वरुणो यादसां यद्वद्यमः संयमिनां यथा । क्षीरोदः सागराणां च देवर्षिणां च नारदः ॥ २३ ॥
varuṇo yādasāṃ yadvadyamaḥ saṃyamināṃ yathā | kṣīrodaḥ sāgarāṇāṃ ca devarṣiṇāṃ ca nāradaḥ || 23 ||
Gaya ni Varuṇa na nangunguna sa mga nilalang sa tubig, gaya ni Yama na nangunguna sa mga tagapagpatupad ng pagpipigil-sa-sarili, at gaya ng Karagatang Gatas na pinakadakila sa mga dagat—gayon din si Nārada ang nangunguna sa mga devarṣi, mga banal na rishi.
Narada (narrative attribution within Uttara-Bhaga; verse praising Narada’s pre-eminence among devarṣis)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta (wonder)
Secondary Rasa: shanta (peace)
It establishes a hierarchy of exemplars—each being “best-in-class” in its domain—to underscore Nārada’s spiritual authority among the devarṣis, encouraging trust in the teachings and sacred accounts he transmits.
By highlighting Nārada as foremost among divine seers, it implicitly points devotees toward bhakti taught through Nārada’s guidance—devotion grounded in faithful hearing (śravaṇa) and transmission of the Lord’s glories.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is the dharmic principle of recognizing qualified authority (pramāṇa) and reliable teachers in scriptural learning.