Saṃdhyāvalī-ākhyāna
Mohinī-parīkṣā; Dvādaśī-vrata-mahattva
श्रृणु मे कार्यमतुलं यदर्थमहमागतः । यन्मे मनोगतं कार्यं तद्विज्ञाय च मानिनि ॥ ४९ ॥
śrṛṇu me kāryamatulaṃ yadarthamahamāgataḥ | yanme manogataṃ kāryaṃ tadvijñāya ca mānini || 49 ||
Pakinggan mo ang aking layuning walang kapantay—ang dahilan ng aking pagparito. At ikaw na may pagmamataas, kapag naunawaan mo ang gawaing nasa aking puso, kumilos ka nang nararapat.
Unspecified male speaker addressing a woman (mānini) within the narrative frame
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
The verse highlights sankalpa (inner resolve): spiritual and worldly actions become meaningful when one’s intention is clearly known and consciously carried out.
Indirectly, it stresses attentive listening and alignment with heartfelt purpose—qualities essential in bhakti, where one listens (śravaṇa) and acts in harmony with a sacred intention.
No specific Vedanga is taught in this line; the practical takeaway is disciplined communication—clear statement of purpose and correct understanding before action, which supports dharmic conduct in ritual and daily duty.