युद्धकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः
Rāvaṇa’s Assault on Nīla and Lakṣmaṇa; Hanumān Bears Rāma
आसाद्यरणमध्येतंवारयित्वास्थितोज्वलन् ।धनुर्विष्फारयामासकम्पयन्निवमेदिनीम् ।।6.59.93।।
āsādya raṇa-madhye taṃ vārayitvā sthito jvalan |
dhanur viṣphārayāmāsa kampayann iva medinīm ||6.59.93||
Nang maabutan niya siya sa gitna ng labanan at harangin ang kanyang daraanan, tumindig siyang nag-aalab; at pinakintab ang kanyang busog, na wari’y yayanigin ang mismong daigdig.
In the midst of the battlefield stood Ravana, intercepting with his glowing bow making loud sounds as though shaking the earth.
The verse frames the warrior’s public responsibility: in dharmic combat, one must face the enemy directly and hold the line, even amid intimidation.
Rāvaṇa confronts Lakṣmaṇa in the thick of battle and signals challenge by loudly twanging his bow.
Fearlessness and commanding presence—standing firm at the decisive moment.