Mohinī-prashna
The Question about Mohinī
सर्वे ते नरकं यांति ह्यप्रतिष्ठश्च यो द्विजाः । अयं हि नियमोपेतो हरिपूजनतत्परः ॥ ४७ ॥
sarve te narakaṃ yāṃti hyapratiṣṭhaśca yo dvijāḥ | ayaṃ hi niyamopeto haripūjanatatparaḥ || 47 ||
O mga brāhmaṇa, silang lahat na walang wastong katayuan at walang banal na disiplina ay tutungo sa impiyerno. Ngunit ang taong ito, taglay ang mga niyama at pagtalima, ay lubos na nakatuon sa pagsamba kay Hari (Viṣṇu).
Sanatkumara (teaching Narada in the Uttara-Bhaga context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: bhayanaka
It contrasts unstable, unconsecrated living (apratiṣṭhā) that leads to downfall with disciplined religious observance (niyama) that culminates in single-pointed devotion to Hari.
Bhakti is presented as not merely emotion but a regulated commitment: when one is niyama-upeta (guided by vows and restraints), one becomes hari-pūjana-tatpara—steadfast in Vishnu worship.
The emphasis is on ritual discipline and correct observance (niyama), aligning with Kalpa/Vedāṅga concerns—how worship and vows are properly established and maintained.