The Greatness of Viṣṇu
Uttaṅka’s Hymn, Hari’s Manifestation, and the Boon of Bhakti
नमाम्यहं वेदनिधिं मुरारिं । वेदान्तविज्ञानसुनिश्चितार्थम् । सूर्येन्दुवत् प्रोज्ज्वलनेत्रमिन्द्रं । खगस्वरूपं वपतिस्वरूपम् ॥ ३१ ॥
namāmyahaṃ vedanidhiṃ murāriṃ | vedāntavijñānasuniścitārtham | sūryenduvat projjvalanetramindraṃ | khagasvarūpaṃ vapatisvarūpam || 31 ||
Ako’y yumuyuko kay Murāri, ang kayamanan ng mga Veda, na ang kahulugan ay matibay na natitiyak sa pamamagitan ng ganap na kaalaman ng Vedānta. Yumuyuko ako sa dakilang Panginoon na ang mga mata’y nagniningas na gaya ng araw at buwan; na nag-aanyong ibon, at Siya mismo ang Panginoon ng mga nilalang.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It frames Vishnu (Murāri) as the living source and secure meaning of the Vedas, implying that true liberation-oriented understanding (Vedānta-vijñāna) culminates in reverent surrender and praise of the Supreme Lord.
The verse models bhakti through namaskāra (bowing) and stuti (praise), presenting devotion as grounded in right knowledge—Vedānta’s realized insight leading naturally to worship of Vishnu’s supreme lordship and compassionate guardianship.
While not teaching a specific Vedāṅga technique, it highlights the Vedāntic method of niścaya (firm ascertainment of meaning) through vijñāna (realized understanding), a key hermeneutic principle used alongside disciplines like Vyākaraṇa and Mīmāṃsā to establish scriptural purport.