Adhyaya 51

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । गते तस्मिन्दुराचारे गोभिले पापचेतसि । पद्मावती रुरोदाथ दुःखेन महतान्विता

Wika ng Brāhmaṇī: Nang makaalis na si Gobhila, yaong masamang asal at pusong makasalanan, si Padmāvatī ay napahagulhol, nilamon ng matinding dalamhati.

Verse 2

तस्यास्तु रुदितं श्रुत्वा सख्यः सर्वा द्विजोत्तम । पप्रच्छुस्तां राजकन्यां ताः सर्वाश्च वराननाः

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, nang marinig ang kanyang pag-iyak, ang lahat niyang mga kaibigan—yaong mga dalagang magaganda ang mukha—ay nagtanong sa prinsesa.

Verse 3

कस्माद्रोदिषि भद्रं ते कथयस्व हि चेष्टितम् । क्व गतोऽसौ महाराजो माथुराधिपतिस्तव

Bakit ka umiiyak? Pagpapala sa iyo—isalaysay mo ang nangyari. Saan nagtungo ang dakilang hari, ang iyong panginoon ng Mathurā?

Verse 4

येन त्वं हि समाहूता प्रियेत्युक्त्वा वदस्व नः । ता उवाच सुदुःखेन रोदमाना पुनः पुनः

“Sabihin mo sa amin kung bakit ka ipinatawag, at tinawag pang ‘Minamahal.’” Nang tanungin nang gayon, siya’y sumagot sa matinding dalamhati, umiiyak nang paulit-ulit.

Verse 5

तया आवेदितं सर्वं यज्जातं दोषसंभवम् । ताभिर्नीता पितुर्गेहं वेपमाना सुदुःखिता

Isinalaysay niya ang lahat ng naganap—ang lahat ng umusbong mula sa pagkukulang at kasamaan. Pagkaraan, dinala siya ng mga babae sa bahay ng kanyang ama, habang siya’y nanginginig at lubhang nagdadalamhati.

Verse 6

मातुः समक्षं तस्यास्तु आचचक्षुस्तदा स्त्रियः । समाकर्ण्य ततो देवी गता सा भर्तृमंदिरम्

Sa harap ng kaniyang ina, isinalaysay ng mga babae ang pangyayari. Nang marinig iyon, ang ginang ay nagtungo sa tahanan ng kaniyang asawa.

Verse 7

भर्तारं श्रावयामास सुतावृत्तांतमेव हि । समाकर्ण्य ततो राजा महादुःखी अजायत

Tunay ngang ipinaalam niya sa kaniyang asawa ang buong salaysay tungkol sa kanilang anak. Nang marinig iyon, ang hari ay lubhang nalugmok sa dalamhati.

Verse 8

यानाच्छादनकं दत्वा परिवारसमन्विताम् । मथुरां प्रेषयामास गता सा प्रियमंदिरम्

Pagkaloob ng sasakyan at pantakip, at ipinadala siyang kasama ang kaniyang mga tagapaglingkod patungong Mathurā, siya nama’y nagtungo sa tahanan ng minamahal.

Verse 9

सुतादोषं समाच्छाद्य पितामाता द्विजोत्तम । उग्रसेनस्तु धर्मात्मा पद्मावतीं समागताम्

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, itinago ng ama at ina ang pagkukulang ng kanilang anak na babae; at ang matuwid na Ugrasena ay sinalubong si Padmāvatī na dumating na.

Verse 10

स दृष्ट्वा मुमुदे चाशु उवाचेदं वचः पुनः । त्वया विना न शक्तोस्मि जीवितुं हि वरानने

Nang makita niya siya, agad siyang nagalak at muling nagsalita: “Kung wala ka, O marikit ang mukha, hindi ko tunay na kayang mabuhay.”

Verse 11

बहुप्रभासि मे प्रीता गुणशीलैस्तु सर्वदा । भक्त्या सत्येन ते कांते पतिदैवत्यकैर्गुणैः

O marilag na sinag, lagi kang mahal sa akin dahil sa iyong mabuting asal—sa iyong debosyon, sa iyong katapatan, O minamahal, at sa mga gawang itinuturing ang asawa bilang iyong sariling diyos.

Verse 12

समाभाष्य प्रियां भार्यां पद्मावतीं नरेश्वरः । तया सार्धं स वै रेमे उग्रसेनो नृपोत्तमः

Matapos kausapin nang may pag-ibig ang kanyang minamahal na asawa na si Padmāvatī, ang panginoon ng mga tao—si Haring Ugrasena, pinakamainam sa mga pinuno—ay nagalak sa kanyang piling.

Verse 13

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयप्रदः । पद्मावती विजानाति तस्य गर्भस्य कारणम्

Lumaki ang kakila-kilabot na sanggol sa sinapupunan, na nagdulot ng takot sa lahat ng mga daigdig. Ngunit si Padmāvatī ay nakaunawa sa sanhi ng pagbubuntis na iyon.

Verse 14

स्वोदरे वर्द्धमानस्य चिंतयंती दिवानिशम् । अनेन किमु जातेन लोकनाशकरेण वै

Araw at gabi siyang nababalisa sa lumalaking nasa kanyang sinapupunan: “Ano ang saysay ng pagsilang sa isang ito—tunay na tagapuksa ng daigdig?”

Verse 15

अनेनापि न मे कार्यं दुष्टपुत्रेण सांप्रतम् । औषधीं पृच्छते सा तु गर्भपातस्य सर्वतः

Wala akong dapat gawin ngayon sa masamang anak na ito. Kaya siya’y nagtatanong sa lahat ng dako tungkol sa halamang-gamot na makapagpapalaglag ng dinadala.

Verse 16

नारी महौषधीं सा हि विंदंती च दिने दिने । गर्भस्य पातनायैव उपाया बहुशः कृताः

Ang babaing iyon ay araw-araw na nakasusumpong ng makapangyarihang mga halamang-gamot; at maraming ulit na ginawa ang iba’t ibang paraan, tanging upang ipalaglag ang dinadala.

Verse 17

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयंकरः । तामुवाच ततो गर्भः पद्मावतीं च मातरम्

Lumaki ang mabagsik na sanggol sa sinapupunan, nakapangingilabot sa lahat ng daigdig. Pagkaraan, nagsalita ang sanggol sa sinapupunan kay Padmāvatī, ang kanyang ina.

Verse 18

कस्मात्त्वं व्यथसे मातरौषधीभिर्दिनेदिने । पुण्येन वर्द्धते चायुः पापेनाल्पं तु जीवितम्

Ina, bakit ka nagdadalamhati araw-araw dahil sa mga gamot? Sa pamamagitan ng puṇya (kabutihang-gawa) humahaba ang buhay; ngunit sa pamamagitan ng pāpa (kasalanan) umiikli ang buhay.

Verse 19

आत्मकर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । आमगर्भाः प्रयांत्यन्ये अपक्वास्तु महीतले

Sa paghinog ng bunga ng sariling karma, nabubuhay at namamatay ang mga nilalang. Ang ilan ay umaalis habang nasa sinapupunan pa, at ang iba nama’y hindi pa hinog ay nananatili sa ibabaw ng lupa.

Verse 20

जातमात्रा म्रियंतेऽन्ये कति ते यौवनान्विताः । बाला वृद्धाश्च तरुणा आयुषोवशतां गताः

Ang ilan ay namamatay sa sandaling isilang; at kay iilan lamang ang umaabot sa kabataan. Bata man, matanda, o nasa kasibulan, lahat ay tinatangay sa ilalim ng kapangyarihan ng takdang buhay at ng Panahon.

Verse 21

सर्वे कर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । ओषध्यो मंत्रदेवाश्च निमित्ताः स्युर्न संशयः

Lahat ng nilalang ay nabubuhay at namamatay ayon sa paghinog ng kanilang karma; ang mga gamot, mga mantra, at mga diyos ay mga kasangkapang sanhi lamang—walang alinlangan dito.

Verse 22

मामेव हि न जानासि भवती यादृशो ह्यहम् । दृष्टः श्रुतस्त्वया पूर्वं कालनेमिर्महाबलः

Tunay nga, hindi mo ako nakikilala—kung sino ako sa aking tunay na anyo. Noon ay nakita at narinig mo ang makapangyarihang Kālanemi.

Verse 23

दानवानां महावीर्यस्त्रैलोक्यस्य भयप्रदः । देवासुरे महायुद्धे हतोहं विष्णुना पुरा

Ako’y isang makapangyarihang bayani sa mga Dānava, tagapagdulot ng takot sa tatlong daigdig. Sa dakilang digmaan ng mga Deva at Asura, minsan akong pinaslang ni Viṣṇu.

Verse 24

साधयितुं च तद्वैरमागतोऽस्मि तवोदरम् । साहसं च श्रमं मातर्मा कुरुष्व दिन दिने

At upang maisakatuparan ang alitang iyon, ako’y pumasok sa iyong sinapupunan. Ina, huwag kang magpakasubok sa pabigla-biglang pagsisikap at hirap araw-araw.

Verse 25

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठ मातरं विरराम सः । मातोद्यमं परित्यज्य महादुःखादभूत्तदा

Pagkasabi nito, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, siya’y tumahimik sa harap ng kanyang ina; at ang ina, tinalikuran ang pagsisikap, ay napuno noon ng matinding dalamhati.

Verse 26

दशाब्दाश्च गता यावत्तावद्वृद्धिमवाप्तवान् । पश्चाज्जज्ञे महातेजाः कंसोभूत्स महाबलः

Nang lumipas ang sampung taon, siya’y lumago at naging ganap; pagkaraan ay isinilang ang lubhang maningning na si Kaṃsa, makapangyarihan sa lakas.

Verse 27

येन संत्रासिता लोकास्त्रैलोक्यस्य निवासिनः । यो हतो वासुदेवेन गतो मोक्षं न संशयः

Siya na nagpasindak sa mga naninirahan sa tatlong daigdig—nang mapatay ni Vāsudeva—ay nagkakamit ng kalayaan; walang alinlangan dito.

Verse 28

एवं श्रुतं मया कांत भविष्यं तु भविष्यति । पुराणेष्वेव सर्वेषु निश्चितं कथितं तव

Ganito ang aking narinig, O minamahal; ang itinadhana ay tunay na mangyayari. Sa lahat ng Purāṇa, ito’y tiyak na ipinahayag sa iyo.

Verse 29

पितृगेहेस्थिता कन्या नाशमेवं प्रयाति सा । गृहावासाय मे कांत कन्या मोहं न कारयेत्

Ang dalagang nananatili sa bahay ng ama ay napapahamak sa ganitong paraan. Kaya, aking mahal, para sa pamumuhay sa tahanan, huwag hayaang ang anak na babae’y maging sanhi ng pagkalito o pagkakapit.

Verse 30

इमां दुष्टां महापापां परित्यज्य स्थिरो भव । प्राप्तव्यं तु महापापं दुःखं दारुणमेव च

Talikuran mo ang masamang babaeng ito, lubhang makasalanan, at manatiling matatag; kung hindi, tiyak na daranas ka ng malaking kasalanan at kakila-kilabot na pagdurusa.

Verse 31

लोके श्रेयःकरं कांत तद्भुंक्ष्व त्वं मया सह । शूकर्युवाच । एतद्वाक्यं सुमंत्रं तु श्रुत्वा स हि द्विजोत्तमः

“Minamahal, makisalo ka sa akin nito—nagdadala ito ng kabutihan sa mundong ito,” wika ni Śūkarī. Nang marinig ng dakilang brāhmaṇa ang mga salitang iyon ni Sumantra…

Verse 32

त्यागे मतिं चकारासौ समाहूता ह्यहं तदा । सकलं वस्त्रशृंगारं मम दत्तं शुभे शृणु

Pagkaraan, nagpasya siyang talikdan ang lahat. Noon ay ipinatawag ako; dinggin mo, O mapalad—ibinigay niya sa akin ang lahat niyang kasuotan at palamuti.

Verse 33

तवैव दुर्नयैर्विप्रः शिवशर्मा द्विजोत्तमः । गतो वै मतिमान्दुष्टे कुलदुष्टप्रचारिणि

Dahil sa mismong masamang asal mo, ang dakilang brāhmaṇa na si Śivaśarmā—bagaman marunong—ay napalayas, O masamang babae na nagkakalat ng kahihiyan sa angkan.

Verse 34

यत्र ते तिष्ठते भर्ता तत्र गच्छ न संशयः । तव यद्रोचते स्थानं यथादिष्टं तथा कुरु

Kung saan naninirahan ang iyong asawa, doon ka pumunta—walang pag-aalinlangan. At sa pook na nais mo, gawin mo nang ayon sa iniutos sa iyo.

Verse 35

एवमुक्त्वा महाभागे पितृमातृकुटुंबकैः । परित्यक्ता गता शीघ्रं निर्लज्जाहं वरानने

“Pagkasabi ko nito, O marangal na ginang, itinakwil ako ng aking ama, ina, at mga kamag-anak. Mabilis akong lumisan—walang hiya, O magandang mukha.”

Verse 36

न लभाम्यहमेवापि वासस्थानं सुखं शुभे । भर्त्सयंति च मां लोकाः पुंश्चलीयं समागता

O mapalad na ginang, ni hindi man lamang ako makatagpo ng payapa at mabuting tahanan; at ang mga taong nagtitipon ay nilalait ako, tinatawag akong babaeng mahalay.

Verse 37

अटमाना गता देशात्कुलमानेन वर्जिता । देशे गुर्जरके पुण्ये सौराष्ट्रे शिवमंदिरे

Pagala-gala, nilisan niya ang sariling lupain, itinakwil dahil sa pagmamataas sa angkan; at sa banal na lupain ng Gurjara, sa Saurāṣṭra, siya’y dumating sa isang templo ni Śiva.

Verse 38

वनस्थलेति विख्यातं नगरं वृद्धिसंकुलम् । अतीव पीडिता देवि क्षुधयाहं तदा शृणु

May isang lungsod na tanyag sa pangalang Vanasthalā, siksik sa pag-unlad at kasaganaan. O Diyosa, noon ay labis akong pinahirapan ng gutom—pakinggan ang nangyari.

Verse 39

कर्परं हि करे गृह्य भिक्षार्थमुपचक्रमे । गृहिणां द्वारदेशेषु प्रविशामि सुदुःखिता

Hawak ang aking mangkok sa limos, nagsimula akong mamalimos; sa matinding dalamhati, lumalapit ako sa mga pintuan ng mga maybahay.

Verse 40

मम रूपं विपश्यंति लोकाः कुत्संति भामिनि । न ददंते च मे भिक्षां पापा चेयं समागता

Nang makita ang aking anyo, hinahamak ako ng mga tao, O marikit na ginang. Ni limos ay hindi nila ibinibigay—dumating sa akin ang makasalanang kapalarang ito.

Verse 41

एवं दुःखसमाहारा दारिद्र्यपरिपीडिता । अटंत्या च मया दृष्टं गृहमेकमनुत्तमम्

Kaya’t nilamon ng bunton ng dalamhati at pinahirapan ng karalitaan, habang ako’y pagala-gala, nakita ko ang isang tahanang walang kapantay.

Verse 42

तुंगप्राकारसंवेष्टं वेदशालासमन्वितम् । वेदध्वनिसमाकीर्णं बहुविप्रसमाकुलम्

Napapalibutan iyon ng matatayog na pader, may mga bulwagan para sa pag-aaral ng Veda; umaalingawngaw sa bigkas ng Veda at siksik sa maraming brāhmaṇa.

Verse 43

धनधान्यसमाकीर्णं दासीदासैरलंकृतम् । प्रविवेश गृहं रम्यं लक्ष्मीमुदितमेव तत्

Pumasok siya sa kaaya-ayang bahay na punô ng yaman at butil, pinalamutian ng mga aliping babae at mga lingkod—tunay ngang wari’y pinasaya ng mismong Lakṣmī ang tahanang iyon.

Verse 44

तद्गृहं सर्वतोभद्रं तस्यैव शिवशर्मणः । भिक्षां देहीत्युवाचाथ सुदेवा दुःखपीडिता

Pagkaraan, lumapit siya sa mapalad na bahay ng mismong Śivaśarman. Pinahihirapan ng dalamhati, sinabi ni Sudevā, “Magkaloob po kayo ng limos.”

Verse 45

शिवशर्माथ शुश्राव भिक्षाशब्दं द्विजोत्तमः । मंगलां नाम वै भार्यां लक्ष्मीरूपां वराननाम्

Narinig ni Śivaśarmā, ang pinakadakila sa mga brāhmaṇa, ang panawagan ng limos. Ang kanyang asawa’y si Maṅgalā ang pangalan—anyong tulad ni Lakṣmī at may mukhang napakaganda.

Verse 46

तां हसन्प्राह धर्मात्मा शिवशर्मा महामतिः । इयं हि दुर्बला प्राप्ता भिक्षार्थं द्वारमागता

Ngumiti at nagsalita ang matuwid at marunong na si Śivaśarmā: “Ang babaeng ito’y dumating na mahina at walang magawa, at lumapit sa ating pintuan upang mamalimos ng limos.”

Verse 47

समाहूय प्रिये चैनां देहि त्वं भोजनं शुभे । कृपया परयाविष्टा ज्ञात्वा मां तु समागताम्

“Minamahal, tawagin mo siya rito at bigyan ng pagkain, O mapalad. Sa sukdulang habag, yamang nalaman mong ako’y dumating, gawin mo ito.”

Verse 48

प्रोवाच मंगला कांतं दास्यामि प्रिय भोजनम् । एवमुक्त्वा च भर्तारं मंगला मंगलान्विता

Sinabi ni Maṅgalā sa kanyang minamahal, “Ihahain ko sa iyo ang pagkaing iniibig mo.” Pagkasabi nito sa kanyang asawa, si Maṅgalā—puspos ng pagpapala—ay kumilos ayon dito.

Verse 49

पुनर्मां भोजयामास मिष्टान्नेन सुदुर्बलाम् । मामुवाच स धर्मात्मा शिवशर्मा महामुनिः

Muli niya akong pinakain—kahit ako’y lubhang nanghihina—ng matatamis na pagkain. Pagkaraan, ang matuwid na dakilang muni na si Śivaśarmā ay nagsalita sa akin.

Verse 50

का त्वमत्र समायाता कस्य वा भ्रमसे जगत् । केन कार्येण सर्वत्र कथयस्व ममाग्रतः

“Sino ka na naparito rito? At para kanino ka gumagala sa daigdig? Sa anong layunin ka naglalakbay sa lahat ng dako? Isalaysay mo sa akin nang malinaw, dito sa aking harapan.”

Verse 51

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकपंचाशत्तमोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ika-limampu’t isang kabanata sa Bhūmi-khaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa, sa salaysay ni Vena, hinggil sa kasaysayan ni Sukalā.

Verse 52

व्रीडयाधोमुखीजाता दृष्टो भर्ता यदा मया । मंगला चारुसर्वांगी भर्तारमिदमब्रवीत्

Nang makita ko ang aking asawa, ako’y nanlumo at ibinaba ang mukha sa hiya. Noon si Maṅgalā—kaibig-ibig ang mga sangkap at marikit sa lahat—ay nagsalita ng ganito sa kanyang asawa.

Verse 53

का चेयं हि समाचक्ष्व त्वां दृष्ट्वा हि विलज्जति । कथयस्व प्रसादेन का च एषा भविष्यति

Sino nga ba ang babaeng ito? Ipaliwanag mo nang malinaw—pagkakita sa iyo’y nahihiya siya. Ipagkaloob mo ang paliwanag: sino siya, at ano ang magiging kapalaran niya?