Gaṅgā-māhātmya: Bāhu’s Envy, Defeat, Forest Exile, and Aurva’s Dharmic Consolation
अहंकारो भवेद्यस्य तस्य नाशोऽतिवेगतः । असूयाविष्टमनसस्तस्य राज्ञः परैः सह ॥ ३१ ॥
ahaṃkāro bhavedyasya tasya nāśo'tivegataḥ | asūyāviṣṭamanasastasya rājñaḥ paraiḥ saha || 31 ||
Ang haring pinangyayarihan ng ahaṅkāra, ang kapahamakan ay dumarating nang napakabilis. At ang haring ang isip ay sinakmal ng inggit, ang pagkalipol ay dumarating kasama pa ng kanyang mga kaaway.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: raudra
It warns that inner faults—especially ahaṃkāra (ego) and asūyā (envy)—rapidly destroy both worldly stability and spiritual clarity; self-mastery is presented as the root of dharma.
Bhakti requires humility and a non-envious heart; ego and jealousy block surrender to Bhagavan and turn the mind outward into rivalry rather than devotion.
No specific Vedanga (like Vyakarana, Jyotisha, or Kalpa) is taught directly; the practical takeaway is nīti for rāja-dharma—governing begins with disciplining the mind.