योऽसौरथस्थोमृगराजकेतुर्दून्वस्थिन्दनुश्शक्रधनुःप्रकाशम् ।करीवभात्युग्रविवृत्तदंष्ट्रस्सइन्द्रजिन्नामवरप्रधानः ।।6.59.15।।
yo ’sau rathastho mṛgarāja-ketur dhūnvan sthindanuḥ śakra-dhanuḥ-prakāśam |
karīva bhāty ugra-vivṛtta-daṃṣṭraḥ sa indrajit nāma vara-pradhānaḥ ||6.59.15||
Naroon siya sa ibabaw ng kanyang karwahe, may sagisag na leon; iwinawasiwas niya ang busog na kumikislap na tila bahaghari ni Indra. Sa nakakatakot na pangil na nakausli, wari’y isang elepante ang anyo—siya si Indrajit, dakila dahil sa mga biyayang natamo niya.
"The one on the chariot, distinguished by the sign of a lion, and making sound with his bow, splendid as Indra's bow with terrific teeth projected forward looks like an elephant, eminent by virtue of the boons bestowed is Indrajith by name."
Power gained through boons and prowess must still be governed by dharma; mere might and divine gifts do not confer righteousness.
A prominent rākṣasa champion (Indrajit) is identified and visually characterized as he prepares for battle.
Martial prowess and confidence (vīrya) are highlighted, while the broader epic implicitly contrasts such prowess with dharmic intent.