Saṃsāra-duḥkha: Karmic Descent, Garbhavāsa, Life’s Anxieties, Death, and the Call to Jñāna-Bhakti
अहोऽत्यंतपापोऽहंपूर्वजन्मनिभृत्यापत्यमित्रयोषिद्गृहक्षेत्रधनधान्यादिष्वत्यंतरागेण कलत्रपोषणार्थं परधनक्षेत्रादिकं पश्यतो हरणाद्युपायैरपह्यत्य कामांधतया परस्त्रीहरणादिकमनुभूय महापापान्याचरंस्तैः पापैरहमेक एवंविधनरकाननुभूय पुनः स्थावरादिषु महादुःखमनुभूय संप्रति जरायुणा परिवेष्टितोऽन्तर्दुखेन बहिस्तापेन च दह्यामि ॥ १३ ॥
aho'tyaṃtapāpo'haṃpūrvajanmanibhṛtyāpatyamitrayoṣidgṛhakṣetradhanadhānyādiṣvatyaṃtarāgeṇa kalatrapoṣaṇārthaṃ paradhanakṣetrādikaṃ paśyato haraṇādyupāyairapahyatya kāmāṃdhatayā parastrīharaṇādikamanubhūya mahāpāpānyācaraṃstaiḥ pāpairahameka evaṃvidhanarakānanubhūya punaḥ sthāvarādiṣu mahāduḥkhamanubhūya saṃprati jarāyuṇā pariveṣṭito'ntardukhena bahistāpena ca dahyāmi || 13 ||
Ay! Ako ay lubhang makasalanan. Sa nakaraang buhay, dahil sa matinding pagkakapekat sa mga alipin, anak, kaibigan, babae, bahay, lupa, kayamanan, at iba pa, at alang-alang sa pagtataguyod ng aking asawa, ninakaw ko ang yaman at ari-arian ng iba sa iba't ibang paraan kahit na sila ay nakatingin. Binulag ng pagnanasa, gumawa ako ng mga kasalanan tulad ng pagtangay sa asawa ng iba. Sa paggawa ng gayong malalaking kasalanan, ako lamang, sa pamamagitan ng mga kasalanang iyon, ang nagdusa sa impiyerno; at muli, matapos maranasan ang matinding paghihirap sa mga anyong walang galaw at mababang uri ng buhay, ngayon—nakakulong sa sinapupunan—nasusunog sa panloob na hapis at panlabas na pagpapahirap, ako ay naaabo.
A suffering jīva (embodied soul) speaking in first person as a confession from within the womb (garbha)
Vrata: none
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: bhayanaka
It presents a direct karmic self-audit: intense attachment and transgressive acts (stealing, violating others’ spouses) lead to naraka, lower rebirths, and finally the anguish of womb-bound existence—urging vairāgya and a turn toward dharma.
By exposing the misery produced by kāma (desire) and possessiveness, the verse prepares the mind for bhakti: when one sees the futility of sense-driven life and its karmic aftermath, one becomes fit to seek refuge in the Lord and live by restraint and righteousness.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught in this verse; the practical takeaway is dharma-śāstric ethics—avoid paradhana-haraṇa and para-strī-gamana/haraṇa, which are treated as mahāpāpa with severe karmic results.