Adhyaya 49

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । एकदा तु महाभाग गता सा पर्वतोत्तमे । रमणीयं वनं दृष्ट्वा कदलीखंडमंडितम्

Wika ng babaeng brāhmaṇa: “Minsan, O napakapalad, siya’y nagtungo sa pinakamainam na bundok. Doon nakita niya ang isang kaaya-ayang gubat, pinalamutian ng mga kumpol ng punong saging.”

Verse 2

शालैस्तालैस्तमालैश्च नालिकेरैस्तथोत्कटैः । पूगीफलैर्मातुलिगैर्नारंगैश्चारुजंबुकैः

May mga punong śāla at tāla, at gayundin ang tamāla; may mga niyog at iba pang masaganang halaman; may mga bunga ng areca, mga citron, mga kahel, at magagandang bungang jambu.

Verse 3

चंपकैः पाटलैः पुण्यैः पुष्पितैः कुटकैर्वटैः । अशोकबकुलोपेतं नानावृक्षैरलंकृतम्

Pinalamutian iyon ng mga punong champaka at pāṭala—banal at hitik sa pamumulaklak—ng mga kumpol ng punò at mga balete; may aśoka at bakula, at pinaganda ng sari-saring punongkahoy.

Verse 4

पर्वतं पुण्यवंतं तं पुष्पितैश्च नगोत्तमैः । सर्वत्र दृश्यते रम्यो नानाधातुसमाकुलः

Ang banal na bundok na iyon, pinalamutian ng pinakamahuhusay na punong hitik sa bulaklak, ay nakikitang kaaya-aya sa lahat ng dako, na may sari-saring kulay dahil sa maraming uri ng mineral.

Verse 5

तडागं सर्वतोभद्रं पुण्यतोयेन पूरितम् । कमलैः पुष्पितैश्चान्यैः सुगंधैः कनकोत्पलैः

May isang lubhang mapalad na lawa, pinagpala sa bawat panig, na napupuno ng banal na tubig; pinalamutian ng namumulaklak na mga lotus at iba pang mababangong bulaklak, kabilang ang ginintuang liryo sa tubig.

Verse 6

श्वेतोत्पलैर्विभासंतं रक्तोत्पलसुपुष्पितैः । नीलोत्पलैश्च कह्लारैर्हंसैश्च जलकुक्कुटैः

Ito’y nagniningning sa mapuputing lotus, hitik na namumulaklak sa mapupulang lotus, at napupuno ng bughaw na lotus at mga liryo sa tubig, kasama ang mga gansa at mga ibong-tubig.

Verse 7

पक्षिभिर्जलजैश्चान्यैर्नानाधातुसमाकुलः । तडागं सर्वतः शुभ्रं नानापक्षिगणैर्युतम्

Ang lawa ay siksik sa mga ibon at mga nilalang sa tubig at iba pa, at may halong sari-saring mineral; maputi ang kislap nito sa lahat ng panig at sinasamahan ng maraming kawan ng mga ibon.

Verse 8

कोकिलानां रुतैः पुण्यैः सुस्वरैः परिशोभितः । मधुराणां तथा शब्दैः सर्वत्र मधुरायते

Pinapaganda ng mga dalisay at malamyos na huni ng mga kokila, at ng iba pang matatamis na tunog; kaya ang pook ay nagiging kaaya-aya sa lahat ng dako—tamis sa bawat panig.

Verse 9

षट्पदानां सुनादेन सर्वत्र परिशोभते । एवंविधं गिरिं रम्यं तदेव वनमुत्तमम्

Sa malamyos na ugong ng mga bubuyog, ito’y nagliliwanag na maganda sa lahat ng dako. Ganyang kaganda ang bundok—ganyan nga ang pinakadakilang gubat.

Verse 10

तडागं सर्वतोभद्रं ददृशे नृपनंदिनी । वैदर्भी क्रीडमाना सा सखीभिः सहिता तदा

Nang magkagayon, ang anak ng hari—ang prinsesa ng Vidarbha—na nakikipaglaro kasama ng kaniyang mga sakhī, ay namalas ang isang mapalad na lawa, maganda sa bawat panig.

Verse 11

समालोक्य वनं पुण्यं सर्वत्र कुसुमाकुलम् । चापल्येन प्रभावेण स्त्रीभावेन च लीलया

Pagkakita sa banal na gubat na punô ng mga bulaklak sa lahat ng dako, siya’y gumalaw na parang laro: may masiglang kapilyuhan, may ningning na bisa, at may pambabaeng damdamin.

Verse 12

पद्मावती सरस्तीरे सखीभिः सहिता तदा । जलक्रीडा समालीना हसते गायते पुनः

Pagkaraan, si Padmāvatī, kasama ang kaniyang mga sakhī sa pampang ng lawa, ay nalubog sa paglalaro sa tubig; tumatawa at umaawit siyang muli’t muli.

Verse 13

रममाणा च सा तस्मिंस्तस्मिन्सरसि भामिनी । एवं विप्र तदा सा तु सुखेन परिवर्तयेत्

Paulit-ulit siyang nagalak sa yaong lawa, ang marilag na babae; at sa gayon, O brāhmaṇa, lumipas ang kanyang panahon nang may ginhawa.

Verse 14

विष्णुरुवाच । गोभिलो नाम वै दैत्यो भृत्यो वैश्रवणस्य च । दिव्येनापि विमानेन सर्वभोगपरिप्लुतः

Sinabi ni Viṣṇu: May isang Daitya na nagngangalang Gobhila, alipin ni Vaiśravaṇa; at kahit sa isang dibyang sasakyang panghimpapawid, siya’y nalulunod sa lahat ng uri ng kalayawan.

Verse 15

याति चाकाशमार्गेण गोभिलो दैत्यसत्तमः । तेन दृष्टा विशालाक्षी वैदर्भी निर्भया तदा

At si Gobhila, ang pinakadakila sa mga Daitya, ay naglakbay sa landas ng himpapawid. Noon ay nakita niya ang malalaking-matang prinsesa ng Vidarbha, walang takot sa panahong yaon.

Verse 16

सर्वयोषिद्वरा सा हि उग्रसेनस्य वै प्रिया । रूपेणाप्रतिमा लोके सर्वांगेषु विराजते

Siya nga ang pinakamainam sa lahat ng kababaihan, at tunay na minamahal ni Ugrasena. Sa kagandahan ay walang kapantay sa daigdig, at sa bawat bahagi ng katawan ay nagniningning.

Verse 17

रतिर्वै मन्मथस्यापि किं वापीयं हरिप्रिया । किं वापि पार्वती देवी शची किं वा भविष्यति

Magiging si Rati ba siya, ang minamahal ni Manmatha? O magiging sinta siya ni Hari? O magiging ang diyosang Pārvatī—o si Śacī? Ano nga ba ang kanyang magiging kapalaran?

Verse 18

यादृशी दृश्यते चेयं नारीणां प्रवरोत्तमा । अन्यापि ईदृशी नास्ति द्वितीया क्षितिमंडले

Gaya ng paglitaw ng pinakadakila sa mga babae, wala nang ibang babaeng katulad niya—walang pangalawa sa buong bilog ng daigdig.

Verse 19

नक्षत्रेषु यथा चंद्रः संपूर्णो भाति शोभनः । गुणरूपकलाभिस्तु तथा भाति वरानना

Kung paanong ang ganap na buwan ay marikit na nagniningning sa gitna ng mga bituin, gayon din ang magandang-mukhang ginang—kumikinang sa mga birtud, ganda, at marilag na sining.

Verse 20

पुष्करेषु यथा हंसस्तथेयं चारुहासिनी । अहो रूपमहोभाव अस्यास्तु परिदृश्यते

Kung paanong ang hamsa ay namumukod sa mga lotus-lawa ng Puṣkara, gayon din ang babaeng ito na may kaakit-akit na ngiti. Ah—anong ganda, anong karangalan ang nahahayag sa kanya!

Verse 21

का कस्य शोभना बाला चारुवृत्तपयोधरा । व्यमृशद्गोभिलो दैत्यः पद्मावतीं वराननाम्

“Sino ang kaibig-ibig na dalagang ito, at kanino siya—napakaganda, may bilugang dibdib na kaaya-aya?” Gayon nagsalita si Gobhila na Daitya, at hinipo niya si Padmāvatī, ang magandang-mukha.

Verse 22

चिंतयित्वा क्षणं विप्र का कस्यापि भविष्यति । ज्ञानेन महता ज्ञात्वा वैदर्भीति न संशयः

Matapos magmuni-muni nang sandali, O brāhmaṇa, (naisip niya): “Sino pa ang maaaring pag-aari niya kundi (ang nararapat)?” Sa dakilang kaalaman ay natanto niyang siya nga ang prinsesa ng Vidarbha—walang alinlangan.

Verse 23

दयिता उग्रसेनस्य पतिव्रतपरायणा । आत्मबलेन तिष्ठंती दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

Siya ang minamahal ni Ugrasena, lubos na nakatuon sa panatang katapatan sa asawa; matatag sa lakas ng sariling diwa, siya’y di-maabot kahit ng mga lalaki.

Verse 24

उग्रसेनो महामूर्खः प्रेषिता येन वै वरा । पितुर्गेहमियं बाला स तु भाग्येन वर्जितः

Si Ugrasena ay isang malaking hangal—siya ang nagpalayas sa marangal na dalagang ito. Ang batang ito’y sa sambahayan ng kanyang ama; datapwat ang lalaking iyon ay salat sa mabuting kapalaran.

Verse 25

अनया विना स जीवेच्च कथं कूटमतिः सदा । किं वा नपुंसको राजा एनां यो हि परित्यजेत्

Paano siya mabubuhay nang wala siya—yaong laging baluktot ang isip? O kaya, baog ba ang hari, kung tunay ngang tatalikuran niya ang babaeng ito?

Verse 26

तां दृष्ट्वा स तु कामात्मा संजातस्तत्क्षणादपि । इयं पतिव्रता बाला दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

Nang makita niya siya, siya’y agad na naging alipin ng pagnanasa. “Ang dalagang ito’y pativratā, tapat sa asawa; siya’y mahirap makamtan—kahit ng mga lalaki.”

Verse 27

कथं भोक्ष्याम्यहं गत्वा कामो मामति पीडयेत् । अभुक्त्वैनां यदा यास्ये तत्स्यान्मृत्युर्ममैव हि

Paano ako makaaalis at makapagsasaya, gayong ang pagnanasa’y labis na nagpapahirap sa akin? Kung aalis akong di man lamang siya natitikman, iyon ay magiging kamatayan ko nga.

Verse 28

अद्यैव हि न संदेहो यतः कामो महाबलः । इति चिंतापरो भूत्वा गोभिलो मनसैक्षत

“Ngayong araw din, tunay na walang alinlangan—sapagkat ang pagnanasa ay napakalakas.” Sa gayong pag-iisip, si Gobhila, nababalot ng pagkabalisa, ay nagmuni sa kanyang puso.

Verse 29

कृत्वा मायामयं रूपमुग्रसेनस्य भूपतेः । यादृशस्तूग्रसेनश्च सांगोपांगो महानृपः

O hari, matapos mag-anyong mahiwaga bilang si Ugrasena, ang hari ng mga lupa—gaya na gaya ni Ugrasena mismo, ganap sa bawat sangkap at anyo, ang dakilang monarka—

Verse 30

गोभिलस्तादृशो भूत्वा गत्या च स्वरभाषया । यथावस्त्रो यथावेशो वयसा च तथा पुनः

Naging gaya ni Gobhila, sa lakad at maging sa tinig at pananalita; muli siyang nagmistulang kapareho sa kasuotan, sa kilos at anyo, at maging sa gulang.

Verse 31

दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । सर्वाभरणशोभांगो यादृशो माथुरेश्वरः

May suot na makalangit na mga kuwintas ng bulaklak at kasuotan, pinahiran ng samyo ng langit, at nagniningning sa lahat ng palamuti—ganyan ang anyo ni Māthureśvara, ang Panginoon ng Mathurā.

Verse 32

भूत्वाथ तादृशो दैत्य उग्रसेनमयस्तदा । मायया परया युक्तो रूपलावण्यसंपदा

Pagkaraan, ang dambuhalang iyon ay naging gaya ni Ugrasena; taglay ang kataas-taasang māyā, napuspos siya ng yaman ng kagandahan at alindog.

Verse 33

पर्वताग्रे अशोकस्यच्छायामाश्रित्य संस्थितः । शिलातलस्थो दुष्टात्मा वीणादंडेन वीरकः

Sa tuktok sa tuktok ng bundok, sumilong siya sa lilim ng punong aśoka; sa ibabaw ng batong lapad nakaupo ang masamang-loob na Vīraka, tangan ang tungkod ng vīṇā.

Verse 34

सुस्वरं गायमानस्तु गीतं विश्वप्रमोहनम् । तालमानक्रियोपेतं सप्तस्वरविभूषितम्

Sa matamis at maayos na tinig ay umaawit siya ng awit na bumibighani sa buong daigdig—may ritmo, sukat at wastong pagtugtog, at pinalamutian ng pitong nota.

Verse 35

गीतं गायति दुष्टात्मा तस्या रूपेण मोहितः । पर्वताग्रे स्थितो विप्र हर्षेण महतान्वितः

Ang masamang-loob ay umaawit ng awit, nalilinlang sa kanyang kagandahan. Nakatayo sa tuktok ng bundok, O brāhmaṇa, siya’y napuspos ng dakilang galak.

Verse 36

सखीमध्यगता सा तु पद्मावती वरानना । शुश्रुवे सुस्वरं गीतं तालमानलयान्वितम्

Pagkaraan, si Padmāvatī na may magandang mukha, nakaupo sa gitna ng kanyang mga kasama, ay nakarinig ng awit na matamis ang himig, may ritmo, sukat, at laya.

Verse 37

कोऽयं गायति धर्मात्मा महत्सौख्यप्रदायकम् । गीतं हि सत्क्रियोपेतं सर्वभावसमन्वितम्

“Sino itong umaawit, na may dharmang puso, na nagbibigay ng dakilang ligaya? Sapagkat ang awit na ito’y may marangal na gawi at puspos ng dalisay na damdamin.”

Verse 38

सखीभिः सहिता गत्वा औत्सुक्येन नृपात्मजा । अशोकच्छायामाश्रित्य विमले सुशिलातले

Kasama ang kaniyang mga kaibigang babae, ang anak ng hari ay nagtungo roon sa pananabik; at sumilong sa lilim ng punong aśoka, nanatili siya sa malinis at marikit na lapag na batong makinis.

Verse 39

ददर्श भूपवेषेण गोभिलं दानवाधमम् । पुष्पमालांबरधरं दिव्यगंधानुलेपनम्

Nakita niya si Gobhila—ang pinakamasamang Dānava—na nagkubli sa anyong-hari, may suot na mga kuwintas ng bulaklak at maringal na kasuotan, at pinahiran ng banal na halimuyak.

Verse 40

सर्वाभरणशोभांगं पद्मावती पतिव्रता । मथुरेशः समायातः कदा धर्मपरायणः

Si Padmāvatī—tapat sa asawa—na ang mga sangkap ay kumikislap sa lahat ng palamuti, ay nagmuni: “Kailan darating dito ang Panginoon ng Mathurā, na nakatuon sa dharma?”

Verse 41

मम नाथो महात्मा वै राज्यं त्यक्त्वा प्रदूरतः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्पापेन तेन सा

“Ang aking panginoon, yaong dakilang kaluluwa, ay iniwan ang kaharian at lumayo. Hangga’t patuloy siyang nag-iisip at nagdadalamhati, gayon din siya pinahihirapan ng kasalanang iyon.”

Verse 42

समाहूता तुरीभूय एहि त्वं हि प्रिये मम । चकिताशंकितासाचकथंभर्त्तासमागतः

Tinawag siya at biglang natahimik. Pagkaraan ay sinabi niya, “Halika, tunay, aking minamahal.” Ngunit siya, nagulat at nababalisa, ay nag-isip: “Paano nakarating dito ang aking asawa?”

Verse 43

लज्जिता दुःखिता जाता अधःकृत्वा ततो मुखम् । अहं पापा दुराचारा निःशंका परिवर्तिता

Sa kahihiyan at dalamhati, ibinaba niya ang mukha at nagsabi: “Ako’y makasalanan, masama ang asal; naging walang-hiya at nalihis sa matuwid na landas.”

Verse 44

कोपमेवं महाभागः करिष्यति न संशयः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्तेनापि पापिना

Tiyak na ang masamang lalaking iyon ay kikilos sa galit nang ganyan—walang pag-aalinlangan. Hangga’t iniisip pa niya siya, gayon din katagal na ang makasalanan ay mananatiling nakagapos sa isip na iyon.

Verse 45

समाहूता तुरीभूय एह्येहि त्वं मम प्रिये । त्वया विना कृतो देवि प्राणान्धर्तुं वरानने

Nang siya’y tawagin, agad siyang lumapit: “Halika, halika, aking minamahal. O diyosa, O marikit ang mukha, kung wala ka, napagpasyahan kong isuko ang aking buhay.”

Verse 46

न हि शक्नोम्यहं कांते जीवितं प्रियमेव च । तव स्नेहेन लुब्धोस्मि त्वां त्यक्त्वा नोत्सहे भृशम्

O minamahal, hindi ko tunay na kayang magpatuloy sa buhay—mahal ang buhay; ngunit dahil sa pagkabihag sa iyong pag-ibig, hindi ko matiis, kahit sandali, na iwan ka.

Verse 47

ब्राह्मण्युवाच । एवमुक्ता गतापश्यत्सुमुखं लज्जयान्विता । समालिंग्य ततो दैत्यः सतीं पद्मावतीं तदा

Sinabi ng brāhmaṇī: Pagkasabi nito, ang marikit ang mukha, taglay ang hiya, ay umalis. Noon, niyakap ng daitya ang banal at marangal na si Padmāvatī.

Verse 48

एकांतं तु समानीता सुभुक्ता इच्छया ततः । दैत्येन गोभिलेनापि सत्यकेतोः सुता तदा

Pagkaraan, dinala sa isang lihim na pook ang anak na babae ni Satyaketu; at laban sa kanyang kalooban, siya’y nilapastangan ng asurang si Gobhila.

Verse 49

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकोनपंचाशत्तमोऽध्यायः

Dito nagtatapos ang ika-apatnapu’t siyam na kabanata, “Ang Salaysay ni Sukalā,” sa bahagi ng Vena sa Bhūmi-khaṇḍa ng kagalang-galang na Padma Purāṇa.

Verse 50

सा सक्रोधा वचः प्राह गोभिलं दानवाधमम् । कस्त्वं पापसमाचारो निर्घृणो दानवाकृतिः

Siya, nag-aalab sa galit, ay nagsalita kay Gobhila, ang pinakamasamang Dānava: “Sino ka—makasalanan ang gawi, walang-awa, at may anyong demonyo?”

Verse 51

शप्तुकामा समुद्युक्ता दुःखेनाकुलितेक्षणा । वेपमाना तदा राजन्दुःखभारेण पीडिता

Nagniningas sa pagnanais na magsumpa, siya’y tumindig; ang kanyang mga mata’y naliliman ng dalamhati. Nanginginig noon, O hari, siya’y dinadaganan ng bigat ng pighati.

Verse 52

मम कांतच्छलेनैव त्वयागत्य दुरात्मवन् । नाशितं धर्ममेवाग्र्यं पातिव्रत्यमनुत्तमम्

O masamang-loob, dumating ka rito sa panlilinlang na wari’y ikaw ang aking minamahal; at sa gayo’y winasak mo ang pinakadakilang dharma—ang walang kapantay na panata ng katapatan ng asawa (pātivratya).

Verse 53

सुस्वरं रुदितं कृत्वा मम जन्म त्वया हृतम् । पश्य मे बलमत्रैव शापं दास्ये सुदारुणम्

Sa malakas na pagtangis ang ipinaiyak mo sa akin; ninakaw mo ang aking kapanganakan at karapatang mabuhay. Masdan mo ngayon ang aking kapangyarihan dito mismo—magpapahayag ako ng isang sumpang lubhang kakila-kilabot.

Verse 54

एवं संभाषमाणा तं शप्तुकामा तु गोभिलम्

Sa gayong pagsasalita sa kanya, siya—na nagnanais magpataw ng sumpa—ay hinarap at kinausap si Gobhila.