Adhyaya 15

Verse 1

सुमतिरुवाच । अथर्षिः स्वाश्रमं गत्वा मानव्या सह भार्यया । मुदं प्राप हताशेष पातको योगयुक्तया

Sinabi ni Sumati: Pagkaraan, ang rishi ay bumalik sa sariling ashram kasama ang kanyang asawang si Mānavī; at nakamtan niya ang kagalakan—lubos na naglaho ang lahat ng kasalanan—sa pamamagitan ng kanyang matatag na pagsasanay sa yoga.

Verse 2

सा मानवी तं वरमात्मनः पतिं । नेत्रेणहीनं जरसा गतौजसम् । सिषेव एनं हरिमेधसोत्तमं । निजेष्टदात्रीं कुलदेवतां यथा

Si Mānavī, ang mortal na babae, ay naglingkod sa kanya—sa pinili niyang asawa—bagaman siya’y walang paningin at ang lakas ay humina dahil sa katandaan; pinaglingkuran niya ang pinakamarangal sa mga banal, gaya ng paglilingkod sa kuladevata, ang diyos ng angkan na nagbibigay ng minimithing biyaya.

Verse 3

शूश्रूषती स्वं पतिमिंगितज्ञा । महानुभावं तपसां निधिं प्रियम् । परां मुदं प्राप सती मनोहरा । शची यथा शक्रनिषेवणोद्यता

Masigasig na naglilingkod sa sariling asawa, batid ang di-binibigkas na nais nito, ang kaibig-ibig at banal na Satī ay nagkamit ng sukdulang galak sa minamahal—ang dakilang kaluluwang sisidlan ng mga tapas—gaya ni Śacī na nalulugod sa tapat na paglilingkod kay Śakra (Indra).

Verse 4

चरणौ सेवते तन्वी सर्वलक्षणलक्षिता । राजपुत्री सुंदरांगी फलमूलोदकाशना

Ang payat na prinsesa, pinagkalooban ng lahat ng mapalad na tanda at may marikit na mga sangkap, ay naglingkod sa (kanyang) mga paa, at nabuhay lamang sa mga prutas, ugat, at tubig.

Verse 5

नित्यं तद्वाक्यकरणे तत्परा पूजने रता । कालक्षेपं प्रकुरुते सर्वभूतहिते रता

Laging abala sa pagsasakatuparan ng kanyang mga salita, lubos na nakatuon at nalulugod sa pagsamba, ginugugol niya ang panahon na nakalubog sa kapakanan ng lahat ng nilalang.

Verse 6

विसृज्य कामं दंभं च द्वेषं लोभमघं मदम् । अप्रमत्तोद्यता नित्यं च्यवनं समतोषयत्

Itinakwil ang pagnanasa, pagkukunwari, poot, kasakiman, kasalanan at pagmamataas; at laging mapagbantay at matatag, patuloy nilang kinalugdan si Cyavana.

Verse 7

एवं तस्य प्रकुर्वाणा सेवां वाक्कायकर्मभिः । सहस्राब्दं महाराज सा च कामं मनस्यधात्

Sa gayon, sa paglilingkod sa kanya sa pamamagitan ng salita, katawan, at gawa, sa loob ng isang libong taon, O dakilang hari, siya’y naglihi ng isang pagnanais sa kanyang isipan.

Verse 8

कदाचिद्देवभिषजावागतावाश्रमे मुनेः । स्वागतेन सुसंभाव्य तयोः पूजां चकार सा

Minsan, dumating sa āśrama ng pantas ang dalawang makalangit na manggagamot. Tinanggap niya sila nang may marangal na pagbati at nagsagawa ng pagsamba para sa kanila.

Verse 9

शर्यातिकन्याकृतपूजनार्घ । पाद्यादिना तोषितचित्तवृत्ती । तावूचतुः स्नेहवशेन सुंदरौ । वरं वृणुष्वेति मनोहरांगीम्

Nalugod ang kanilang puso at diwa sa anak na babae ni Haring Śaryāti, na naghandog ng arghya at pag-asikaso gaya ng tubig sa paa. Kaya ang dalawang kagandahang-lalaki, dahil sa pag-ibig, ay nagsabi sa dalagang kaaya-ayang anyo: “Pumili ka ng biyaya.”

Verse 10

तुष्टौ तौ वीक्ष्य भिषजौ देवानां वरयाचने । मतिं चकार नृपतेः पुत्री मतिमतां वरा

Nang makita niyang nasiyahan ang dalawang manggagamot sa kahilingan ng mga deva na pumili ng biyaya, ang anak ng hari—pinakamataas sa mga marurunong—ay nagpasya sa kanyang loob.

Verse 11

पत्यभिप्रायमालक्ष्य वाचमूचे नृपात्मजा । दत्तं मे चक्षुषी पत्युर्यदि तुष्टौ युवां सुरौ

Nabatid ng prinsesa ang hangarin ng kanyang asawa at nagsalita: “Kung kayo, dalawang deva, ay nalulugod, ipagkaloob ninyo sa akin ang mga mata ng aking asawa.”

Verse 12

इत्येतद्वचनं श्रुत्वा सुकन्या या मनोहरम् । सतीत्वं च विलोक्येदमूचतुर्भिषजां वरौ

Nang marinig ang mga salitang ito, ang kaakit-akit na Sukanyā—at makita ang kanyang wagas na katapatan bilang isang sādvī—ay nagsalita sa dalawang pinakadakilang manggagamot.

Verse 13

त्वत्पतिर्यदि देवानां भागं यज्ञे दधात्यसौ । आवयोरधुना कुर्वश्चक्षुषोः स्फुटदर्शनम्

Kung ang iyong asawa ay tunay na nag-aalay sa mga deva ng nararapat na bahagi sa yajña, kung gayon ngayon din, ipagkaloob mo sa aming dalawa ang malinaw na paningin ng aming mga mata.

Verse 14

च्यवनोऽप्योमिति प्राह भागदाने वरौजसोः । तदा हृष्टावश्विनौ तमूचतुस्तपतां वरम्

Maging si Cyavana ay bumigkas ng “Oṁ” nang ipinamamahagi ang mga bahagi sa paghahandog para sa makapangyarihan. Noon, nagalak ang kambal na Aśvin at sinabi sa kanya: “Pumili ka ng biyaya, O pinakamainam sa mga asceta.”

Verse 15

इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे शेषवात्स्यायनसंवादे रामाश्वमेधे । च्यवनस्य तपोभोगवर्णनं नाम पंचदशोऽध्यायः

Sa gayon, sa Śrī Padma Purāṇa, sa Pātālakhaṇḍa, sa pag-uusap nina Śeṣa at Vātsyāyana, sa bahagi tungkol sa Aśvamedha ni Rāma—nagtatapos ang ikalabinlimang kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Tapa at Pag-enjoy ni Cyavana.”

Verse 16

ह्रदं प्रवेशितोऽश्विभ्यां स्वयं चामज्जतां ह्रदे । पुरुषास्त्रय उत्तस्थुरपीच्या वनिताप्रियाः

Inakay sila ng mga Aśvin sa lawa, at sila rin ay lumubog sa tubig. Pagkaraan, tatlong lalaki ang umahon—lubhang kagwapuhan at minamahal ng mga babae.

Verse 17

रुक्मस्रजः कुंडलिनस्तुल्यरूपाः सुवाससः । तान्निरीक्ष्य वरारोहा सुरूपान्सूर्यवर्चसः

May suot silang gintong mga kuwintas na bulaklak at mga hikaw, magkakahawig ang anyo, at nakabihis ng maririkit na kasuotan. Pagkakita sa mga kagwapuhang yaon—nagniningning na tila araw—tumingin ang babaeng may magandang balakang.

Verse 18

अजानती पतिं साध्वी ह्यश्विनौ शरणं ययौ । दर्शयित्वा पतिं तस्यै पातिव्रत्येन तोषितौ

Hindi nakilala ang kaniyang asawa, ang tapat at banal na babae ay dumulog sa kanlungan ng mga Aśvin. Nalugod sila sa kaniyang wagas na pativratya at ipinamalas sa kaniya ang kaniyang asawa.

Verse 19

ऋषिमामंत्र्य ययतुर्विमानेन त्रिविष्टपम् । यक्ष्यमाणे क्रतौ स्वीयभागकार्याशयायुतौ

Nagpaalam sila sa rishi, at ang dalawa’y lumisan sakay ng makalangit na vimāna patungong Triviṣṭapa (langit), na may hangaring makamtan ang nararapat nilang bahagi sa handog na isasagawa.

Verse 20

कालेन भूयसा क्षामां कर्शितां व्रतचर्यया । प्रेमगद्गदया वाचा पीडितः कृपयाब्रवीत्

Nang makita niyang siya’y labis nang namayat sa mahabang panahon, pinahina ng pagsasagawa ng mga panata, siya—nauutal ang tinig sa pag-ibig at naantig sa habag—ay nagsalita.

Verse 21

तुष्टोऽहमद्य तव भामिनि मानदायाः । शुश्रूषया परमया हृदि चैकभक्त्या । यो देहिनामयमतीव सुहृत्स्वदेहो । नावेक्षितः समुचितः क्षपितुं मदर्थे

O mapusok na giliw, O marangal na ginang—nalulugod ako ngayon sa iyong sukdulang paglilingkod at sa iyong iisang-tutok na debosyon sa puso. Ang katawan mong ito, na mahal at tunay na mapagkalinga sa mga may katawan, ay huwag pabayaan; hindi nararapat na ito’y maubos alang-alang sa akin.

Verse 22

ये मे स्वधर्मनिरतस्य तपः समाधि । विद्यात्मयोगविजिता भगवत्प्रसादाः । तानेव ते मदनुसेवनयाऽविरुद्धान् । दृष्टिं प्रपश्य वितराम्यभयानशोकान्

Ang mga banal na biyayang natamo ko—sa pagtitiyaga sa sariling dharma, sa tapas at malalim na samādhi, at sa kaalaman at ātma-yoga, na pawang nakamtan sa biyaya ng Panginoon—yaon ding mga kaloob, na hindi laban sa iyong debotong paglilingkod sa akin, masdan mo sa sarili mong mga mata. Ipinagkakaloob ko sa iyo ang isang pangitain na nag-aalis ng takot at dalamhati.

Verse 23

अन्ये पुनर्भगवतो भ्रुव उद्विजृंभ । विस्रंसितार्थरचनाः किमुरुक्रमस्य । सिद्धासि भुंक्ष्व विभवान्निजधर्मदोहान् । दिव्यान्नरैर्दुरधिगान्नृपविक्रियाभिः

Ang iba nama’y wari’y pag-angat lamang ng kilay ng Panginoon—isang paglawak—na gumuho ang ayos ng diwa at pananalita; ano nga ba ang magagawa nila para kay Urukrama, ang Viṣṇu ng makapangyarihang mga hakbang? Ikaw ay nagkamit ng kasakdalan; kaya tamasahin ang mga kasaganaan na bunga ng sarili mong dharma—mga banal na kaloob na mahirap makamtan ng tao sa pabagu-bagong pakikitungo ng mga hari.

Verse 24

एवं ब्रुवाणमबलाखिलयोगमाया । विद्याविचक्षणमवेक्ष्य गताधिरासीत् । संप्रश्रयप्रणयविह्वलया गिरेषद् । व्रीडाविलोकविलसद्धसिताननाह

Nang makita niya ang lalaking marunong sa kaalaman at nagsasalita nang gayon, ang babae—na siyang sagisag ng buong yogic māyā—ay tumahimik at naging panatag sa loob. Pagkaraan, bahagyang nanginginig ang tinig dahil sa magalang na pag-ibig, siya’y nagsalita, ang mukha’y nagniningning sa mahiyain niyang sulyap at banayad na ngiti.

Verse 25

सुकन्योवाच । राद्धं बत द्विजवृषैतदमोघयोग । मायाधिपे त्वयि विभो तदवैमि भर्तः । यस्तेऽभ्यधायि समयः सकृदंगसंगो । भूयाद्गरीयसि गुणः प्रसवः सतीनाम्

Sinabi ni Sukanyā: “Tunay ngang ganap ang kaloob na ito, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa—ang di-nabibigong pagsasanib! Nauunawaan ko na ngayon, aking panginoon: sa iyo, O Tagapamahala ng māyā, O sumasaklaw sa lahat, ito’y nararapat. Ang itinakdang kundisyon para sa iyo—na minsan lamang ang pagsasanib ng katawan—nawa’y maging higit pang kabutihan: ang pagluwal ng supling para sa mga asawang banal.”

Verse 26

तत्रेति कृत्यमुपशिक्ष्य यथोपदेशं । येनैष कर्शिततमोति रिरंसयात्मा । सिध्येत ते कृतमनोभव धर्षिताया । दीनस्तदीशभवनं सदृशं विचक्ष्व

Pagkatapos ituro kung ano ang dapat gawin doon, ayon mismo sa itinuro, siya’y nagsalita: “Sa pamamagitan nito, nawa’y maaliw ang sariling ito na pinahihirapan ng siksik na kadiliman. Nawa’y magtagumpay ang iyong layon, O ikaw na ginising ang pagnanasa, para sa isang nagdurusa. At ikaw, bagama’t aba, humanap ka ng tahanang angkop sa Panginoon.”

Verse 27

सुमतिरुवाच । प्रियायाः प्रियमन्विच्छंश्च्यवनो योगमास्थितः । विमानं कामगं राजंस्तर्ह्येवाविरचीकरत्

Sinabi ni Sumati: Sa paghahangad ng ikalulugod ng kanyang minamahal, si Cyavana ay pumasok sa pagninilay-yoga; at sa sandaling iyon din, O hari, kanyang ipinamalas ang isang sasakyang panghimpapawid na sumusunod sa nais.

Verse 28

सर्वकामदुघं रम्यं सर्वरत्नसमन्वितम् । सर्वार्थोपचयोदर्कं मणिस्तंभैरुपस्कृतम्

Kaibig-ibig at nagbibigay ng lahat ng ninanais, hitik sa lahat ng hiyas; nagpapalago at nagpapasagana ng bawat kaginhawahan, pinalamutian ng mga haliging batong-hiyas.

Verse 29

दिव्योपस्तरणोपेतं सर्वकालसुखावहम् । पट्टिकाभिः पताकाभिर्विचित्राभिरलंकृतम्

May banal na sapin at takip na makalangit, nagdudulot ng ginhawa sa lahat ng panahon; pinalamutian ng sari-saring mga pisi at mga watawat na marikit.

Verse 30

स्रग्भिर्विचित्रमालाभिर्मंजुसिंजत्षडंघ्रिभिः । दुकूलक्षौमकौशेयैर्नानावस्त्रैर्विराजितम्

Nagniningning sa mga kuwintas at sari-saring mga korona ng bulaklak; may anim-na-paa na nilalang na marahang umuugong; at kumikislap sa maraming kasuotan—pinong dukūla, lino, at seda.

Verse 31

उपर्युपरि विन्यस्तनिलयेषु पृथक्पृथक् । कॢप्तैः कशिपुभिः कांतं पर्यंकव्यजनादिभिः

Sa mga tahanang nakahanay na patong-patong sa itaas, sa bawat isa nang hiwa-hiwalay, inihanda ang marikit na pahingahan—mga kutson, higaan, pamaypay, at iba pa.

Verse 32

तत्रतत्र विनिक्षिप्त नानाशिल्पोपशोभितम् । महामरकतस्थल्या जुष्टं विद्रुमवेदिभिः

Dito at doon ay may mga bagay na inilagay, pinalamutian ng sari-saring gawang-sining; may malawak na sahig na nilatag ng esmeralda, at pinayaman ng mga dambanang korales.

Verse 33

द्वाःसु विद्रुमदेहल्या भातं वज्रकपाटकम् । शिखरेष्विंद्रनीलेषु हेमकुंभैरधिश्रितम्

Sa pasukan, kumislap ang pintuang tila diyamante, nakalapat sa pulang batong koral; at sa mga tuktok na bughaw na safiro (Indranīla), pinatungan ito ng mga gintong banga bilang palamuti.

Verse 34

चक्षुष्मत्पद्मरागाग्र्यैर्वज्रभित्तिषु निर्मितैः । जुष्टं विचित्रवैतानैर्मुक्ताहारावलंबितैः

Pinalamutian iyon ng maningning at piling mga rubi na nakabaon sa mga pader na tila diyamante; ginayakan ng kahanga-hangang mga baldaquin, at sinabitan ng mga kuwintas na perlas.

Verse 35

हंसपारावतव्रातैस्तत्र तत्र निकूजितम् । कृत्रिमान्मन्यमानैस्तानधिरुह्याधिरुह्य च

Dito at doon ay umuukilkil ang huni ng mga kawan ng gansa at kalapati; at ang mga tao, inaakalang mga likha lamang, ay paulit-ulit na umaakyat sa kanila nang muli at muli.

Verse 36

विहारस्थानविश्राम संवेश प्रांगणाजिरैः । यथोपजोषं रचितैर्विस्मापनमिवात्मनः

May mga hardin ng aliw, pahingahan, tulugan, mga looban at malalawak na bakuran—na inayos ayon sa nais—kaya wari’y nilikha ang pook upang magbigay-lugod at magpamangha sa sarili.

Verse 37

एवं गृहं प्रपश्यंतीं नातिप्रीतेन चेतसा । सर्वभूताशयाभिज्ञः स्वयं प्रोवाच तां प्रति

Kaya habang tinitingnan niya ang bahay na hindi lubos ang galak ng puso, ang Nakaaalam sa nasa-loob ng lahat ng nilalang ay kusang nagsalita sa kanya.

Verse 38

निमज्ज्यास्मिन्ह्रदे भीरु विमानमिदमारुह । सुभ्रूर्भर्तुः समादाय वचः कुवलयेक्षणा

“Pagkalubog mo sa lawang ito, O mahiyain, sumakay ka sa sasakyang panghimpapawid na ito. Ang babaeng may matang gaya ng lotus, na tinanggap ang salita ng kaniyang asawa, ay nagsalita sa babaeng may magagandang kilay.”

Verse 39

सरजो बिभ्रती वासो वेणीभूतांश्च मूर्द्धजान् । अंगं च मलपंकेन संछन्नं शबलस्तनम्

May suot siyang kasuotang may alikabok, ang buhok ay tinirintas, at ang katawan ay pinahiran at binalot ng maruming putik; ang dibdib ay batik-batik—kaya’t siya’y anyong gusot at marungis.

Verse 40

आविवेश सरस्तत्र मुदा शिवजलाशयम् । सांतःसरसि वेश्मस्थाः शतानि दशकन्यकाः

Masaya siyang pumasok sa lawa roon—ang banal na imbakan ng tubig ni Śiva. Sa loob ng panloob na lawang-lotus ay may mga bahay, at doon naninirahan ang daan-daang dalagitang may gulang na mga sampung taon.

Verse 41

सर्वाः किशोरवयसो ददर्शोत्पलगंधयः । तां दृष्ट्वा शीघ्रमुत्थाय प्रोचुः प्रांजलयः स्त्रियः

Nakita siya ng lahat ng kabataang babae, mabango na parang mga lotus; at nang makita siya, agad silang tumindig at, magkayakap ang mga palad sa paggalang, ay nagsalita sa kaniya.

Verse 42

वयं कर्मकरीस्तुभ्यं शाधि नः करवाम किम् । स्नानेन ता महार्हेण स्नापयित्वा मनस्विनीम्

“Kami’y iyong mga alila—utusan mo kami. Ano ang aming gagawin? Pagkatapos nilang paliguan ang marangal at matatag na ginang sa isang napakamahalagang paliligo, sa mababangong tubig…”

Verse 43

दुकूले निर्मले नूत्ने ददुरस्यै च मानद । भूषणानि परार्घ्यानि वरीयांसि द्युमंति च

O tagapagkaloob ng dangal, ibinigay nila sa kaniya ang dalawang bagong, walang-dungis na kasuotan; at mga palamuting maringal—pinakamainam at lubhang mahalaga.

Verse 44

अन्नं सर्वगुणोपेतं पानं चैवामृतासवम् । अथादर्शे स्वमात्मानं स्रग्विणं विरजोंबरम्

Pagkaraan, tumanggap siya ng pagkain na puspos ng lahat ng mabubuting katangian, at inuming tila amṛta. At sa salamin, nakita niya ang sarili—may kuwintas na bulaklak at nakasuot ng walang-dungis na kasuotan.

Verse 45

ताभिः कृतस्वस्त्ययनं कन्याभिर्बहुमानितम् । हारेण च महार्हेण रुचकेन च भूषितम्

Lubhang pinarangalan siya ng mga dalaga; matapos isagawa para sa kaniya ang mga mapalad na ritwal, pinalamutian siya ng isang napakamahalagang kuwintas at ng isang maningning na palamuti.

Verse 46

निष्कग्रीवं वलयिनं क्वणत्कांचननूपुरम् । श्रोण्योरध्यस्तया कांच्या कांचन्या बहुरत्नया

May gintong palamuting pang-leeg, may mga pulseras, at may kumakalansing na gintong panhikaw sa paa; ang kaniyang balakang ay napalibutan ng gintong sinturong hitik sa maraming hiyas.

Verse 47

सुभ्रुवा सुदता शुक्लस्निग्धापांगेन चक्षुषा । पद्मकोशस्पृधा नीलैरलकैश्च लसन्मुखम्

Maganda ang kaniyang mga kilay at kaaya-aya ang mga ngipin; ang kaniyang mga mata’y may maputi at makinang na sulok na marahang sumisilip. Ang kaniyang nagniningning na mukha’y pinalilibutan ng madilim-asul na mga kulot, na wari’y nakikipagpaligsahan sa ganda ng usbong ng lotus.

Verse 48

यदा सस्मार दयितमृषीणां वल्लभं पतिम् । तत्र चास्ते सहस्त्रीभिर्यत्रास्ते स मुनीश्वरः

Nang maalala niya ang minamahal na asawa—mahal ng mga ṛṣi at sinisintang Panginoon—agad siyang napadako roon, sa mismong pook na kinaroroonan ng dakilang muni, na kasama ang sanlibong babae.

Verse 49

भर्तुः पुरस्तादात्मानं स्त्रीसहस्रवृतं तदा । निशाम्य तद्योगगतिं संशयं प्रत्यपद्यत

Pagkakita niya sa harap niya ang asawa—ang sarili nito’y napaliligiran ng sanlibong babae—at nang mapansin niya ang pambihirang kalagayang yogiko nito, siya’y napasok sa pag-aalinlangan.

Verse 50

सतां कृत मलस्नानां विभ्राजंतीमपूर्ववत् । आत्मनो बिभ्रतीं रूपं संवीतरुचिरस्तनीम्

Nagniningning siya na di pa nangyari noon, sapagkat pinaliguan siya ng dalisay na paghuhugas na inihanda ng mga banal; at taglay niya ang sariling anyo, ang magagandang dibdib ay mahinhing natatakpan.

Verse 51

विद्याधरी सहस्रेण सेव्यमानां सुवाससम् । जातभावो विमानं तदारोहयदमित्रहन्

Pinaglilingkuran ng sanlibong Vidyādharī at nababalutan ng maringal na kasuotan, ang mamumuksa sa mga kaaway—nagising na ang kanyang paninindigan—ay pinasakay siya sa makalangit na vimāna.

Verse 52

तस्मिन्नलुप्तमहिमा प्रिययानुषक्तो । विद्याधरीभिरुपचीर्णवपुर्विमाने । बभ्राज उत्कचकुमुद्गणवानपीच्य । स्ताराभिरावृत इवोडुपतिर्नभःस्थः

Doon, di kumukupas ang kanyang mahimâ at tapat sa minamahal; sa vimāna, ang kanyang anyo’y pinalamutian ng mga Vidyādharī, at siya’y nagningning na wari ang Panginoon ng mga tala, ang buwan sa langit—napalilibutan ng ganap na namumukadkad na puting mga kumud at ng mga bituin.

Verse 53

तेनाष्टलोकपविहारकुलाचलेंद्र । द्रोणीष्वनंगसखमारुतसौभगासु । सिद्धैर्नुतोद्युधुनिपातशिवस्वनासु । रेमे चिरं धनदवल्ललनावरूथी

Kasama niya, ang maringal na bundok—tanyag na pook-laruan ng walong daigdig—ay matagal na nagpakasaya sa mga lambak na pinasasarap ng simoy, mga kaibigang hangin ni Kāma; sa mga pook na umaalingawngaw sa mapalad na tunog ng bumubuhos na batis, pinupuri ng mga Siddha, at sa gitna ng maningning na hanay ng mga minamahal ni Kubera.

Verse 54

वैश्रंभके सुरवने नंदने पुष्पभद्रके । मानसे चैत्ररथ्ये च सरे मे रामया रतः

Sa Vaiśrambhaka, sa banal na gubat ng mga deva, sa Nandana, sa Puṣpabhadraka, sa Mānasarovara, at sa Caitraratha rin—sa lahat ng mga lawang ito, nagagalak ako sa piling ng aking Rāmā.