Adhyaya 83

Verse 1

सुकर्मोवाच । समाहूय प्रजाः सर्वा द्वीपानां वसुधाधिपः । हर्षेण महताविष्ट इदं वचनमब्रवीत्

Sinabi ni Sukarma: Tinipon niya ang lahat ng mga nasasakupan; ang hari, panginoon ng lupa at ng mga kontinente, na lubhang napuspos ng kagalakan, ay nagsalita ng ganitong mga salita.

Verse 2

इंद्रलोकं ब्रह्मलोकं रुद्रलोकमतः परम् । वैष्णवं सर्वपापघ्नं प्राणिनां गतिदायकम्

Higit pa sa daigdig ni Indra, ni Brahmā, at ni Rudra ay naroon ang kaharian ni Viṣṇu—tagapuksa ng lahat ng kasalanan at tagapagkaloob ng pinakamataas na hantungan sa mga nilalang.

Verse 3

व्रजाम्यहं न संदेहो ह्यनया सह सत्तमाः । ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः सशूद्रा श्च प्रजा मम

Ako’y yayaon—walang alinlangan—kasama niya, O pinakadakila sa mga mabubuti. Ang mga brāhmaṇa, kṣatriya, vaiśya, at maging ang mga śūdra ay aking mga nasasakupan.

Verse 4

सुखेनापि सकुटुंबैः स्थातव्यं तु महीतले । पूरुरेष महाभागो भवतां पालकस्त्विह

Kahit kasama ang inyong mga pamilya, mamuhay kayo nang masaya sa ibabaw ng lupa. Ang marangal na Pūru na ito ang tunay na magiging tagapangalaga ninyo rito.

Verse 5

स्थापितोस्ति मया लोका राजा धीरः सदंडकः । एवमुक्तास्तु ताः सर्वाः प्रजा राजानमब्रुवन्

“Itinatag ko ang kaayusan ng mga tao: ang hari ay matatag at matapang, laging tangan ang pamalo ng kaparusahan.” Nang masabi ito, ang lahat ng nasasakupan ay nagsalita sa hari.

Verse 6

श्रूयते सर्ववेदेषु पुराणेषु नृपोत्तम । धर्म एवं यतो लोके न दृष्टः केन वै पुरा

O pinakadakila sa mga hari, ito’y naririnig sa lahat ng Veda at sa mga Purāṇa; sapagkat sa mundong ito, ang ganitong anyo ng dharma ay hindi pa nakita ninuman noon.

Verse 7

दृष्टोस्माभिरसौ धर्मो दशांगः सत्यवल्लभः । सोमवंशसमुत्पन्नो नहुषस्य महागृहे

Nasaksihan namin ang Dharma—may sampung sangkap at minamahal ng Katotohanan—na isinilang sa angkan ng Buwan, sa dakilang sambahayan ni Nahuṣa.

Verse 8

हस्तपादमुखैर्युक्तः सर्वाचारप्रचारकः । ज्ञानविज्ञानसंपन्नः पुण्यानां च महानिधिः

Taglay ang mga kamay, paa, at bibig, siya’y tagapagpalaganap ng lahat ng wastong asal; puspos ng kaalaman at ganap na pag-unawa, at dakilang imbakan ng kabutihang-loob.

Verse 9

गुणानां हि महाराज आकरः सत्यपंडितः । कुर्वंति च महाधर्मं सत्यवंतो महौजसः

O dakilang hari, ang tapat at marunong ay tunay na minahan ng mga birtud; at yaong tapat at may dakilang lakas ay nagsasagawa ng pinakamataas na dharma.

Verse 10

तं धर्मं दृष्टवंतः स्म भवंतं कामरूपिणम् । भवंतं कामकर्तारमीदृशं सत्यवादिनम्

Tunay ngang nakita namin ang Dharma—ikaw mismo—na nakapag-aanyo ayon sa nais, nakatutupad ng mga hangarin, at ganyang katapat magsalita.

Verse 11

कर्मणा त्रिविधेनापि वयं त्यक्तुं न शक्नुमः । यत्र त्वं तत्र गच्छामः सुसुखं पुण्यमेव च

Kahit sa tatlong uri ng gawa, hindi ka namin magawang talikuran. Saan ka man pumaroon, doon din kami paroroon—taglay ang lubos na ligaya at tiyak na kabutihang-loob.

Verse 12

नरकेपि भवान्यत्र वयं तत्र न संशयः । किं दारैर्धनभोगैश्च किं जीवैर्जीवितेन च

Kahit sa impiyerno man—saan ka man naroon, naroon din kami; walang alinlangan. Ano ang silbi ng asawa, yaman at mga layaw? Ano ang silbi ng mga kamag‑anak—o maging ng buhay mismo?

Verse 13

त्वां विनासुमहाराज तेन नास्त्यत्र कारणम् । त्वयैव सह राजेंद्र वयं यास्याम नान्यथा

Kung wala ka, O dakilang hari, walang dahilan sa bagay na ito. O panginoon ng mga hari, sasama kami sa iyo lamang—wala nang ibang paraan.

Verse 14

एवं श्रुत्वा वचस्तासां प्रजानां पृथिवीपतिः । हर्षेण महताविष्टः प्रजावाक्यमुवाच ह

Nang marinig ng panginoon ng lupa ang gayong mga salita ng kanyang mga nasasakupan, siya’y napuno ng dakilang galak at saka nagsalita bilang tugon sa bayan.

Verse 15

आगच्छंतु मया सार्द्धं सर्वे लोकाः सुपुण्यकाः । नृपो रथं समारुह्य तया वै कामकन्यया

“Magsilapit at sumama sa akin ang lahat ng mga daigdig na hitik sa kabutihang‑loob.” Sa gayon, ang hari’y sumakay sa karwahe kasama ang dalagang Kāma.

Verse 16

रथेन हंसवर्णेन चंद्रबिंबानुकारिणा । चामरैर्व्यजनैश्चापि वीज्यमानो गतव्यथः

Sumakay siya sa karwaheng kulay‑hamsa, na wari’y bilog ng buwan; pinapaypayan ng mga chāmara at mga pamaypay, lumisan siyang napawi ang lahat ng sakit.

Verse 17

केतुना तेन पुण्येन शुभ्रेणापि महीयसा । शोभमानो यथा देवो देवराजः पुरंदरः

Sa mapalad at lubhang dalisay na kabutihang iyon—na wari’y makinang na watawat—ay nagpaluwalhati sa kanya; at siya’y nagningning gaya ni Indra, hari ng mga deva, si Purandara.

Verse 18

ऋषिभिः स्तूयमानस्तु बंदिभिश्चारणैस्तथा । प्रजाभिः स्तूयमानश्च ययातिर्नहुषात्मजः

Pinupuri ng mga rishi, at gayundin ng mga makata at mga Cāraṇa; at pinupuri rin ng mga tao—naroon si Yayāti, anak ni Nahuṣa.

Verse 19

प्रजाः सर्वास्ततो यानैः समायाता नरेश्वरम् । गजैरश्वै रथैश्चान्यैः प्रस्थिताश्च दिवं प्रति

Pagkaraan, nagtipon ang lahat ng mga nasasakupan, sakay ng kani-kanilang sasakyan, at lumapit sa hari; at nakasakay sa mga elepante, kabayo, karuwahe, at iba pang sasakyan, sila’y naglakbay patungo sa langit.

Verse 20

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चान्ये पृथग्जनाः । सर्वे च वैष्णवा लोका विष्णुध्यानपरायणाः

Mga Brāhmaṇa, Kṣatriya, Vaiśya, Śūdra, at iba pang sari-saring tao—lahat ng mga mamamayan ay mga Vaiṣṇava, nakatuon sa pagninilay kay Viṣṇu.

Verse 21

तेषां तु केतवः शुक्ला हेमदंडैरलंकृताः । शंखचक्रांकिताः सर्वे सदंडाः सपताकिनः

Ang kanilang mga watawat ay mapuputi, pinalamutian ng mga tungkod na ginto; lahat ay may tatak ng mga sagisag ng kabibe at diskos, may mga poste at may mga banderitas na nakawagayway.

Verse 22

प्रजावृंदेषु भासंते पताका मारुतेरिताः । दिव्यमालाधरास्सर्वे शोभितास्तुलसीदलैः

Sa nagkakatipong karamihan ng mga tao, ang mga bandilang iwinawagayway ng hangin ay nagningning; at ang lahat ng may hawak ng makalangit na mga kuwintas ay pinalamutian ng mga dahon ng tulasī.

Verse 23

दिव्यचंदनदिग्धांगा दिव्यगंधानुलेपनाः । दिव्यवस्त्रकृता शोभा दिव्याभरणभूषिताः

Ang kanilang mga katawan ay pinahiran ng makalangit na sandal; binanguhan ng mga samyong pang-langit. Ang kanilang ganda’y pinatingkad ng mga kasuotang makalangit, at pinalamutian ng mga banal na alahas.

Verse 24

सर्वे लोकाः सुरूपास्ते राजानमुपजग्मिरे । प्रजाशतसहस्राणि लक्षकोटिशतानि च

Silang lahat—marikit ang anyo—ay lumapit sa hari; at ang bilang ng mga nasasakupan ay daan-daang libo, maging daan-daang laksa at koro pa.

Verse 25

अर्वखर्वसहस्राणि ते जनाः प्रतिजग्मिरे । ते तु राज्ञा समं सर्वे वैष्णवाः पुण्यकारिणः

Ang mga taong iyon ay naglakbay sa di-mabilang na libo-libo. Kasama ng hari, silang lahat ay nagsiparoon nang magkakasama—mga Vaishnava, tagagawa ng kabutihang may bisa.

Verse 26

विष्णुध्यानपराः सर्वे जपदानपरायणाः । सुकर्मोवाच । एवं ते प्रस्थिताः सर्वे हर्षेण महतान्विताः

Silang lahat ay nakatuon sa pagninilay kay Viṣṇu, at lubos na nakatalaga sa pagbigkas ng japa at sa pagkakaloob ng kawanggawa. Sinabi ni Sukarma: sa gayon, silang lahat ay umalis, puspos ng dakilang galak.

Verse 27

पूरुं पुत्रं महाराज स्वराज्ये परिषिच्य तम् । ऐंद्रं लोकं जगामाथ ययातिः पृथिवीपतिः

O dakilang hari, matapos hirangin at pahiran si Pūru, ang kanyang anak, sa sariling paghahari, si Yayāti, panginoon ng daigdig, ay tumungo sa daigdig ni Indra.

Verse 28

तेजसा तस्य पुण्येन धर्मेण तपसा तदा । ते जनाः प्रस्थिताः सर्वे वैष्णवं लोकमुत्तमम्

Pagkaraan, sa ningning ng kanyang kabutihang-loob—isinilang sa dharma at tapas—ang lahat ng mga taong iyon ay naglakbay patungo sa kataas-taasang Vaiṣṇava na kaharian.

Verse 29

ततो देवाः सगंधर्वाः किन्नराश्चारणास्तथा । सहिता देवराजेन आगताः संमुखं तदा

Pagkaraan, ang mga deva, kasama ang mga Gandharva, Kinnara, at Cāraṇa, na kaisa ng hari ng mga deva, ay lumapit upang salubungin siya noon.

Verse 30

तस्यैवापि नृपेंद्रस्य पूजयंतो नृपोत्तम । इंद्र उवाच । स्वागतं ते महाराज मम गेहं समाविश

Habang pinararangalan ang haring iyon, si Indra ay nagsalita: “Maligayang pagdating sa iyo, O dakilang hari; pumasok ka sa aking tahanan.”

Verse 31

अत्र भोगान्प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्कामान्मनोऽनुगान् । राजोवाच । सहस्राक्ष महाप्राज्ञ तव पादांबुजद्वयम्

“Dito, tamasahin mo nang malaya ang mga makalangit na kaluguran—mga pagnanasang sumusunod sa isip.” Sumagot ang hari: “O Sahasrākṣa, O lubhang marunong, ang iyong dalawang paa na tulad ng lotus…”

Verse 32

नमस्करोम्यहं देव ब्रह्मलोकं व्रजाम्यहम् । देवैः संस्तूयमानश्च ब्रह्मलोकं जगाम ह

“O Panginoon, nagpupugay ako sa Iyo; patutungo ako sa daigdig ni Brahmā.” Sa gayon, habang pinupuri ng mga diyos, siya’y tunay na lumisan patungong Brahmaloka.

Verse 33

पद्मयोनिर्महातेजाः सार्धं मुनिवरैस्तदा । आतिथ्यं च चकारास्य पाद्यार्घादि सुविष्टरैः

Pagkaraan, ang lotus-na-isinilang na may dakilang ningning, kasama ang mga pinakadakilang muni, ay tumanggap sa kanya nang banal na pagkamapagpatuloy—sa pag-aalay ng tubig sa paghuhugas ng paa, arghya, at iba pa, sa napakahusay na paraan.

Verse 34

उवाच विष्णुलोकं हि प्रयाहि त्वं स्वकर्मणा । एवमाभाषिते धात्रा जगाम शिवमंदिरम्

Wika niya, “Tunay ngang magtungo ka sa daigdig ni Viṣṇu sa bisa ng iyong sariling mga gawa.” Nang masambit ito ni Dhātṛ, siya’y nagtungo sa templo ni Śiva.

Verse 35

चक्रे आतिथ्यपूजां च उमया सह शंकरः । तस्यै वापि नृपेंद्रस्य राजानमिदमब्रवीत्

Si Śaṅkara, kasama si Umā, ay nagsagawa ng pagsamba at paggalang sa panauhin; at pagkaraan ay sinabi niya ang mga salitang ito sa haring yaon, ang panginoon ng mga tao.

Verse 36

कृष्णभक्तोसि राजेंद्र ममापि सुप्रियो भवान् । ततो ययाते राजेंद्र वस त्वं मम मंदिरम्

“O haring marangal, ikaw ay deboto ni Kṛṣṇa, at ikaw din ay lubhang minamahal ko. Kaya nga, O Haring Yayāti, manahan ka sa aking templo.”

Verse 37

सर्वान्भोगान्प्रभुंक्ष्व त्वं दुःखप्राप्यान्हि मानुषैः । अंतरं नास्ति राजेंद्र मम विष्णोर्न संशयः

O hari ng mga hari, tamasahin mo ang lahat ng kaligayahang yaon na nakakamtan ng tao sa pamamagitan lamang ng pagdurusa. Walang pagkakaiba sa pagitan ko at ni Viṣṇu—walang alinlangan dito.

Verse 38

योसौ विष्णुस्वरूपेण स वै रुद्रो न संशयः । यो रुद्रो विद्यते राजन्स च विष्णुः सनातनः

Siya na umiiral sa anyo ni Viṣṇu ay si Rudra nga—walang alinlangan. At ang Rudra na naririyan, O Hari, ay yaon ding walang hanggang Viṣṇu.

Verse 39

उभयोरंतरं नास्ति तस्माच्चैव वदाम्यहम् । विष्णुभक्तस्यपुण्यस्यस्थानमेवददाम्यहम्

Walang pagitan o pagkakaiba sa kanilang dalawa; kaya ito ang sinasabi ko: ipinahahayag kong ang kabutihang-loob ng deboto ni Viṣṇu ay nagiging mismong banal na tahanan, karapat-dapat na dako.

Verse 40

तस्मादत्र महाराज स्थातव्यं हि त्वयानघ । एवमुक्तः शिवेनापि ययातिर्हरिवल्लभः

“Kaya nga, O dakilang hari, O walang kasalanan, nararapat na manatili ka rito.” Sa gayong pananalita ni Śiva, si Yayāti—minamahal ni Hari—ay tumanggap sa tagubilin.

Verse 41

भक्त्या प्रणम्य देवेशं शंकरं नतकंधरः । एतत्सर्वं महादेव त्वयोक्तमिह सांप्रतम्

May debosyon siyang nagpatirapa kay Śaṅkara, ang Panginoon ng mga diyos; nakayuko ang ulo, sinabi niya: “O Mahādeva, ang lahat ng ito ay sinabi mo na ngayon dito.”

Verse 42

युवयोरंतरं नास्ति एका मूर्तिर्द्विधाभवत् । वैष्णवं गंतुमिच्छामि पादौ तव नमाम्यहम्

Walang pagkakaiba sa inyong dalawa; ang iisang banal na anyo ay naging dalawa. Nais kong marating ang kahariang Vaiṣṇava; kaya ako’y yumuyukod at sumasamba sa inyong mga paa.

Verse 43

एवमस्तु महाराज गच्छ लोकं तु वैष्णवम् । समादिष्टः शिवेनापि प्रतस्थे वसुधाधिपः

“Mangyari nawa, O dakilang hari; humayo ka nga sa kahariang Vaiṣṇava.” Sa gayong utos—maging ni Śiva—ang panginoon ng lupa ay naglakbay.

Verse 44

पृथ्वीशस्तैर्महापुण्यैर्वैष्णवैर्विष्णुवल्लभैः । नृत्यमानैस्ततस्तैस्तु पुरतस्तस्य भूपतेः

Ang panginoon ng lupa ay sinusundan at pinangungunahan ng mga lubhang mapagpala at banal na Vaiṣṇava, mga minamahal ni Viṣṇu, na nagsasayaw dito’t doon sa unahan ng hari.

Verse 45

शंखशब्दैः सुपापघ्नैः सिंहनादैः सुपुष्कलैः । जगाम निःस्वनै राजा पूज्यमानः सुचारणैः

Sa gitna ng mapalad at kasalanang pumupuksa na tunog ng mga kabibe, at ng malalakas na dagundong na tila ungol ng leon, naglakbay ang hari sa mga alingawngaw, habang pinararangalan ng mararangal na makata.

Verse 46

सुस्वरैर्गीयमानस्तु पाठकैः शास्त्रकोविदैः । गायंति पुरतस्तस्य गंधर्वा गीततत्पराः

Habang siya’y inaawitan sa matatamis na himig ng mga tagapagbigkas na bihasa sa mga śāstra, ang mga Gandharva—nakatuon sa awit—ay umaawit sa kanyang unahan.

Verse 47

ऋषिभिः स्तूयमानश्च देववृंदैः समन्वितैः । अप्सरोभिः सुरूपाभिः सेव्यमानः स नाहुषिः

Pinupuri ng mga rishi at napaliligiran ng mga pulutong ng mga deva, si Nahusha ay pinaglilingkuran ng magagandang apsara.

Verse 48

गंधर्वैः किन्नरैः सिद्धैश्चारणैः पुण्यमंगलैः । साध्यैर्विद्याधरै राजा मरुद्भिर्वसुभिस्तथा

Kasama ng hari ang mga Gandharva, Kinnara, Siddha, at ang banal at mapagpala na mga Cāraṇa; gayundin ang mga Sādhya, Vidyādhara, Marut, at mga Vasu.

Verse 49

रुद्रैश्चादित्यवर्गैश्च लोकपालैर्दिगीश्वरैः । स्तूयमानो महाराजस्त्रैलोक्येन समंततः

Pinupuri sa lahat ng dako ng mga Rudra, ng mga pangkat ng Āditya, ng mga tagapagbantay ng daigdig at mga panginoon ng mga direksiyon, ang dakilang hari ay ipinagdiriwang ng tatlong daigdig sa paligid.

Verse 50

ददृशे वैष्णवं लोकमनौपम्यमनामयम् । विमानैः कांचनै राजन्सर्वशोभासमाविलैः

Nasaksihan niya ang mundong Vaiṣṇava—walang kapantay at walang anumang pighati—O Hari, na sa lahat ng dako’y punô ng ginintuang vimāna na kumikislap sa sari-saring ganda.

Verse 51

हंसकुंदेंदुधवलैर्विमानैरुपशोभितैः । प्रासादैः शतभौमैश्च मेरुमंदरसंनिभैः

Ito’y pinalalamutian ng mga vimāna na kaputian ng gansa, sampaguita, at buwan, at ng mga palasyong sandaang palapag na kahawig ng Bundok Meru at Mandara.

Verse 52

शिखरैरुल्लिखद्भिश्च स्वर्व्योमहाटकान्वितैः । जाज्वल्यमानैः कलशैः शोभते सुपुरोत्तमम्

Nagniningning ang pinakadakilang lungsod: ang matatayog na tuktok ay wari’y kumakayod sa langit, pinalamutian ng makalangit na ginto, at pinutungan ng nagliliyab na mga kalaśa.

Verse 53

तारागणैर्यथाकाशं तेजः श्रिया प्रकाशते । प्रज्वलत्तेजोज्वालाभिर्लोचनैरिव लोकते

Kung paanong ang langit ay nagiging maningning sa karilagan dahil sa napakaraming bituin, gayon din siya’y kumikislap—wari’y nakikita sa mga matang binuo ng nagliliyab na ningning.

Verse 54

नानारत्नैर्हरेर्लोकः प्रहसद्दशनैरिव । समाह्वयति तान्पुण्यान्वैष्णवान्विष्णुवल्लभान्

Sa sari-saring hiyas na palamuti, ang daigdig ni Hari—gaya ng isang nakangiting may kumikislap na mga ngipin—ay wari’y tumatawag sa mga banal na Vaiṣṇava, mga minamahal ni Viṣṇu.

Verse 55

ध्वज व्याजेन राजेंद्र चलिताग्रैः सुपल्लवैः । श्वसनांदोलितैस्तैश्च ध्वजाग्रैश्च मनोहरैः

O hari, sa wari’y mga watawat, ang magagandang murang dulo ng mga dahon—gumagalaw sa tuktok at inuugoy ng hangin—ay nagmistulang kaaya-ayang mga tuktok ng bandila.

Verse 56

हेमदंडैश्च घंटाभिः सर्वत्रसमलंकृतम् । सूर्यतेजः प्रकाशैश्च गोपुराट्टालकैस्ततः

Sa lahat ng dako’y pinalamutian ng mga gintong tungkod at mga kampana; at doon, sa mga toreng tarangkahan at matatayog na bantayan, ito’y nagliwanag na tila ningning ng araw.

Verse 57

गवाक्षैर्जालमालैश्च वातायनमनोहरैः । प्रतोलीनां प्रकाशैश्च प्राकारैर्हेमरूपकैः

May mga bintanang may sala-sala at mga kuwintas na parang lambat, may kaakit-akit na mga balkonahe; may maningning na mga tarangkahan at mga pader na wari’y hinubog sa ginto.

Verse 58

तोरणैः सुपताकाभिर्नानाशब्दैः सुमंगलैः । कलशाग्रैश्चक्रबिंबै रविबिंबसमप्रभैः

May mga torana na may palamuti at maririkit na watawat, may sari-saring mapalad na tunog; at may mga tuktok ng banal na kalasha at mga sagisag na tila diskong kumikislap na kasingliwanag ng araw.

Verse 59

सुभोगैः शतकक्षैश्च निर्जलांबुदसन्निभैः । दंडच्छत्रसमाकीर्णैः कलशैरुपशोभितैः

Pinalamutian ng mainam na kaginhawahan at daan-daang silid, na wari’y mga ulap na walang tubig; siksik sa mga tungkod at payong, at pinaganda ng mga kalasha sa tuktok.

Verse 60

प्रावृट्कालांबुदाकारैर्मदिरैरुपशोभितैः । कलशैः शोभमानैस्तैरृक्षैर्द्यौरिव भूतलम्

Ang lupa, pinalamutian ng mga kumikislap na kalasha—namimintog na parang ulap ng tag-ulan at pinaganda ng nakalalasing na alak—ay nagmistulang langit na hitik sa mga bituin.

Verse 61

दंडजालपताकाभिरृक्षजालसमप्रभैः । तादृशैः स्फाटिकाकारैः कांतिशंखेंदुसन्निभैः

May hanay ng mga tungkod at lumilipad na mga watawat, na kumikislap na parang lambat ng mga bituin; at may mga anyong tila kristal, maningning—gaya ng kintab ng kabibe at ng buwan.

Verse 62

हेमप्रासादसंबाधैर्नानाधातुमयैस्ततः । विमानैरर्बुदसंख्यैः शतकोटिसहस्रकैः

Doon, siksik ang kaharian ng mga palasyong ginto na yari sa sari-saring metal; at ng mga sasakyang panghimpapawid—di-mabilang, sa arbuda (sampung-milyon) na bilang—sa daan, koro, at libo-libo.

Verse 63

सर्वभोगयुतैश्चैव शोभते हरिपत्तनम् । यैः समाराधितो देवः शंखचक्रगदाधरः

Nagniningning ang banal na lungsod ni Hari, puspos ng lahat ng kaluguran; sapagkat doon ay yaong mga sumamba nang wasto sa Panginoon—ang may hawak ng kabibe, diskos, at pamalo.

Verse 64

ते प्रसादात्तस्य तेषु निवसंति गृहेषु च । सर्वपुण्येषु दिव्येषु भोगाढ्येषु च मानवाः

Sa biyaya niya, ang mga tao’y nananahan sa mga bahay na yaon, at tinatamasa ang lahat ng banal na kabutihan—makalangit at puspos ng kasaganaan at ligaya.

Verse 65

वैष्णवाः पुण्यकर्माणो निर्धूताशेषकल्मषाः । एवंविधैर्गृहैः पुण्यैः शोभितं विष्णुमंदिरम्

Ang mga Vaiṣṇava—mga gumagawa ng banal na gawa at nahugasan na ang lahat ng dungis—ay sa gayong mga banal na tahanan ay pinalalamutian ang templo ni Viṣṇu.

Verse 66

नानावृक्षैः समाकीर्णं वनैश्चंदनशोभितैः । सर्वकामफलै राजन्सर्वत्र समलंकृतम्

O Hari, napupuno ito ng sari-saring punò; ang mga kakahuyan ay pinapaganda ng punòng sandal, at sa lahat ng dako’y pinalalamutian ng mga bungang nagkakaloob ng bawat minimithing layon.

Verse 67

वापीकुंडतडागैश्च सारसैरुपशोभितैः । हंसकारंडवाकीर्णैः कल्हारैरुपशोभितैः

Pinapalamutian ng mga balon, lawa, at mga tangke, at pinapaganda ng malalawak na saras; punô ng mga hamsa at ibong kāraṇḍava, at lalo pang ginayakan ng namumulaklak na kalhāra na mga lotus.

Verse 68

शतपत्रैर्महापद्मैः पद्मोत्पलविराजितैः । कनकोत्पलवर्णैश्च सरोभिश्च विराजते

Nagniningning ito sa mga dakilang lotus na may sandaang talulot, maringal sa mga pamumulaklak na padma at utpala; at sa mga lawa na kumikislap sa ginintuang kulay ng mga lotus.

Verse 69

वैकुंठं सर्वशोभाढ्यं देवोद्यानैरलंकृतम् । दिव्यशोभासमाकीर्णं वैष्णवैरुपशोभितम्

Ang Vaikuṇṭha, puspos ng lahat ng uri ng karangalan, ay pinalamutian ng mga banal na hardin; siksik sa makalangit na liwanag at lalo pang pinaganda ng mga Vaiṣṇava.

Verse 70

वैकुंठं ददृशे राजा मोक्षस्थानमनुत्तमम् । देववृंदैः समाकीर्णं ययातिर्नहुषात्मजः

Natanaw ng haring si Yayāti, anak ni Nahuṣa, ang Vaikuṇṭha—ang walang kapantay na tahanan ng mokṣa—na siksik sa mga pangkat ng mga deva.

Verse 71

प्रविवेश पुरं रम्यं सर्वदाहविवर्जितम् । ददृशे सर्वक्लेशघ्नं नारायणमनामयम्

Pumasok siya sa marikit na lungsod, ganap na malaya sa lahat ng naglalagablab na pagdurusa; at nakita niya si Nārāyaṇa—walang karamdaman—na pumupuksa sa bawat dalamhati at paghihirap.

Verse 72

विमानैरुपशोभंतं सर्वाभरणशालिनम् । पीतवासं जगन्नाथं श्रीवत्सांकं महाद्युतिम्

Pinapaganda ng mga makalangit na vimāna, hitik sa lahat ng hiyas; nakadamit ng dilaw—ang Jagannātha, may tanda ng Śrīvatsa, nagniningning sa dakilang liwanag.

Verse 73

वैनतेयसमारूढं श्रियायुक्तं परात्परम् । सर्वेषां देवलोकानां यो गतिः परमेश्वरः

Nakapanhik kay Vainateya (Garuḍa), kaisa ni Śrī (Lakṣmī), higit pa sa pinakadakila—ang Paramēśvara, siyang sukdulang kanlungan at hantungan ng lahat ng daigdig ng mga deva.

Verse 74

परमानंदरूपेण कैवल्येन विराजते । सेव्यमानं महालोकैःसुपुण्यैर्वैष्णवैर्हरिम्

Nagniningning Siya sa anyo ng sukdulang kaligayahan, sa ningning ng kaivalya (kalayaan); si Hari na sinasamba ng mga dakilang-loob, lubhang banal na mga Vaiṣṇava.

Verse 75

देववृंदैः समाकीर्णं गंधर्वगणसेवितम् । अप्सरोभिर्महात्मानं दुःखक्लेशापहं हरिम्

Si Hari—ang dakilang-loob na Panginoon na nag-aalis ng dalamhati at pagdurusa—ay napaliligiran ng mga pulutong ng mga deva, pinaglilingkuran ng mga gandharva, at kasama ng mga apsarā.

Verse 76

नारायणं ननामाथ स्वपत्न्या सह भूपतिः । प्रणेमुर्मानवाः सर्वे वैष्णवा मधुसूदनम्

Pagkaraan, yumukod ang hari, kasama ang kaniyang reyna, kay Nārāyaṇa; at ang lahat ng tao—mga Vaiṣṇava—ay nagpatirapa kay Madhusūdana.

Verse 77

गता ये वैष्णवाः सर्वे सह राज्ञा महामते । पादांबुजद्वयं तस्य नेमुर्भक्त्या महामते

Pagkaraan, ang lahat ng mga Vaiṣṇava, kasama ang hari, O marunong, ay yumukod nang may debosyon sa kaniyang dalawang paang-loto, O marunong.

Verse 78

प्रणमंतं महात्मानं राजानं दीप्ततेजसम् । तमुवाच हृषीकेशस्तुष्टोऽहं तव सुव्रत

Nang ang maningning na haring dakilang kaluluwa ay nagpugay, nagsalita si Hṛṣīkeśa sa kaniya: “O may mabubuting panata, nalulugod Ako sa iyo.”

Verse 79

वरं वरय राजेंद्र यत्ते मनसि वर्तते । तत्ते ददाम्यसंदेहं मद्भक्तोसि महामते

O pinakamainam sa mga hari, humiling ka ng biyaya—anuman ang nasa iyong puso. Ipagkakaloob Ko iyon nang walang pag-aalinlangan, sapagkat ikaw ay Aking deboto, O dakilang-isip.

Verse 80

राजोवाच । यदि त्वं देवदेवेश तुष्टोसि मधुसूदन । दासत्वं देहि सततमात्मनश्च जगत्पते

Sumagot ang hari: “Kung Ikaw, O Panginoon ng mga diyos, O Madhusūdana, ay nalulugod, ipagkaloob Mo sa akin ang walang patid na paglilingkod sa Iyo, O Panginoon ng sansinukob.”

Verse 81

विष्णुरुवाच । एवमस्तु महाभाग मम भक्तो न संशयः । लोके मम महाराज स्थातव्यमनया सह

Wika ni Viṣṇu: “Gayon nga, O mapalad. Ikaw ay tunay na Aking deboto—walang pag-aalinlangan. O dakilang hari, sa Aking daigdig ay mananahan ka kasama niya.”

Verse 82

एवमुक्तो महाराजो ययातिः पृथिवीपतिः । प्रसादात्तस्य देवस्य विष्णुलोकं प्रसाधितम्

Sa gayong pagkapagsalita sa kanya, ang dakilang haring si Yayāti, panginoon ng daigdig, sa biyaya ng Diyos na yaon ay nagkamit ng pinagpalang loka ni Viṣṇu.

Verse 83

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे ययातेः स्वर्गारोहणं नाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः

Dito nagtatapos ang ika-83 kabanata, na tinatawag na “Pag-akyat ni Yayāti sa Langit,” sa Bhūmi-khaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa—sa salaysay ni Vena, sa paglalarawan ng Pitṛ-tīrtha, at sa kasaysayan ng haring Yayāti.