Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । शृणु शौनक वक्ष्यामि चान्यधर्म्मं पुरातनम् । व्यासजैमिनिसंवादं श्रोतॄणां पापनाशनम्

Sinabi ni Sūta: Makinig ka, O Śaunaka; sasabihin ko sa iyo ang isa pang sinaunang aral ng dharma—ang pag-uusap nina Vyāsa at Jaimini, na pumupuksa sa mga kasalanan ng mga nakikinig.

Verse 2

इति श्रीपाद्मेमहापुराणे ब्रह्मखंडे हरिमंदिरलेपनमाहात्म्यं । नाम द्वितीयोऽध्यायः

Sa gayon, sa Śrī Padma Mahāpurāṇa, sa Brahma-khaṇḍa, nagwawakas ang ikalawang kabanata na pinamagatang “Ang Kaluwalhatian ng Pagpapahid/Pagpapalitada sa Templo ni Hari.”

Verse 3

व्यास उवाच । श्रीकृष्णमंदिरे यो वै लेपनं कुरुते नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तः श्रांतो याति हरेर्गृहम्

Sinabi ni Vyāsa: Ang sinumang tao na naglalagay ng palitada at nag-aayos sa templo ni Śrī Kṛṣṇa ay napapalaya sa lahat ng kasalanan; at kapag natapos ang pagod ng buhay, siya’y tutungo sa tahanan ni Hari.

Verse 4

यश्चांबुलेपनं कुर्यात्संक्षेपाच्छृणु जैमिने । तस्यपुण्यमहं वच्मि मंदिरे जगतीपतेः

O Jaimini, pakinggan mo nang maikli: sinumang magsagawa ng ritwal na paglilinis at pagpapahid ng tubig sa templo ng Panginoon ng sanlibutan—ang kabanalan ng gawang iyon ang aking sasabihin.

Verse 5

तत्र यावंति पश्यंति रजांसि च द्विजोत्तम । तावत्कल्पसहस्राणि स वसेद्विष्णुमंदिरे

O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, kung gaano karaming munting alikabok ang nakikita roon, gayon ding libu-libong kalpa siyang mananahan sa templo—sa tahanan—ni Viṣṇu.

Verse 6

पुरासीद्दंडको नाम्ना चौरो लोकभयप्रदः । ब्रह्मस्वहारी मित्रघ्नो युगे द्वापरसंज्ञके

Noong unang panahon ay may magnanakaw na nagngangalang Daṇḍaka, na nagdudulot ng takot sa mga tao; nagnanakaw siya ng ari-arian ng mga brāhmaṇa at pumapatay pa ng mga kaibigan, sa panahong tinatawag na Dvāpara.

Verse 7

असत्यभाषी क्रूरश्च परस्त्रीगमने रतः । गोमांसाशी सुरापश्च पाखंडजनसंगभाक्

Siya’y sinungaling at malupit, nahuhumaling sa pakikiapid sa asawa ng iba; kumakain ng laman ng baka, umiinom ng nakalalasing, at nakikisama sa mga mapagkunwaring erehe.

Verse 8

वृत्तिच्छेदी द्विजातीनां न्यासापहारकस्तथा । शरणागतहंता च वेश्याविभ्रमलोलुपः

Yaong pumuputol sa kabuhayan ng mga dvija, nagnanakaw ng ipinagkatiwala, pumapatay sa sumilong na humingi ng kanlungan, at nalululong sa pang-aakit ng mga patutot—siya’y kabilang sa mabibigat na salarin.

Verse 9

एकदा स द्विजश्रेष्ठ कस्यचिद्विष्णुमंदिरम् । जगाम हरणार्थाय विष्णोर्द्रव्यं स मूढधीः

Minsan, O pinakadakila sa mga dvija, ang taong yaong mangmang ang isip ay nagtungo sa isang templo ni Viṣṇu, upang nakawin ang ari-ariang ukol kay Viṣṇu.

Verse 10

अथ द्वारि प्रविश्यासावंघ्रिः कर्द्दमसंयुतः । प्रोच्छितः सकलं निम्ने भूमौ देवगृहस्य च

Pagkaraan, nang siya’y pumasok sa pintuan, ang kanyang paa—nabahiran ng putik—ay lubusang dumungis sa mababang lupa sa dambana ng Diyos.

Verse 11

तेनैव कर्म्मणा भूमिर्निम्नरिक्ता बभूव ह । लोहस्य च शलाकाभ्यां मुद्घाट्यत्वररंमुदा

Dahil sa gayong gawa, ang lupa ay nagkaroon ng mga hukay at paglubog. At sa dalawang bakal na pamalo, dali-dali niya itong binuksan, na may galak sa puso.

Verse 12

प्रविवेश हरेर्गेहं वितानवरशोभितम् । रत्नकांचनदीपाढ्यं परिध्वस्त महत्तमम्

Pumasok siya sa tahanan ni Hari, na pinalamutian ng maringal na mga tolda, sagana sa mga lamparang may hiyas at ginto—isang lubhang dakilang mansiyon.

Verse 13

नानापुष्पसुगंधाढ्यं नानापात्रसमाकुलम् । सुवासितस्य तैलस्य गंधेन परिपूरितम्

Hitik sa samyo ng sari-saring bulaklak, siksik sa iba’t ibang sisidlan, at lubusang napuno ng halimuyak ng pinabangong langis.

Verse 14

अनेनहारकेणाथ पर्य्यंके सुमनोहरे । शायितो राधया सार्द्धं दृष्टः पीतांबरोऽच्युतः

Pagkatapos, na may gayong kuwintas, namataan ang Panginoon—si Acyuta na nakadamit ng dilaw—na nakahilig sa kaaya-ayang higaan, kasama si Rādhā.

Verse 15

प्रणम्य राधिकानाथं निष्पापः सोऽभवत्तदा । नेष्याम्यथ न नेष्यामि अनेन किं भवेन्मम

Pagyukod niya sa Panginoon ni Rādhā, siya’y naging walang kasalanan noon din. “Dalhin ko man siya o hindi—ano pa ang magiging kabuluhan nito sa akin?”

Verse 16

सेवां कर्त्तुमशक्तोऽहं यतश्चौरोऽस्मि सर्वदा । द्रव्येण कार्यमस्तीति तन्नेतुं कृतवान्मनः

“Hindi ako makapaglingkod, sapagkat ako’y laging magnanakaw. Inisip kong sa yaman matutupad ang aking pakay, kaya itinakda ng isip kong kunin iyon.”

Verse 17

पातयित्वांशुकं भूमौ कौशेयं कमलापतेः । बबंध वस्तुजातं च पाणौ कृत्वा सकंपितः

Ibinagsak niya sa lupa ang sutlang kasuotan ng Panginoon ni Lakṣmī; nanginginig siya, at tinipon ang iba’t ibang bagay, itinali, at hinawakan sa kanyang kamay.

Verse 18

विष्णोर्मायापतेश्चाथ तानि सर्वाणि जैमिने । कृत्वा शब्दं सुघोरं च पतितान्यथ तानि वै

Pagkatapos, O Jaimini, ang lahat ng yaong mga anyo ni Viṣṇu at ng Panginoon ng Māyā—pagkaraang lumikha ng lubhang nakapanghihilakbot na tunog—ay tunay na bumagsak.

Verse 19

परित्यज्य सुनिद्रां च धावंत इति किन्वहो । आगता बहुशो लोकाश्चोरो द्रव्यं जवेन च

Iniwan ang mahimbing na tulog, nagtakbuhan sila na sumisigaw, “Ano ito, aba!” Paulit-ulit na dumagsa ang mga tao, samantalang ang magnanakaw ay mabilis na tumangay ng kayamanan.

Verse 20

त्यक्त्वा धनं च चौरोऽपि त्रस्तः किंचिज्जगाम ह । दंशितः कालसर्पेण मृतोऽसौ गतकिल्बिषः

Iniwan ang kayamanan, ang magnanakaw man, sa takot, ay nakalayo nang kaunti; nang makagat ng ahas ng Panahon, siya’y namatay—nalinis ang kanyang mga kasalanan.

Verse 21

यमाज्ञया तस्य दूताः पाशमुद्गरपाणयः । आगतास्तं समानेतुं दंष्ट्रिणश्चर्मवाससः

Sa utos ni Yama, dumating ang kanyang mga sugo—may hawak na panali at pamalo—upang dakpin siya at dalhin; mababangis, may nakausling pangil, at nakadamit ng balat.

Verse 22

बबंधुश्चर्मपाशेन निन्युर्दुर्गमवर्त्मना । दृष्ट्वा तं शमनः क्रुद्धः पप्रच्छ सचिवं प्रति

Itinali nila siya sa lubid na balat at inakay sa mahirap, walang landas na daan. Pagkakita sa kanya, si Śamana (Yama) ay nag-alab sa galit at tinanong ang kanyang lingkod.

Verse 23

यम उवाच । अनेन किं कृतं कर्म पापं वा पुण्यमेव वा । समूलं वद हे प्राज्ञ चित्रगुप्त ममाग्रतः

Sinabi ni Yama: “Anong gawa ang nagawa niya—kasalanan ba o kabutihang-loob? O marunong na Chitragupta, ipahayag mo nang buo, pati ugat na sanhi, dito sa harap ko.”

Verse 24

चित्रगुप्त उवाच । सृष्टानि यानि पापानि विधात्रा पृथिवीतले । कृतान्यनेन मूढेन सत्यमेतन्मयोदितम्

Sinabi ni Chitragupta: “Anumang mga kasalanang itinakda ng Maylikha sa ibabaw ng lupa—ang mangmang na ito’y nagawa ang mga iyon. Ang sinabi ko ay pawang katotohanan.”

Verse 25

किंत्वाकर्णय लोकेश सुकृतं चास्य वर्त्तते । मन्येऽहं यमुनाभ्रातः सर्वपापविलोपि तत्

Ngunit dinggin mo, O Panginoon ng mga daigdig: may kabutihang-gawa rin sa kanya. Naniniwala ako na ito—sa biyaya ng kapatid ni Yamunā—ay magpapawi ng lahat ng kasalanan.

Verse 26

धर्मराज उवाच । किं पुण्यं वर्त्ततेऽमात्य वद सारं ममांतिके । श्रुत्वैवं तद्विधास्यामि यत्र योग्यो भवेदसौ

Sinabi ni Dharmarāja: “O ministro, sabihin mo sa akin dito ang diwa—anong kabutihang-gawa ang naroon? Pagkarinig ko nito, aayusin ko ang nararapat, upang siya’y maging karapat-dapat.”

Verse 27

यमस्य वचनं श्रुत्वा सभयश्चित्रगुप्तकः । कृत्वा हस्तांजलिं प्राह चात्मनः स्वामिने द्विज

Nang marinig ang salita ni Yama, ang natatakot na Chitragupta, na nagdaupang-palad sa paggalang, ay nagsalita sa sariling panginoon, O brāhmaṇa.

Verse 28

चित्रगुप्त उवाच । हरणार्थं हरेर्द्रव्यं गतोऽसौ पापिनां वरः । प्रोज्झितः कर्द्दमो राजन्पादयोर्द्वारतो हरेः

Sinabi ni Citragupta: “Yaong pinakamasamang makasalanan ay nagtungo upang nakawin ang ari-arian ng Panginoon. O Hari, sa mismong pintuan—sa paanan ni Hari—siya’y itinapon na parang putik.”

Verse 29

बभूव लिप्ता सा भूमिर्बिलच्छिद्र विवर्जिता । तेन पुण्यप्रभावेण निर्गतं पातकं महत् । वैकुंठं प्रतियोग्योऽसौ निर्गतस्तव दंडतः

Ang lupang yaon ay naging makinis na napahiran at wala nang mga butas at bitak. Sa bisa ng gayong kabutihang-loob, isang malaking kasalanan ang naitaboy; at yaong kasalanan, pinalayas ng iyong parusa, ay lumisan—angkop lamang sa Vaikuṇṭha, sa malayong pagtaboy.

Verse 30

व्यास उवाच । श्रुत्वा स वचनं तस्य पीठं कनकनिर्मितम् । ददौ तस्मै चोपविष्टस्तत्र पूज्योयमेनसः

Sinabi ni Vyāsa: Nang marinig niya ang mga salitang iyon, ibinigay niya sa kanya ang isang luklukang yari sa ginto; at nang siya’y maupo roon, ang taong ito’y naging karapat-dapat sambahin, pinalaya sa kasalanan.

Verse 31

ननाम शिरसा तं वै प्रोवाच विनयान्वितः । यम उवाच । पवित्रं मंदिरं मेऽद्य पादयोस्तद्धि रेणुभिः

Yumuko siya, ibinaba ang ulo, at nagsalita nang may kababaang-loob. Sinabi ni Yama: “Ngayong araw, ang aking tahanan ay naging dalisay dahil sa alabok mula sa iyong mga paa.”

Verse 32

कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि न संशयः । इदानीं गच्छ भो साधो हरेर्मंदिरमुत्तमम्

“Ako’y ganap na natupad—natupad—natupad; walang alinlangan. Ngayon, humayo ka, O banal na tao, tungo sa kataas-taasang templo ni Hari.”

Verse 33

नानाभोगसमायुक्तं जन्ममृत्युनिवारणम् । व्यास उवाच । इत्युक्त्वा धर्मराजोऽसौ स्यंदने स्वर्णनिर्मिते

“Pinagkalooban ng sari-saring kaluguran at tagapag-alis ng kapanganakan at kamatayan.” Sabi ni Vyāsa: Pagkasabi nito, si Dharmarāja ay sumakay sa karwaheng gawang ginto.

Verse 34

राजहंसयुते दिव्ये तमारोप्य गतैनसम् । समस्तसुखदं स्थानं प्रेषयामास चक्रिणः

Isinakay niya—yaong napawi na ang kasalanan—sa isang makalangit na karwaheng hinihila ng maharlikang mga gansa; at ang Panginoong may taglay na Sudarśana-cakra ay ipinadala siya sa isang dako na nagbibigay ng ganap na kaligayahan.

Verse 35

एवं प्रविष्टो वैकुंठे तत्र तस्थौ सुखं चिरम् । लेपनं ये प्रकुर्वंति भक्त्या तु हरिमंदिरम्

Sa gayon, pagpasok niya sa Vaikuṇṭha, siya’y nanatili roon nang matagal na may ligaya. Gayundin, yaong mga may debosyon na nagpapalitada at nag-aalaga sa templo ni Hari (Viṣṇu) ay nagkakamit ng dakilang kabutihan.

Verse 36

तेषां किं वा भविष्यति न जानेऽहं द्विजोत्तम । य इदं शृणुयाद्भक्त्या पठेद्यो वा समाहितः

“Ano nga ba ang mangyayari sa kanila, O pinakamainam sa mga dvija? Hindi ko nalalaman. Ngunit sinumang makinig nito nang may debosyon, o sinumang bumigkas nito na may natipong isip—”

Verse 37

कोटिजन्मार्जितं पापं नश्यत्येव न संशयः

Ang kasalanang naipon sa sampu-sampung milyong kapanganakan ay tiyak na nawawasak—walang pag-aalinlangan.