Adhyaya 56

Verse 1

श्रीभगवानुवाच । पुरा शर्वः स्त्रियो दृष्ट्वा युवती रूपशालिनीः । गंधर्वकिन्नराणां च मनुष्याणां च सर्वतः

Sinabi ng Mapalad na Panginoon: Noong unang panahon, si Śarva (Śiva), nang makita ang mga babae—mga dalagang kabataan at marikit ang anyo—sa hanay ng mga Gandharva at Kinnara, at gayundin sa mga tao sa lahat ng dako,

Verse 2

मंत्रेण ताः समाकृष्य त्वतिदूरे विहायसि । तपोव्याजपरो देवस्तासु संगतमानसः

Sa pamamagitan ng isang mantra, hinila niya sila palapit sa iyo; saka niya sila iniwan nang napakalayo sa himpapawid. Ang diyos na yaon, na wari’y nag-aayuno bilang pagkukunwari, ay nananatiling nakatuon ang isip sa mga babaeng iyon.

Verse 3

अतिरम्यां कुटीं कृत्वा ताभिः सह महेश्वरः । क्रीडां चकार सहसा मनोभव पराभवः

Nang makapagtayo ng isang napakagandang kubo, si Maheśvara—ang nagpasuko kay Manobhava (Kāma)—ay biglang naglaro roon kasama nila.

Verse 4

एतस्मिन्नंतरे गौर्याश्चित्तमुद्भ्रांततां गतम् । अपश्यद्ध्यानयोगेन क्रीडंतं जगदीश्वरम्

Samantala, nalito ang isipan ni Gaurī; at sa pamamagitan ng yoga ng pagninilay, nasilayan niya ang Panginoon ng sansinukob na naglalaro sa banal na līlā.

Verse 5

स्त्रीभिरंतर्गतं ज्ञात्वा रोषस्य वशगाभवत् । ततः क्षेमंकरी रूपा भूत्वा च प्रविवेश सा

Nang malaman niyang siya’y pumasok sa gitna ng mga babae, napasailalim siya sa galit. Pagkaraan, kinuha niya ang anyo ni Kṣemaṅkarī at pumasok din siya roon.

Verse 6

व्योमैकांतेतिदूरे च कामदेव समप्रभम् । वामातिमध्यगं शुभ्रं पुरुषं पुरुषोत्तमम्

Sa nag-iisang kalawakan ng himpapawid, sa napakalayong dako, (kanyang) nasilayan ang Puruṣottama—ang Kataas-taasang Persona—kasingliwanag ni Kāma-deva, dalisay at maningning, bahagyang nasa kaliwa ng gitna.

Verse 7

स्त्रीभिः सह समालिग्य प्रक्रीडंतं मुहुर्मुहुः । चुंबंतं निर्भरं देवं हरं रागप्रपीडितम्

Kasama ng mga babae, niyakap nila Siya at muling-muli silang naglaro; buong pagnanasa nilang hinagkan ang Diyos na si Hara, na tila pinipighati ng pag-ibig na masidhing sumisiklab.

Verse 8

वृत्तं क्षेमंकरी दृष्ट्वा निपपाताग्रतस्तदा । तासां केशेषु चाकृष्य चकार चरणाहतिम्

Nang makita niya sina Vṛtta at Kṣemaṅkarī, bigla siyang sumugod sa harapan; hinila niya sila sa buhok at sinipa, tinamaan ng kanyang paa.

Verse 9

त्रपया पीडितश्शर्वः पराङ्मुखमवस्थितः । केशेष्वाकृष्य रोषात्ताः पातयामास भूतले

Dahil sa matinding hiya, si Śarva (Śiva) ay tumalikod at nanatiling nakaharap sa kabila; ngunit sa galit, hinila niya sila sa buhok at ibinagsak sa lupa.

Verse 10

स्त्रियः सर्वाधरां प्राप्य सहसा विकृताननाः । उमाशापप्रदग्धांगा म्लेच्छानां वशमागताः

Pagdating nila sa Sarvādhara, biglaang napangit ang kanilang mga mukha; ang kanilang mga katawan ay napaso ng sumpa ni Umā, at sila’y napasailalim sa kapangyarihan ng mga Mleccha.

Verse 11

ताश्चांडालस्त्रियः ख्याता अधवा धवसंयुताः । अद्याप्युमाकृतं शापं सर्वास्ताश्च समश्नुयुः

Sila’y nakilala bilang mga babae ng Caṇḍāla, o yaong mga napapailalim sa mga asawa; at hanggang ngayon, silang lahat ay patuloy na dinaranas ang sumpang ipinataw ni Umā.

Verse 12

अथोमा शतधा रूपं कृत्वेशं संगता तदा । एवं प्रभावं जानीहि कामस्य सततं द्विज

Pagkaraan, si Umā, na nag-anyong sandaang anyo, ay lumapit sa Panginoon. Alamin mo, O dalawang-ulit-na-ipinanganak, ang walang humpay na kapangyarihan ni Kāma (pagnanasa).

Verse 13

ततश्चिरात्तया सार्द्धं गतः कैलासमंदिरं । अतः क्षेमंकरीं दृष्ट्वा येभिनंदंति मानवाः

Pagkaraan ng mahabang panahon, siya’y sumama sa kanya at nagtungo sa palasyong-tahanan ng Kailāsa. Kaya, pagkakita kay Kṣemaṅkarī, nagagalak ang mga tao.

Verse 14

तेषां वित्तर्द्धि विभवा भवंतीह परत्र च । कुंकुमारक्तसर्वांगि कुंदेन्दुधवलानने

Sa kanila, sumisibol ang kasaganaan, yaman, at karangalan—dito sa mundong ito at maging sa kabilang-buhay. O ikaw na ang buong katawan ay mapula sa sindoor, O ikaw na ang mukha’y kasingliwanag at kaputian ng sampagita at ng buwan.

Verse 15

सर्वमंगलदे देवि क्षेमंकरि नमोस्तु ते । योगिनीसाम्यं तेनैव संमुखा विमुखापि वा

O Diyosa, tagapagkaloob ng lahat ng pagpapala, Kṣemaṅkarī, pagpupugay sa iyo. Sa kapangyarihang yaon din, nakakamtan ang kalagayang tulad ng mga Yoginī—kahit nakaharap sa iyo o kahit nakatalikod.

Verse 16

दृष्ट्वा तां नाभिवंदेद्यस्तस्य युद्धे पराजयः । राजगृहेषु विद्यायां नमस्काराज्जयो भवेत्

Ang sinumang makakita sa kanya ngunit hindi yumukod sa pagpupugay, siya’y natatalo sa digmaan. Ngunit sa mga maharlikang hukuman at sa paghahangad ng kaalaman, mula sa pagyukod na may paggalang ay sumisilang ang tagumpay.

Verse 17

एवं कामस्य माहात्म्यं भवो मोहवशं गतः । अयं देवासुराणां च क्षमया प्रभुतां गतः

Ganito ang dakilang kapangyarihan ni Kāma (Pagnanasa): maging si Bhava (Śiva) ay napasailalim sa ulap ng pagkalito. At ang isang ito’y nagkamit ng paghahari sa mga deva at asura sa pamamagitan ng kṣamā, ang banal na pagtitiis.

Verse 18

अस्यैव सदृशो लोके न भूतो न भविष्यति । रामामङ्कस्थितां रम्यां क्षमातल्पगतेन च

Sa mundong ito, wala pang naging tulad niya, ni magkakaroon pa sa hinaharap. Siya’y kaibig-ibig, nakaupo sa kandungan ni Rāmā, at gayon din ay nagpapahinga sa higaan ng Daigdig.

Verse 19

त्यक्त्वैव साधिता लोकास्सुरासुरसुदुर्लभाः । एवं वैष्णवमुख्यश्च सुरासुरगणार्चितः

Sa pagtalikod lamang natatamo ang mga daigdig na lubhang mahirap abutin kahit ng mga deva at asura. Kaya ang pinakadakila sa mga Vaiṣṇava ay sinasamba ng mga pangkat ng mga deva at asura.

Verse 20

यो नो ददाति भुक्त्यग्र्यं शेषं च स्वयमश्नुते । एवमभ्यासधैर्येण दीर्घकाले सुखंगते

Ang hindi nagbibigay sa amin ng pinakamainam na bahagi ng pagkain, at sa halip ay siya ang kumakain ng natira—sa ganitong paulit-ulit na gawi at katigasan, sa mahabang panahon ay dumarating siya sa kaligayahan.

Verse 21

प्राक्संगमात्स्वभार्यां च दृष्ट्वा मां प्रददौ मुदा । द्वादशाब्दं प्रसंकल्प्य प्राग्भोगो मयि वेशितः

Bago pa ang aming pagsasama, masayang ibinigay niya ako sa sarili niyang asawa. Nagpasya siya ng labindalawang taon; at ang dating nakatakdang pagsasaya ay ipinataw sa akin.

Verse 22

तेन तस्य गृहे नित्यं तिष्ठामि गृहरक्षणात् । तथा धात्रीफलस्यापि सदा स्वर समीहते

Kaya’t ako’y laging nananatili sa kanyang tahanan upang ingatan ang sambahayan; gayundin, ang bunga ng dhātrī (āmalakī) ay walang humpay na naghahangad sa makalangit na dako.

Verse 23

तस्मादुक्तो मयान्येषां वैष्णवानां च वैष्णवः । पुरा ये विप्र मे भक्तास्सुरा मत्पथगामिनः

Kaya ipinahayag ko siyang isang Vaiṣṇava sa gitna ng ibang mga Vaiṣṇava. Noong unang panahon, O brāhmaṇa, yaong mga deva na Aking mga deboto ay sumunod sa Aking landas.

Verse 24

तैरेव न कृतं यच्च तदनेन कृतं परम् । तस्माद्वैष्णवसर्वस्वं नाम रम्यं मया कृतम्

Ang hindi nila nagawa ay nagawa niyang lubos at pinakamataas. Kaya nilikha ko ang kaaya-ayang akdang tinatawag na “Vaiṣṇava-sarvasva,” ang diwa ng Vaiṣṇavismo.

Verse 25

अस्य वेश्मनि तिष्ठामि मुहूर्तं न चलाम्यहम् । अतो ये चैवमद्भक्तास्तेष्वहं सुलभो द्विज

Sa tahanang ito ng deboto’y nananatili ako; ni isang sandali’y hindi ako lumalayo. Kaya, O dalawang-ulit-na-isinilang, sa mga gayong deboto Ko, madali akong makamtan.

Verse 26

अस्माकं पदवीं तेभ्यो ह्यद्य दद्मि स्वकारणम् । आवयोर्विप्रसौजन्यं स्वप्नभोज्यादिकं समम्

Ngayon ay ihahayag ko sa kanila ang dahilan ng aming kalagayan. Sa pagitan naming dalawa, O brāhmaṇa, ang mabuting asal na nararapat sa isang brāhmaṇa at ang mga bagay na gaya ng pagkaing natitikman sa panaginip ay magkawangis—parang di-tunay.

Verse 27

सायुज्यं च सखित्वं च पश्य भूदेवनांतरम् । ततो मूकादयः सर्वे स्वागता हरिमीश्वरम्

“Masdan ang pagkakaiba sa mga diyos ng lupa: ang ilan ay nagkakamit ng sāyujya, ganap na pakikiisa sa Panginoon, at ang ilan ay nagkakamit ng sakhya, banal na pakikipagkaibigan sa Kanya. Pagkaraan, silang lahat—maging yaong mga pipi at iba pa—ay buong-galang na sumalubong kay Hari, ang Kataas-taasang Īśvara.”

Verse 28

गंतुकामा दिवं पुण्यास्सदाराः सपरिच्छदाः । ये च तेषां गृहाभ्याशेप्यात्मनो गृहगोधिकाः

“Ang mga mapagpala at marapat sa kabutihan, na nagnanais pumaroon sa langit, ay umaalis na kasama ang kanilang mga asawa at lahat ng kanilang pag-aari; at maging ang mga butiking-bahay na naninirahan sa paligid ng kanilang tahanan—na wari’y kabilang sa kanilang sambahayan—ay sumasama rin sa kanila.”

Verse 29

नाना कीटादयो ये च तेषामनुययुः सुराः । व्यास उवाच । एतस्मिन्नंतरे देवाः सिद्धाश्च परमर्षयः

“At ang sari-saring mga insekto at iba pang nilalang na naroon ay sumunod sa kanila; at ang mga deva ay sumunod din sa kanilang paglakad. Sinabi ni Vyāsa: Samantala, sa pagitan ng mga sandaling iyon, dumating ang mga deva, ang mga Siddha, at ang pinakadakilang mga ṛṣi.”

Verse 30

प्रचक्रुः पुष्पवर्षाणि साधुसाध्वित्यनादयन् । देवदुंदुभयो नेदुर्विमानेषु वनेषु च

“Nagpaulan sila ng mga bulaklak, sumisigaw ng papuri, ‘Sadhu! Sadhu!’—‘Mahusay! Mahusay!’ At umalingawngaw ang mga makalangit na tambol, sa mga vimāna at maging sa mga gubat.”

Verse 31

समारुह्य रथं स्वं स्वं हरिवीथीपुरं ययुः । तदद्भुतं समालोक्य विप्रोऽवोचज्जनार्दनम्

“Sumakay ang bawat isa sa kani-kanilang karwahe at nagtungo sa Harivīthīpura. Nang makita ang kahanga-hangang pangyayaring iyon, nagsalita ang brāhmaṇa kay Janārdana.”

Verse 32

उपदेशं च देवेश ब्रूहि मे मधुसूदन । श्रीभगवानुवाच । गच्छ स्वपितरौ तात शोकविक्लवमानसौ

“O Panginoon ng mga diyos, Madhusūdana, ipagkaloob Mo sa akin ang banal na aral.” Wika ng Mapalad na Panginoon: “Humayo ka, anak, sa iyong mga magulang, na ang isip ay nilulunod ng dalamhati.”

Verse 33

समाराध्य प्रयत्नेन मद्गृहं प्राप्स्यसेऽचिरात् । पितृमातृसमा देवा न तिष्ठंति सुरालये

Kung sasambahin mo at paglilingkuran mo nang buong pagsisikap, di magtatagal at mararating mo ang aking tahanan. Ang mga diyos—na gaya ng ama at ina—ay hindi nananatiling nakakulong sa langit.

Verse 34

याभ्यां सुगर्हितं देहं शिशुत्वे पालितं सदा । अज्ञानदोषसहितं प्रपुष्टं चापि वर्धितम्

Sa pamamagitan ng dalawang iyon, ang katawang ito—bagaman lubhang kapintasan—ay laging inalagaan noong pagkabata; kahit may mga pagkukulang na bunga ng kamangmangan, ito’y pinakain, pinalakas, at pinalaki hanggang sa ganap.

Verse 35

याभ्यां तयोस्समं नास्ति त्रैलोक्ये सचराचरे । ततो देवगणास्सर्वे पंचभिस्तैर्मुदान्विताः

Sa tatlong daigdig—may gumagalaw at di-gumagalaw—walang maihahambing sa dalawang iyon. Kaya’t ang lahat ng pangkat ng mga diyos, nagalak, ay napuspos ng tuwa dahil sa limang iyon.

Verse 36

माधवं संस्तुवंतश्च गतास्ते हरिमंदिरम् । खचितां च पुरीं रम्यां विश्वकर्मविनिर्मिताम्

Pinupuri si Mādhava, sila’y nagtungo sa templo ni Hari—sa marikit na lungsod na may maselang inlay, na nilikha ni Viśvakarmā.

Verse 37

रत्नाढ्यामिष्टसंपूर्णां कल्पवृक्षादिभिर्युताम् । शातकुम्भमयैर्गेहैस्सर्वरत्नैस्सकर्बुराम्

Hitik sa mga hiyas at puspos ng masasarap na handog, pinalamutian ng mga punong tumutupad ng hiling at iba pa; may mga tahanang yari sa dalisay na ginto, at makulay sa bawat uri ng batong-alahas.

Verse 38

वज्रवैडूर्यसोपानां स्वर्णदीतोयसंयुताम् । गीतवाद्यादिसंपूर्णां सर्वदुर्गसमाकुलाम्

May mga hagdang yari sa diyamante at mga batong vaiḍūrya, na inuugnay ng mga batis ng gintong tubig; puspos ng awit, tugtugin at iba pa, at napaliligiran ng sari-saring kuta at mahihirap lapitan.

Verse 39

कोकिलालापबहुलां सिद्धगंधर्वसेविताम् । रूपाढ्यैः सुजनैः पूर्णां प्रयांतीमिव खे पुरीम्

Sagana sa huni ng mga kokila, pinaglilingkuran ng mga Siddha at Gandharva, at punô ng mga taong marikit at mararangal—wari’y isang makalangit na lungsod na naglalakbay sa himpapawid.

Verse 40

ततः स्थित्वाऽच्युताः सर्वे सर्वलोकोर्ध्वतो भृशम् । द्विजोपि पितरौ गत्वा समाराध्य प्रयत्नतः

Pagkaraan, ang lahat ng tapat kay Acyuta, na matatag na nakatindig, ay umangat nang malayo sa ibabaw ng lahat ng daigdig. Gayundin, ang brāhmaṇa ay nagtungo sa kanyang mga ninuno at taimtim silang sinamba nang buong pagsisikap.

Verse 41

अचिरेणैव कालेन सकुटुंबो हरिं ययौ । पंचाख्यानमिदं पुण्यं मया ते समुदाहृतम्

Di naglaon, siya—kasama ang kanyang buong sambahayan—ay nakaabot kay Hari. Ang banal na salaysay na ito na may limang bahagi ay aking isinalaysay sa iyo.

Verse 42

यः पठेच्छृणुयाद्वापि तस्य नास्तीह दुर्गतिः । ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्न लिप्येत कदाचन

Sinumang bumigkas nito—o kahit makarinig man lamang—ay hindi daranas ng kasawian dito; kailanman ay hindi madudungisan ng mga kasalanang gaya ng pagpatay sa brāhmaṇa at iba pa.

Verse 43

गवां कोटिप्रदानेन यत्फलं लभते नरः । तत्फलं समवाप्नोति पंचाख्यानावगाहनात्

Ang gantimpalang nakakamit ng tao sa pag-aalay ng sampung milyong baka—yaon ding bunga ang ganap niyang matatamo sa paglubog ng sarili sa Limang Salaysay.

Verse 44

स्नानेन पुष्करे नित्यं भागीरथ्यां च सर्वदा । यत्फलं तदवाप्नोति सकृच्छ्रवणगोचरात्

Ang bungang nakukuha sa araw-araw na pagligo sa Puṣkara at sa palagiang pagligo sa Bhāgīrathī (Gaṅgā), yaon ding bunga ang matatamo sa pagdinig sa banal na salaysay na ito kahit minsan lamang.

Verse 45

दुःस्वप्नं नाशयेत्क्षिप्रं तथारोग्यं प्रयच्छति । लक्ष्म्यारोग्यकरं चैव तस्माच्छ्रोतव्यमेव हि

Agad nitong winawasak ang masasamang panaginip at nagkakaloob din ng kagalingan. Nagdadala ito ng kasaganaan at kalusugan; kaya nga ito’y dapat talagang pakinggan.

Verse 56

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पंचाख्यानंनाम षट्पंचाशत्तमोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ika-limampu’t anim na kabanata, na tinatawag na “Pañcākhyāna” (Ang Limang Salaysay), sa unang bahagi, ang Sṛṣṭikhaṇḍa, ng Śrī Padma Purāṇa.