Adhyaya 33

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शप्ता गंधर्वपुत्रेण सुशंखेन महात्मना । तस्य शापात्कथं जाता किं किं कर्म कृतं तया

Sinabi ng mga ṛṣi: “Isinumpa siya ng marangal na si Suśaṅkha, anak ng isang Gandharva. Dahil sa sumpang iyon, paano siya napasa ganitong kalagayan—at anu-ano ang mga gawa niyang nagawa?”

Verse 2

सा लेभे कीदृशं पुत्रं तस्य शापाद्द्विजोत्तम । सुनीथायाश्च चरितं त्वं नो विस्तरतो वद

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, anong uri ng anak ang natamo niya dahil sa sumpang iyon? At ang buhay at gawi ni Sunīthā, isalaysay mo sa amin nang lubos at detalyado.

Verse 3

सूत उवाच । सुशंखेनापि तेनैव सा शप्ता तनुमध्यमा । पितुः स्थानं गता सा तु सुनीथा दुःखपीडिता

Sinabi ni Sūta: Maging sa mismong Suśaṅkha, siya—na may payat na baywang—ay isinumpa; at si Sunīthā, pinahihirapan ng dalamhati, ay nagtungo sa tahanan ng kanyang ama.

Verse 4

पितरं चात्मनश्चैव चरितं च प्रकाशितम् । श्रुतवान्सोपि धर्मात्मा मृत्युः सत्यवतां वर

Narinig niya ang salaysay na naghayag kapwa ng kasaysayan ng kanyang ama at ng kanya ring sarili. Ang matuwid na iyon—maging si Kamatayan—ay naging pinakadakila sa mga tapat sa katotohanan.

Verse 5

तामुवाच सुनीथां तु सुतां शप्तां महात्मना । भवत्या दुष्कृतं पापं धर्म तेजः प्रणाशनम्

Pagkaraan ay nagsalita siya kay Sunīthā, ang anak na babaeng isinumpa ng dakilang-loob: “Ikaw ay nakagawa ng makasalanang gawa—isang kasalanang sumisira sa ningning at lakas ng dharma.”

Verse 6

कस्मात्कृतं महाभागे सुशांतस्य हि ताडनम् । विरुद्धं सर्वलोकस्य भवत्या परिकल्पितम्

O marangal na ginang, bakit mo ipinahampas ang tunay na mapayapa? Ang iyong binalak ay salungat sa pasya ng lahat ng tao.

Verse 7

कामक्रोधविहीनं तं सुशांतं धर्मवत्सलम् । तपोमार्गे विलीनं च परब्रह्मणि संस्थितम्

Walang pagnanasa at galit, siya’y matahimik at umiibig sa dharma; nalusaw siya sa landas ng tapasya at matatag na nanahan sa Kataas-taasang Brahman.

Verse 8

तमेवघातयेद्यो वै तस्य पापं शृणुष्व हि । पापात्मा जायते पुत्रः किल्बिषं लभते बहु

Sinumang pumatay sa mismong taong iyon—pakinggan mo ang kasalanan niya: isisilang sa kaniya ang anak na may masamang loob, at tatanggap siya ng saganang pagkakasala.

Verse 9

ताडंतं ताडयेद्यो वै क्रोशंतं क्रोशयेत्पुनः । तस्य पापं स वै भुंक्ते ताडितस्य न संशयः

Sinumang manakit sa nananakit, o muling sumigaw sa sumisigaw—tiyak na siya ang magdadala at magdurusa ng kasalanan ng taong sinaktan; walang pag-aalinlangan dito.

Verse 10

स वै शांतः स जितात्मा ताडयंतं न ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि ताडनं च कृतं सुते

Tunay, ang mapayapa at may pagpipigil-sa-sarili ay hindi dapat manakit kahit sa nananakit. At ang pananakit sa walang sala—kanino man—ay hindi dapat gawin, O anak.

Verse 11

पश्चान्मोहेन पापेन निर्दोषेऽपि च ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि हृद्रोगः क्रियते वृथा

Pagkaraan, dahil sa pagkalito at makasalanang hangarin, maaari pang saktan ang walang sala; sa gayon, walang saysay na ipinapataw ang ‘sakit ng puso’—malalim na dalamhati—sa taong walang kasalanan.

Verse 12

निर्दोषं ताडयेत्पश्चान्मोहात्पापेन केनचित् । स पापी पापमाप्नोति निर्दोषस्य शरीरजम्

Kung dahil sa pagkalito ay may sinumang magkasala sa pananakit sa walang sala, ang makasalanang iyon ay nagkakamit ng mismong kasalanang nagmumula sa pananakit sa katawan ng walang sala.

Verse 13

निर्दोषो घातयेत्तं वै ताडंतं पापचेतसम् । पुनरुत्थाय वेगेन साहसात्पापचेतनम्

Kahit ang walang sala ay dapat pabagsakin ang masamang-loob na nananakit sa kanya; at muling bumangon nang mabilis, buong tapang na supilin ang masamang mananalakay.

Verse 14

पापकर्तुश्च यत्पापं निर्दोषं प्रति गच्छति । ताडनं नैव तस्माद्वै कार्यं दोषवतोऽपि च

Sapagkat ang kasalanan ng gumagawa ng masama ay bumabagsak sa walang sala, kaya’t hindi nararapat magpataw ng parusa—kahit sa yaong wari’y may sala.

Verse 15

दुष्कृतं च महत्पुत्रि त्वयैव परिपालितम् । शप्ता तेनापि याद्यैव तस्मात्पुण्यं समाचर

O marangal na anak na babae, ikaw mismo ang nagpalago ng mabigat na kasamaan. Dahil dito, ikaw man ay nasumpa; kaya’t magsagawa ka ng kabutihan at kabanalan.

Verse 16

सतां संगं समासाद्य सदैव परिवर्तय । योगध्यानेन ज्ञानेन परिवर्तय नंदिनि

Sa pagkamit ng pakikisama sa mga banal, lagi mong baguhin ang iyong sarili; sa yoga at pagninilay, at sa tunay na kaalaman, baguhin mo ang iyong sarili, O Nandinī.

Verse 17

सतां संगो महापुण्यो बहुश्रेयो विधायकः । बाले पश्य सुदृष्टांतं सतां संगस्य यद्गुणम्

Ang pakikisama sa mga banal ay dakilang kabutihan at nagdudulot ng saganang kapakinabangan. O bata, masdan ang magandang halimbawa ng bisa ng pakikipag-ugnay sa mabubuti.

Verse 18

अपां संस्पर्शनात्पानात्स्नानात्तत्र महाधियः । मुनयः सिद्धिमायांति बाह्याभ्यंतरक्षालिताः

Sa paghipo lamang sa mga tubig, sa pag-inom nito, at sa pagligo roon, ang mga pantas na may dakilang pag-iisip ay nakakamtan ang ganap na katuparang espirituwal—nalilinis sa labas at sa loob.

Verse 19

शुचिष्मंतो भवंत्येते लोकाः सर्वे चराचराः । आपः शांताः सुशीताश्च मृदुगात्राः प्रियंकराः

Ang lahat ng daigdig na ito—lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw—ay nagiging maningning sa kadalisayan. Ang mga tubig ay payapa at kaaya-ayang malamig, banayad sa katawan at pinagmumulan ng ligaya.

Verse 20

निर्मला रसवत्यश्च पुण्यवीर्या मलापहाः । तथा संतस्त्वया ज्ञेया निषेव्याश्च प्रयत्नतः

Alamin mong ang mga iyon ay dalisay at kaaya-aya, may banal na kapangyarihan at nag-aalis ng karumihan; gayundin, kilalanin mo ang mabubuting tao at makisama sa kanila nang masikap.

Verse 21

यथा वह्निप्रसंगाच्च मलं त्यजति कांचनम् । तथा सतां हि संसर्गात्पापं त्यजति मानवः

Kung paanong ang ginto, sa pagdikit sa apoy, ay iniiwan ang dumi nito, gayundin ang tao, sa pakikisama sa mga banal, ay iniiwan ang kasalanan.

Verse 22

सत्यवह्निः प्रदीप्तश्च प्रज्वलेत्पुण्यतेजसा । सत्येन दीप्ततेजास्तु ज्ञानेनापि सुनिर्मलः

Ang apoy ng katotohanan, kapag nagningas, ay nagliliyab sa liwanag na isinilang ng kabutihan. Sa katotohanan ay lalo pang sumisinag ang ningning nito, at sa kaalaman ay nagiging ganap na dalisay din.

Verse 23

अत्युष्णो ध्यानभावेन अस्पृश्यः पापजैर्नरैः । सत्यवह्नेः प्रसंगाच्च पापं सर्वं विनश्यति

Sa alab ng taimtim na pagninilay, siya’y nagiging lubhang maningning at di-malapitan ng mga taong isinilang sa kasalanan; at sa pakikisama sa apoy ng katotohanan, nalilipol ang lahat ng sala.

Verse 24

तस्मात्सत्यस्य संसर्गः कर्तव्यः सर्वथा त्वया । पापभारं परित्यज्य पुण्यमेवं समाश्रय

Kaya sa lahat ng paraan, makipag-ugnayan ka sa mga tapat sa katotohanan. Itakwil ang bigat ng kasalanan, at sa ganitong paraan ay kumupkop sa kabutihang-dharma.

Verse 25

सूत उवाच । एवं पित्रा सुनीथा सा दुःखिता प्रतिबोधिता । नमस्कृत्य पितुः पादौ गता सा निर्जनं वनम्

Sūta ang nagsalita: Sa gayong payo ng kanyang ama, si Sunīthā—bagaman nagdadalamhati—ay yumukod sa mga paa ng ama; at siya’y lumisan patungo sa isang ilang na gubat.

Verse 26

कामं क्रोधं परित्यज्य बाल्यभावं तपस्विनी । मोहद्रोहौ च मायां च त्यक्त्वा एकांतमास्थिता

Tinalikuran ng mapag-tapas na babae ang pagnanasa at galit, at iniwan ang pagkabatang asal; itinakwil din ang pagkalito, masamang-loob, at daya, at namuhay sa ganap na pag-iisa, iisang layon ang puso.

Verse 27

तस्याः सख्यः समाजग्मुः क्रीडार्थं लीलयान्विताः । तां ददृशुर्विशालाक्ष्यः सुनीथां दुःखभागिनीम्

Nagtipon ang kanyang mga kaibigan upang maglaro, puspos ng masayang paglilibang; at nakita nila si Sunīthā, ang malalaking mata, na napasa bahagi ng dalamhati.

Verse 28

ध्यायंतीं चिंतयानां तामूचुश्चिंतापरायणाः । कस्माच्चिंतसि भद्रे त्वमनया चिंतयान्विता

Nang makita nilang siya’y lubog sa pag-iisip at pag-aalala, ang mga taong nakatuon din sa pagninilay ay nagsabi sa kanya: “O mapalad na ginang, bakit ka nababalisa—bakit ka napupuno ng ganitong pangamba?”

Verse 29

तन्नो वै कारणं ब्रूहि चिंतादुःखप्रदायिनी । एकैव सार्थकी चिंता धर्मस्यार्थे विचिंत्यते

Kaya sabihin mo sa amin ang sanhi ng pag-aalalang nagdudulot ng dalamhati at pagkabalisa. Iisa lamang ang tunay na makabuluhang pagninilay—ang pag-iisip na iniaalay para sa kapakanan ng dharma.

Verse 30

द्वितीया सार्थका चिंता योगिनां धर्मनंदिनी । अन्या निरर्थिका चिंता तां नैव परिकल्पयेत्

Ang ikalawang uri ng pagninilay ay may saysay—nakalulugod sa mga yogin at nagpapalago ng dharma. Ang iba pang pag-iisip ay walang kabuluhan; huwag na itong pag-ukulan ng loob kailanman.

Verse 31

कायनाशकरी चिंता बल तेजः प्रणाशिनी । नाशयेत्सर्वसौख्यं तु रूपहानिं निदर्शयेत्

Ang pag-aalala’y sumisira sa katawan; winawasak nito ang lakas at sigla. Pinapawi nito ang lahat ng ligaya at nagdudulot ng pagkaparam ng ganda.

Verse 32

तृष्णां मोहं तथा लोभमेतांश्चिंता हि प्रापयेत् । पापमुत्पादयेच्चिंता चिंतिता च दिने दिने

Ang balisang pag-iisip ay nagbubunga ng pagnanasa, pagkalito, at kasakiman; at kapag pinapalayaw araw-araw, ang gayong pag-aalala’y lumilikha ng kasalanan nang paulit-ulit.

Verse 33

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे वेनोपाख्याने । सुनीथाचरितं नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

Ganito nagwakas sa Śrī Padma Purāṇa, sa kalipunang may limampu’t limang libong taludtod, sa Bhūmi-khaṇḍa, sa salaysay ni Vena, ang ika-33 kabanata na tinatawag na “Ang Kasaysayan ni Sunīthā.”

Verse 34

अर्जितं कर्मणा पूर्वं स्वयमेव नरेण तु । तदेव भुंक्तेऽसौ जंतुर्ज्ञानवान्न विचिंतयेत्

Anumang naunang naipon ng tao sa sarili niyang mga gawa—yaon lamang ang tinatamasa ng nilalang. Kaya ang marunong ay huwag magpakaabalá o mag-alala.

Verse 35

तस्माच्चिंतां परित्यज्य सुखदुःखादिकं वद । तासां तद्वचनं श्रुत्वा सुनीथा वाक्यमब्रवीत्

“Kaya iwanan ang pag-aalala at magsalita tungkol sa ligaya, dalamhati, at iba pa.” Nang marinig ang kanilang sinabi, si Sunīthā ay nagsalita.