The Discourse of Rukmāṅgada
Prabodhinī Ekādaśī, Kārtika-vrata, and Satya-dharma
निवृत्ताश्च प्रवृत्तेभ्यो यज्ञानां चोद्यता हि ते । त्रिविधेन पुराणेन भर्त्तुर्या स्त्री हिते रता ॥ ८१ ॥
nivṛttāśca pravṛttebhyo yajñānāṃ codyatā hi te | trividhena purāṇena bhartturyā strī hite ratā || 81 ||
Yaong mga babae na tumalikod sa mga pagkakaabalahan ng daigdig at tunay na masigasig sa pagsasagawa ng yajña—ang gayong asawa, sa pamamagitan ng tatluhang disiplina ng Purāṇa, ay nananatiling nakatuon sa kapakanan ng kanyang asawa.
Narada (instructional narration in Uttara-Bhaga context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It presents an ideal of dharmic household life where restraint from worldly distractions and sincere ritual commitment, guided by Purāṇic teaching, becomes a means of sustaining righteousness and auspicious welfare within marriage.
While it speaks in the language of yajña and dharma, the emphasis on Purāṇic discipline implies devotion expressed through faithful observance—turning the mind from mere worldly aims toward sacred duty and the well-being of others.
The verse points toward yajña-pravṛtti (ritual engagement), which practically relies on Vedāṅga supports like Śikṣā (correct recitation), Vyākaraṇa (grammatical precision), and Kalpa (ritual procedure), even though the Vedāṅgas are not named explicitly.