Brahmā’s Discourse to Mohinī
Harivāsara, Desire, and the Satya-Test of Rukmāṅgada
ततो जनो यास्यति पूर्ववच्च यमांतिकं किंकरपाशबद्धः । लिपिप्रमाणं नरकाधिवासी भविष्यते साधु कृतं त्वया हि ॥ ७२ ॥
tato jano yāsyati pūrvavacca yamāṃtikaṃ kiṃkarapāśabaddhaḥ | lipipramāṇaṃ narakādhivāsī bhaviṣyate sādhu kṛtaṃ tvayā hi || 72 ||
Pagkatapos, ang taong iyon, gaya ng dati, ay dadalhin sa harap ni Yama, nakagapos sa mga lubid na panilo ng kanyang mga alagad. Maninirahan siya sa impiyerno at haharap sa nakasulat na tala bilang patunay ng kanyang mga gawa—tunay ngang tama ang iyong sinabi.
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhayanaka
Secondary Rasa: shanta
It emphasizes karmic accountability: the jīva is brought to Yama bound by messengers, and the “lipi” (record) stands as evidence, underscoring that actions inevitably bear results.
While this verse focuses on judgment and karmic proof, it implicitly motivates turning toward dharma and Vishnu-bhakti taught elsewhere in the Purana as a purifying refuge that transforms one’s karmic trajectory.
The verse highlights pramāṇa (authoritative proof) through “lipi-pramāṇa,” aligning with disciplined record/verification themes seen in śāstric reasoning; it is more ethical-juridical than a direct Vedāṅga instruction.