Hinarap ni Mohinī si Haring Rukmāṅgada at hinamon siyang talikuran ang pagtalima sa Kārtika-vrata, kapalit ang pagsasamang makalibog bilang “pamantayan” sa panata. Nahahati ang hari sa pagnanasa at dharma, kaya ipinatawag ang nakatatandang reyna na si Saṃdhyāvalī at inutusan siyang magsagawa ng Kṛcchra/Varakṛcchra na pag-aayuno at pagtitika upang mapanatili ang gantimpalang bhakti nang hindi siya napipinsala. Habang nakikipaglibang ang hari kay Mohinī, may pampublikong proklamasyon sa pamamagitan ng tambol tungkol sa mga disiplina ng Kārtika para sa lahat: maagang pagbangon, isang kainan sa maghapon, pag-iwas sa asin/alkali, pagkain na haviṣya, pagtulog sa lupa, paglayo sa pagkapit, at pag-alaala kay Puruṣottama. Nagtatapos ito sa Prabodhinī (Bodhinī) Ekādaśī: ganap na pag-aayuno, paggising kay Hari, at pagsamba na may mga handog; ang di pagsunod ay itinuturing na mapaparusahan para sa kaayusang panlungsod. Sa harap nito, muling pinagtibay ng hari na ang Ekādaśī ay mapagpalaya, ipinaliwanag ang tuntunin at mga pagbubukod (huwag palampasin ang Dvādaśī; may luwag para sa sanggol, mahina, buntis, at mandirigma/tagapagbantay), at tinanggihan ang utos ni Mohinī na kumain, pinili ang katapatan sa panata kaysa aliw. Nagtatapos ang kabanata sa mahabang satya-stuti: ang katotohanan ang sumusuporta sa araw, buwan, mga elemento, daigdig, at katatagan ng lipunan; kaya ang pagtupad sa panata ang pinakamataas na tungkuling etikal ng hari.
No shlokas available for this adhyaya yet.
It is presented as the day that ‘awakens Hari’ from divine sleep, destroys grave sins (including deliberate transgressions), and opens the liberating path through worship of Viṣṇu (Cakrin/Hṛṣīkeśa/Adhokṣaja) with fasting and disciplined offerings.
Observe a full fast on Ekādaśī; adopt early rising, one-meal and haviṣya discipline in Kārtika; do not let Dvādaśī pass while still fasting (pāraṇa timing); and recognize exemptions/modified observance for infants, the weak/emaciated, the sick, pregnant women, and those engaged in protection and warfare.
It acknowledges kingship’s classical triad—charity, protection, and warfare—yet insists the king’s legitimacy rests on vow-integrity and truthfulness. The public proclamation and threat of punishment show that the ruler’s personal vrata becomes civic dharma, safeguarding collective religious order.
Truth is depicted as the metaphysical support of cosmic regularity and social stability—governing the sun, moon, elements, earth, oceans, and moral order—making falsehood spiritually contaminating and vow-breaking intolerable for a king devoted to dharma.