते त्रिदशेशाय शंकराय नमोनमः

Pagpupugay kay Śaṅkara—na wari’y daloy ng banal na tubig ng Gaṅgā, siyang sandigan ng lahat, ang panloob na diwa ng mga guṇa, at Panginoon ng mga diyos. Sa Iyo, muli’t muli, ako’y nagpapatirapa.

Verse 33

वृषांकाय महेशाय गणानां पतये नमः । सर्वेश्वराय देवाय त्रिलोकपतये नमः

Pagpupugay kay Mahesha na may sagisag na toro; pagpupugay sa Panginoon ng mga Gaṇa. Pagpupugay sa Diyos na Kataas-taasan, Hari ng lahat; pagpupugay sa Panginoon at Tagapangalaga ng tatlong daigdig.

Verse 34

संहर्त्रे जगतां नाथ सर्वेषां ते नमो नमः । भर्त्रे कर्त्रे च देवेश त्रिगुणेशाय शाश्वते

O Panginoon ng mga daigdig, Tagapagwakas ng lahat, pagpupugay sa Iyo nang paulit-ulit. O Diyos ng mga diyos, Ikaw ang Tagapagtaguyod at Tagapaglikha; pagpupugay sa Iyo, ang Walang-hanggang Panginoon na naghahari sa tatlong guṇa.

Verse 35

विसंगाय परेशाय शिवाय परमात्मने । निष्प्रपंचाय शुद्धाय परमायाव्ययाय च

Pagpupugay kay Śiva—ang Kataas-taasang Panginoon, ang Pinakamataas na Sarili—na walang pagkakabit, lampas sa lahat ng pagpapakita ng sanlibutan, ganap na dalisay, sukdulan, at di-nasisira.

Verse 36

दण्डहस्ताय कालाय पाशहस्ताय ते नमः । वेदमंत्रप्रधानाय शतजिह्वाय ते नमः

Pagpupugay sa Iyo bilang Kāla (Panahon), na may hawak na tungkod; pagpupugay sa Iyo na may hawak na panilo. Pagpupugay sa Iyo na siyang diwa at kapangyarihan ng mga mantrang Veda; pagpupugay sa Iyo na may sandaang dila—di-mauubos ang papuri at ang Iyong bigkas ay nagiging banal na salita.

Verse 37

भूतं भव्यं भविष्यच्च स्थावरं जंगमं च यत् । तव देहात्समुत्पन्नं सर्वथा परमेश्वर

O Parameśvara, anuman ang umiiral bilang nakaraan, kasalukuyan, at hinaharap—maging di-gumagalaw o gumagalaw—ay sa lahat ng paraan nagmula sa Iyong sariling banal na pagkatao.

Verse 38

पाहि नस्सर्वदा स्वामिन्प्रसीद भगवन्प्रभो । वयं ते शरणापन्नाः सर्वथा परमेश्वर

Ingatan at pag-iingat Mo’y sumaatin magpakailanman, O Panginoon. Maawa Ka, O Bhagavān, O Prabhu. Sa lahat ng paraan kami’y sumilong sa Iyo, O Parameśvara; kaya ipagkaloob Mo ang Iyong nagliligtas na biyaya.

Verse 39

शितिकण्ठाय रुद्राय स्वाहाकाराय ते नमः । अरूपाय सरूपाय विश्वरूपाय ते नमः

Pagpupugay sa Iyo, Śitikaṇṭha—Rudra—Ikaw ang mismong pagbigkas ng “svāhā” sa mga handog ng Veda. Pagpupugay sa Iyo na walang anyo ngunit nag-aanyong may anyo, at sa Iyo na nahahayag bilang anyong kosmiko na sumasaklaw sa lahat.

Verse 40

शिवाय नीलकंठाय चिताभस्मांगधारिणे । नित्यं नीलशिखंडाय श्रीकण्ठाय नमोनमः

Muli-muli kong iniaalay ang pagpupugay kay Śiva—ang Panginoong May Asul na Lalamunan (Nīlakaṇṭha), na may banal na abo (vibhūti) sa Kanyang katawan, na laging pinalalamutian ng bughaw na tanda sa tuktok, si Śrīkaṇṭha—ang mapalad na lalamunan; namo namah.

Verse 41

सर्वप्रणतदेहाय संयमप्रणताय च । महादेवाय शर्वाय सर्वार्चितपदाय च

Pagpupugay kay Mahādeva, na sa Kanya’y yumuyuko ang lahat; sa Kanya na nakatuon sa pagpipigil-sa-sarili at mahigpit na disiplina; pagpupugay kay Śarva; at sa Kanya na ang banal na mga paa ay sinasamba ng lahat.

Verse 42

त्वं ब्रह्मा सर्वदेवानां रुद्राणां नीललोहितः । आत्मा च सर्वभूतानां सांख्यैः पुरुष उच्यसे

Ikaw ang Brahmā para sa lahat ng mga deva; sa mga Rudra, Ikaw ang Nīlalohita. Ikaw rin ang panloob na Ātman ng lahat ng nilalang, at ayon sa mga Sāṃkhya, Ikaw ay tinatawag na Puruṣa.

Verse 43

पर्वतानां सुमेरुस्त्वं नक्षत्राणां च चन्द्रमा । ऋषीणां च वशिष्ठस्त्वं देवानां वासवस्तथा

Sa mga bundok, Ikaw ang Meru; sa mga tanglaw sa langit, Ikaw ang Buwan. Sa mga ṛṣi, Ikaw si Vasiṣṭha; at sa mga deva, Ikaw rin si Vāsava (Indra)—Ikaw ang pinakadakilang kahusayan sa bawat kaayusan ng mga nilalang.

Verse 44

अकारस्सर्ववेदानां त्राता भव महेश्वर । त्वं च लोकहितार्थाय भूतानि परिषिंचसि

O Maheśvara, maging tagapagligtas at kanlungan ng buong kapahayagang Veda na ang unang tunog ay ‘A’. At para sa kapakanan ng mga daigdig, patuloy Mong inaaruga at pinananatili ang lahat ng nilalang, sa pamamagitan ng Iyong mapagpalang pag-alalay.

Verse 45

महेश्वर महाभाग शुभाशुभनिरीक्षक । आप्यायास्मान्हि देवेश कर्तॄन्वै वचनं तव

O Maheśvara, O Panginoong lubhang mapalad, Ikaw na kumikilala sa mabuti at masama—O Panginoon ng mga diyos, pakainin at palakasin Mo kami, ang Iyong mga lingkod na gumaganap; sapagkat ang Iyong salita lamang ang aming utos.

Verse 46

रूपकोटिसहस्रेषु रूपकोटिशतेषु ते । अंतं गंतुं न शक्ताः स्म देवदेव नमोस्तु ते

Kahit masdan namin ang libo-libo at daan-daang koro ng Iyong mga anyo, hindi pa rin namin maabot ang hangganan Mo. O Diyos ng mga diyos, pagpupugay sa Iyo.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वाखिला देवा विष्ण्वाद्या प्रमुखस्थिताः । मुहुर्मुहुस्सुप्रणम्य स्कंदं कृत्वा पुरस्सरम्

Sinabi ni Brahmā: Pagkaraang maghandog ng papuri, ang lahat ng mga diyos—na pinangungunahan ni Viṣṇu—ay paulit-ulit na yumukod nang may malalim na paggalang; at inilagay si Skanda sa unahan, sila’y nagpatuloy sa paglakad.

Verse 48

देवस्तुतिं समाकर्ण्य शिवस्सर्वेश्वरस्स्वराट् । सुप्रसन्नो बभूवाथ विजहास दयापरः

Nang marinig ni Śiva—ang Kataas-taasang Panginoon ng lahat—ang himno ng papuri ng mga diyos, Siya’y labis na nalugod; at dahil sa likas Niyang habag, Siya’y ngumiti nang may galak.

Verse 49

उवाच सुप्रसन्नात्मा विष्ण्वादीन्सुरसत्तमान् । शंकरः परमेशानो दीनबंधुस्सतां गतिः

Pagkaraan, si Śaṅkara—ang Kataas-taasang Panginoon (Parameśvara), mahabaging kaibigan ng mga nagdurusa at kanlungan ng mga banal—ay nagsalita nang may payapa at mapagpalang puso kay Viṣṇu at sa pinakadakila sa mga diyos.

Verse 50

शिव उवाच । हे हरे हे विधे देवा वाक्यं मे शृणुतादरात् । सर्वथाहं सतां त्राता देवानां वः कृपानिधिः

Wika ni Śiva: “O Hari, O Vidhātṛ (Brahmā), O mga diyos—pakinggan ninyo ang aking mga salita nang may paggalang. Sa lahat ng paraan, Ako ang tagapagtanggol ng mga matuwid, at para sa inyo, Ako ang bukal ng biyaya at habag.”

Verse 51

दुष्टहंता त्रिलोकेशश्शंकरो भक्तवत्सलः । कर्ता भर्ता च हर्ता च सर्वेषां निर्विकारवान्

Si Śaṅkara—tagapuksa ng masasama, Panginoon ng tatlong daigdig, at mapagmahal sa mga deboto—para sa lahat ng nilalang ay Siya ang gumagawa, ang nagtataguyod, at ang nagbabalik-loob (sumasaklaw pabalik); gayunman Siya’y nananatiling di-nagbabago at di-nadadapuan ng pagbabago.

Verse 52

यदा यदा भवेद्दुःखं युष्माकं देवसत्तमाः । तदा तदा मां यूयं वै भजंतु सुखहेतवे

Tuwing may dumarating na dalamhati sa inyo, O pinakamahuhusay sa mga diyos, sa mismong sandaling iyon ay sambahin ninyo Ako nang tunay, upang magbunga ng kaginhawahan at ligaya; sapagkat Ako ang sanhi ng inyong kabutihan at kaligayahan.

Verse 53

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञप्तस्तदा देवा विष्ण्वाद्यास्समुनीश्वराः । शिवं प्रणम्य सशिवं कुमारं च मुदान्विताः

Sinabi ni Brahmā: Sa gayong utos, ang mga diyos na pinangungunahan ni Viṣṇu, kasama ang mga dakilang ṛṣi, ay yumukod at nagpatirapa kay Śiva kasama ang Kaniyang Śakti, at gayundin kay Kumāra; at sa pusong punô ng galak, isinagawa nila ang ayon sa ipinag-utos.

Verse 54

कथयंतो यशो रम्यं शिवयोश्शांकरेश्च तत् । आनन्दं परमं प्राप्य स्वधामानि ययु र्मुने

O pantas, sa pagsasalaysay nila ng marikit na kaluwalhatian nina Śiva at Śaṅkara, natamo nila ang sukdulang ānanda at nagtungo sa kani-kanilang banal na tahanan.

Verse 55

शिवोपि शिवया सार्द्धं सगणः परमेश्वरः । कुमारेणयुतः प्रीत्योवास तस्मिन्गिरौ मुदा

Pagkaraan, si Śiva rin—ang Kataas-taasang Panginoon—kasama si Śivā, na napapaligiran ng Kanyang mga gaṇa, at kasama ang banal na Kumāra, ay nanahan sa bundok na iyon nang may galak at pag-ibig.

Verse 56

इत्येवं कथितं सर्वं कौमारं चरितं मुने । शैवं च सुखदं दिव्यं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

Ganyan nga, O pantas, ang buong banal at nagbibigay-ligaya na salaysay na Śaiva tungkol sa mga gawa ni Kumāra ay naisaad na. Ano pa ang nais mong marinig?