Adhyaya 73
Yayāti’s Proclamation: Spreading the Nectar of the Divine Name (All-Vaiṣṇava Gift)
Tinanong ni Pippala si Sukarma kung ano ang ginawa ni Yayāti matapos umalis ang sugo ni Indra. Sumagot si Sukarma na nagmuni-muni ang anak ng hari at tumawag ng mga sugo, inutusan silang ipahayag sa iba’t ibang lupain at mga pulo ang isang mensaheng ayon sa dharma. Ipinag-uutos ng pahayag ang tanging pagsamba kay Madhusūdana sa pamamagitan ng bhakti, jñāna at pagninilay, pūjā, tapas, yajña, at dāna, kalakip ang pagtalikod sa mga bagay na pandama. Dapat makita si Viṣṇu sa lahat—sa tuyo at basa, sa gumagalaw at di-gumagalaw, sa ulap at lupa, at sa sariling katawan bilang mismong buhay. Ang mga handog ay ialay kay Nārāyaṇa, kasama ang maayos na pagtanggap sa panauhin at mga handog sa mga pitṛ; ang pagsuway sa utos ay mariing hinahatulan. Ipinamalita ng mga sugo ang kautusan bilang pinakamataas na “amṛta,” lalo na ang nektar ng Banal na Pangalan—Keśava, Śrīnivāsa, Padmanātha, Rāma—na sa pagbigkas ay nag-aalis ng mga kasalanan at humahantong sa mokṣa para sa disiplinadong mag-aaral na Vaiṣṇava.
Shlokas
Verse 1
पिप्पल उवाच । गते तस्मिन्महाभागे दूत इंद्रस्य वै पुनः । किं चकार स धर्मात्मा ययातिर्नहुषात्मजः
Sinabi ni Pippala: Nang makaalis na ang lubhang mapalad na iyon, muling dumating ang sugo ni Indra. Ano nga ang ginawa noon ng matuwid na si Yayāti, anak ni Nahuṣa?
Verse 2
सुकर्मोवाच । तस्मिन्गते देववरस्य दूते स चिंतयामास नरेंद्रसूनुः । आहूय दूतान्प्रवरान्स सत्वरं धर्मार्थयुक्तं वच आदिदेश
Sinabi ni Sukarma: Nang makaalis na ang sugo ng pinakadakilang diyos, nagmuni-muni ang anak ng hari. Agad niyang ipinatawag ang kanyang pangunahing mga sugo at nag-utos sa mga salitang nakaayon sa dharma at sa kapakinabangan.
Verse 3
गच्छंतु दूताः प्रवराः पुरोत्तमे देशेषु द्वीपेष्वखिलेषु लोके । कुर्वंतु वाक्यं मम धर्मयुक्तं व्रजंतु लोकाः सुपथा हरेश्च
Magsiyaon ang mga pangunahing sugo, O pinakadakilang lungsod, sa lahat ng lupain at mga pulo sa buong daigdig. Iparating nila ang aking mga salitang naaayon sa dharma, upang ang mga tao’y lumakad sa mabuting landas—maging sa landas ni Hari.
Verse 4
भावैः सुपुण्यैरमृतोपमानैर्ध्यानैश्च ज्ञानैर्यजनैस्तपोभिः । यज्ञैश्च दानैर्मधुसूदनैकमर्चंतु लोका विषयान्विहाय
Sa dalisay at lubhang mapagpalang mga damdaming debosyon—na tulad ng amṛta—sa pamamagitan ng pagninilay at kaalamang espirituwal, sa pamamagitan ng pagsamba at mga pag-aayuno, sa pamamagitan ng mga yajña at mga kaloob, talikdan ng mga tao ang mga bagay-pandama at sambahin si Madhusūdana lamang.
Verse 5
सर्वत्र पश्यंत्वसुरारिमेकं शुष्केषु चार्द्रेष्वपि स्थावरेषु । अभ्रेषु भूमौ सचराचरेषु स्वीयेषु कायेष्वपि जीवरूपम्
Nawa’y mamasdan nila sa lahat ng dako ang iisang Kaaway ng mga asura (Viṣṇu)—sa tuyo at sa basa, maging sa mga di-nakikilos; sa mga ulap at sa lupa, sa lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw, at maging sa sarili nilang mga katawan bilang anyo mismo ng buhay.
Verse 6
देवं तमुद्दिश्य ददंतु दानमातिथ्यभावैः परिपैत्रिकैश्च । नारायणं देववरं यजध्वं दोषैर्विमुक्ता अचिराद्भविष्यथ
Sa Diyos na yaon ituon ang inyong mga kaloob—magbigay ng limos na may diwa ng pagtanggap sa panauhin at may mga handog para sa mga ninuno. Sambahin ninyo si Nārāyaṇa, ang pinakadakila sa mga diyos; kapag napalaya sa mga dungis, kayo’y malilinis sa lalong madaling panahon.
Verse 7
यो मामकं वाक्यमिहैव मानवो लोभाद्विमोहादपि नैव कारयेत् । स शास्यतां यास्यति निर्घृणो ध्रुवं ममापि चौरो हि यथा निकृष्टः
Sinumang tao na, dahil sa kasakiman o pagkalito, ay hindi tumutupad sa aking utos dito mismo—ang gayong walang-awa ay tiyak na parurusahan; siya’y gaya ng hamak na magnanakaw, maging laban sa akin.
Verse 8
आकर्ण्य वाक्यं नृपतेश्च दूताःसंहृष्टभावाः सकलां च पृथ्वीम् । आचख्युरेवं नृपतेः प्रणीतमादेशभावं सकलं प्रजासु
Nang marinig ang mga salita ng hari, ang mga sugo—puspos ng galak—ay lumibot sa buong daigdig at ipinahayag sa lahat ng mamamayan ang ganap na diwa ng utos na inilabas ng hari.
Verse 9
विप्रादिमर्त्या अमृतं सुपुण्यमानीतमेवं भुवि तेन राज्ञा । पिबंतु पुण्यं परिवैष्णवाख्यं दोषैर्विहीनं परिणाममिष्टम्
Sa gayon, sa lupa, dinala ng haring iyon ang sukdulang mapagpalang nektar. Uminom nawa ang mga brahmin at iba pang nilalang ng banal na kaloob na tinatawag na “pang-lahat na Vaiṣṇava”—walang dungis at nagbubunga ng minimithing bunga.
Verse 10
श्रीकेशवं क्लेशहरं वरेण्यमानंदरूपं परमार्थमेवम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः
Uminom nawa ang mga tao ng nektar ng Banal na Pangalan—Śrī Keśava—na pumapawi ng pagdurusa, lubhang karapat-dapat, na ang likas ay kaligayahang walang hanggan, at siyang kataas-taasang Katotohanan. Ang nektar ng Pangalan na sumisira ng mga dungis ay tunay na dinala ng banal na hari.
Verse 11
सखड्गपाणिं मधुसूदनाख्यं तं श्रीनिवासं सगुणं सुरेशम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः
Uminom nawa ang mga tao ng nektar ng Kanyang Pangalan—ng yaong Śrīnivāsa, Panginoon ng mga diyos, na tinatawag na Madhusūdana, may tabak sa kamay, ang Kataas-taasang nahahayag (saguṇa). Ang nektar ng Pangalan na nag-aalis ng mga dungis ay dinala para sa daigdig sa utos ng mga diyos.
Verse 12
श्रीपद्मनाथं कमलेक्षणं च आधाररूपं जगतां महेशम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः
Ang banal na Pangalan—na tila nektar—ni Śrī Padmanātha, ang Panginoong may matang-loto, ang mismong salalayan ng mga daigdig, ang dakilang Panginoon (Maheśa), na nag-aalis ng mga dungis—ay tunay na dinala sa utos ng mga diyos; uminom nawa ang lahat ng tao nito.
Verse 13
पापापहं व्याधिविनाशरूपमानंददं दानवदैत्यनाशनम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः
Ito’y nag-aalis ng kasalanan, sumisira sa sakit, nagbibigay ng kaligayahang banal, at pumupuksa sa mga Dānava at Daitya. Ang nektar ng Banal na Pangalan, tagapag-alis ng mga dungis—dinala sa utos ng mga diyos—ay tunay nang dumating; inumin nawa ito ng mga tao.
Verse 14
यज्ञांगरूपं चरथांगपाणिं पुण्याकरं सौख्यमनंतरूपम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः
Narito ang nektar ng Pangalan—dinala sa utos ng mga diyos—dalisay na gaya ng mismong yajña, may hawak na cakra sa kamay, bukal ng kabutihang-loob, nagbibigay ng ligaya, at walang-hanggan ang anyo; inumin nawa ito ng mga tao, sapagkat inaalis nito ang lahat ng dungis.
Verse 15
विश्वाधिवासं विमलं विरामं रामाभिधानं रमणं मुरारिम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः
Inumin nawa ng mga tao ang nektar ng Pangalan—dinala ng hari ng mga diyos—na siyang walang-dungis na kanlungan ng sansinukob, ang huling pahingahan, tinatawag na “Rāma,” ang mapag-aliw na Panginoon, si Murāri, at tagapag-alis ng mga kasalanan at dungis.
Verse 16
आदित्यरूपं तमसां विनाशं बंधस्यनाशं मतिपंकजानाम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः
Ito’y may anyong araw, tagapagwasak ng dilim; winawasak nito ang pagkaalipin at pinapamulaklak ang lotus ng pagkaunawa. Ang nektar ng Banal na Pangalan na nag-aalis ng dungis—dinala ng hari ng mga diyos—ay tunay na narito; inumin nawa ito ng mga daigdig.
Verse 17
नामामृतं सत्यमिदं सुपुण्यमधीत्य यो मानव विष्णुभक्तः । प्रभातकाले नियतो महात्मा स याति मुक्तिं न हि कारणं च
Ang nektar ng Pangalan na ito ay totoo at lubhang mapagpala. Ang taong nag-aaral nito—bilang deboto ni Viṣṇu—na may disiplina at pagpipigil sa sarili sa bukang-liwayway, ang dakilang kaluluwang iyon ay nakakamit ang kalayaan; walang pag-aalinlangan dito.
Verse 73
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययाति । चरिते त्रिसप्ततितमोऽध्यायः
Sa gayon nagwawakas ang ikapitumpu’t ikatlong kabanata ng Bhūmi-khaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa, sa salaysay ni Vena, sa paglalarawan ng Pitṛ-tīrtha, sa loob ng kasaysayan ni Yayāti.