Shloka 43
लङ्कानिरीक्षणं व्यूहविन्यासश्च
Survey of Lanka and Deployment of the Battle Formation
नजानातिपुरावीर्यममयुद्धेसराघवः ।ममचापमयींवीणांशरकोणैःप्रवादिताम् ।।।।ज्याशब्दतुमुलांघोरामार्तभीतमहास्वनाम् ।नाराचतलसन्नादांतांममाहितवाहिनीम् ।।।।अवगाह्यमहारङ्गंवादयिष्याम्यहंरणे ।
na jānāti purā vīryaṃ mama yuddhe sa rāghavaḥ |
mama cāpamayīṃ vīṇāṃ śarakoṇaiḥ pravāditām ||
jyāśabdatumulāṃ ghorām ārtabhītamahāsvanām |
nārācatala-sannādāṃ tāṃ mamāhitavāhinīm ||
avagāhya mahāraṅgaṃ vādayiṣyāmy ahaṃ raṇe ||
“Hindi pa nalalaman noon ni Rāghava ang aking tapang sa digmaan. Sa paglusong ko sa hanay ng kaaway, tutugtugin ko sa labanan ang aking busog na tila vīṇā—pinapatunog ng mga dulo ng palaso—nakapangingilabot sa dagundong ng hila ng bagting, malakas sa sigaw ng mga nagdurusa at natatakot, at umaalingawngaw na parang banggaan ng mga bakal na palaso. Yaon ang aking mapaminsalang daluyong; papasok ako sa malaking larangan at tutugtugin ko iyon sa digmaan.”
The dove-eyed Sita is obstructed by Ravana there (at Lanka) like the planet Rohini is caught by the red coloured planet (Mars).
FAQs
The verse illustrates how Adharma aestheticizes violence—turning warfare into ‘music’—whereas Dharma treats force as a last resort governed by restraint and truth.
Rāvaṇa imagines his entry into battle, boasting that his bow and arrows will create a terrifying din and overwhelm the opposing host.
Negatively, it emphasizes Rāvaṇa’s vainglory and delight in intimidation; by contrast, it sets the stage for Rāma’s disciplined, dharmic warfare.