युद्धकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः
Rāvaṇa’s Assault on Nīla and Lakṣmaṇa; Hanumān Bears Rāma
सतस्यवाक्यंप्रतिपूर्णघोषंज्याशब्दमुग्रंचनिशम्यराजा ।आसाद्यसौमित्रिमवस्थितंतंकोपान्वितोवाचमुवाचरक्षः ।।6.59.95।।
sa tasya vākyaṃ pratipūrṇa-ghoṣaṃ jyā-śabdam ugraṃ ca niśamya rājā |
āsādya saumitrim avasthitaṃ taṃ kopānvito vācam uvāca rakṣaḥ ||6.59.95||
Nang marinig ng hari sa mga Rākṣasa ang kanyang mga salitang puspos ng hamon, at ang mabagsik na tunog ng bagting, nilapitan niya si Saumitrī na matatag na nakatindig; at sa galit na nag-aalab, nagsalita ang rākṣasa.
Hearing the challenging statement of the king of Rakshasas and hearing the vibrating sound, Saumithri standing close by spoke these wrathful words.
It warns that anger (krodha) distorts judgment; dharma requires self-mastery, especially for rulers and warriors whose emotions can decide life and death.
Rāvaṇa hears Lakṣmaṇa’s challenge and the bow’s fierce twang, then advances and prepares to reply in wrath.
Steadfastness in Saumitrī (standing firm) is contrasted with wrath in Rāvaṇa (loss of inner balance).