कौसल्याविलापः
Kausalya’s Lament and Ethical Analogies on Kingship
यत्त्वयाऽकरुणं कर्म व्यपोह्य मम बान्धवाः।निरस्ताः परिधावन्ति सुखार्हाः कृपणा वने।।2.61.10।।
yat tvayā 'karuṇaṃ karma vyapohya mama bāndhavāḥ |
nirastāḥ paridhāvanti sukhārhāḥ kṛpaṇā vane ||
Dahil sa walang-awa mong ginawa, ang aking mga kamag-anak—na nararapat sana sa ginhawa—ay itinaboy at ngayo’y kaawa-awang pagala-gala sa gubat.
(O king) It is because of your heartless action, my Rama and my relatives who deserve to enjoy pleasures at this age have been banished and are miserably wandering in wilderness.
Dharma includes compassionate kingship and moral accountability: a ruler’s actions must not unjustly inflict suffering on the innocent.
Kauśalyā confronts Daśaratha after Rāma’s exile, blaming the king’s decision for the family’s suffering.
Kauśalyā’s moral clarity and protective love—she speaks bluntly against cruelty and negligence of duty.