युद्धकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः
Rāvaṇa’s Assault on Nīla and Lakṣmaṇa; Hanumān Bears Rāma
तस्मिन्प्रभन्नेत्रिदशेन्द्रशतौसुरासुराभूतगणादिशश्च ।ससागरास्सर्षिमहोरगाश्चतथैवभूम्यम्बुचराश्चप्रहृष्टाः ।।6.59.146।।
tasmin prabhanne tridaśendraśatrau surāsurā bhūta-gaṇā diśaś ca |
sa-sāgarāḥ sa-ṛṣi-mahōragāś ca tathaiva bhūmy-ambu-carāś ca prahṛṣṭāḥ ||6.59.146||
Nang mapaurong ang kaaway ni Indra, ang mga deva at asura, ang mga pangkat ng nilalang, at maging ang mga tagapangalaga ng mga dako—kasama ang mga dagat, ang mga rishi, at ang mga dakilang ahas—gayundin ang lahat ng nilalang na gumagalaw sa lupa at sa tubig ay nagalak.
Again, comes Naranthaka, with multitude of swords and arrows, mounted on top of a chariot with flags, blazing like fire, who fights with mountain peaks.
Dharma is portrayed as cosmic order: when a disruptive force is checked, harmony returns and all realms—divine, human, and natural—rejoice.
Following the rout of Indra’s enemy (contextually Indrajit), the epic marks a turning point with universal celebration, closing the sarga’s action.
The implied virtue is steadfastness in righteous struggle: dharmic victory benefits not only one side but the wider world.